· 45

5441 Cicero Tusc. disp. III VV. nam. Cleanthes quidem | sapientem consolatur, qui consolatione non eget. mihl enim esse malum, quod turpe non, sit, si lugenti persuaseris, mon tu illà luctum, sed. stultitiam. detraxe- ris; aliemum autem tempus docendi. et tamen mon satis mihi videtur

80 vidisse hoc Cleanthes, suscipi aliquando aegritudinem | posse ex eo ipso, quod esse summum malum. [Cleanthes] ipse fatebatur.

De Officiis. (Vol. III p. 134 et 112. 576 Seneca de Benef. VI 12,2. Ille, qui totus ad se spectat et 36 nobis prodest, quia, aliter prodesse sibi non potest, ea. mih? loco est, quo

1 βασιλικὸν εἶπες scripsi, βασιλικόν ys libri; βασιλικόν" εὖ ye Scaliger, vol βασιλικόν γε Meineke. 2 ὧν ἂν Cornarius, ὡς ἂν libri; ὅσ᾽ ἄν Wyttenb. 18 αὐτὸ Mueller, αὐτὰ libri. — Cf. I n. 210 (Zeno). 25 putent (docere? Lambin. 31 Cleanthes seclusit Bake.

— -- qui captivos suos, τὲ commodius veneamt, pasci — — multum, ut ait Cleamthes, a beneficio distat megotiatio. --- οἵ. ib. I1 31,2. mon enim in vicem aliquid sibi reddi voluit. (quà beneficium dat), aut mon fwit. beneficiwm, sed. negotiatio.

979 Seneca de Benef. VI 10,2. beneficium | voluntas muda non efficit: sed quod, beneficiwm mon. esset, si optimae ac plemissimae volun- iati fortuna defuisset, id. aeque beneficium mon est, nisi fortunam volun- tas antecessit; non enim, profuisse te mihi oportet, ut ob hoc tibi obliger, sed ex destinato profuisse. Cleanthes exemplo eiusmodi utitur:,ad quae- rendum,* 4nquil, et accersendum ex Academia Platonem duos pueros misi; alter totam. porticum perscrutatus est, alia quoque loca, in. quibus ilum. $nven?ri posse sperabat, percucurrit, et domum non minus lassus quam irritus redii: alter apud. prozimwm circulatorem. resedit, et, dwm vagus atque erro vernaculis congregatur et ludit, transeuntem. Platonem, quem non quaesiwrat, inveni. dium, inquit, laudabimus puerum, qui, quantwm n se erat, quod, ussus est fecit: hunc feliciter inertem. casti- gabimus.*

580 Seneca de Benef. V 14,1. Cleanthes vehementius agit: licet," inquit, beneficium non sit, quod accepit, ipse tamen ingratus est, quia non fut redditurus, etiam δὲ accepisset. 516 latro est, etiam. antequam manus inquinel: quia ad occidendum iam. armatus est et habet. spoliandi atque interficiendi voluntatem. — exercetur et. aperitur opere nequitia, mon incipit. sacrilegi dant poenas, quamvis memo usque ad deos mamus porrigat."

$81 Stobaeus Floril 98, 17 Vol. I p. 621 Hense (?8, 14 Mein). Κλεάνϑης ἔφη τὸν ὀμνύοντα ἤτοι εὐορκεῖν ἢ ἐπιορκεῖν, x«9* ὃν ὄμνυσι χρόνον. ἐὰν μὲν γὰρ οὕτως ὀμνύῃ ὡς ἐπιτελέσων τὰ κατὰ τὸν ὅρκον. εὐορκεῖν, ἐὰν δὲ πρόϑεσιν ἔχων μὴ ἐπιτελεῖν, ἐπιορκεῖν.

582 Seneca Epist. 94,4. Cleanthes utilem quidem iudicat et hanc partem. (scil. philosophiae, quae dat propria cwique personae praecepta, nec àn universum componit hominem, sed marito suadet quomodo se gerat adversus wxorem, patri quomodo educet liberos, domino quomodo servos regat), sed 4mbecillam. misi ab universo fluit, misi decreta psa philosophiae et capita. cognovit.

12 invenire Ν᾽, wnde posse(se» Gertz. 18 rediit RGP. 14 error plerique codices, erroneus Guelferbyt. 23 Post,incipit^ in omnibus libris secuntur verba:,ipsum quod accepit, beneficium non erat, sed vocabatur", quae del. Feldmann, alio transposuit Gertz. 29 εὐορκεῖν) Cf. Vol. II p. 63, 27 (Chrys. fr. log. n. 197).

583 Stobaeus Floril. 6,4 Vol. I p. 281 Hense (6,20 Mein.), πόϑεν ποτ᾽ &g« γίνεται μοιχῶν γένος: ἐκ χριϑιῶντος ἀνδρὸς ἐν ἀφροδὶισίοις. 584 Theophilus ad Autol. III 5 p. 119c. τέ σοι ἔδοξε τὰ Ζήνω- ὄνος ἢ τὰ Ζιιογένους καὶ KAsáv9ovg, ὁπόσα περιέχουσιν αἱ βίβλοι αὐτῶν διδάσχουσαι ἀνθρωποβορίας, πατέρας μὲν ὑπὸ ἰδίων τέχνων ἕψεσϑαι καὶ βιβρώσκεσϑαι καί, εἴ τις οὐ βούλοιτο ἢ μέρος τι τῆς μυ- σαρᾶς τροφῆς ἀποῤῥίψειεν, αὐτὸν κατεσϑίεσϑαι τὸν μὴ φαγόντα; 585 Sextus Pyrrh. hypot. III 199. 200. παρ᾽ ἡμῖν μὲν αἰσχρόν, 10 μᾶλλον δὲ καὶ παράνομον νενόμισται τὸ τῆς ἀῤῥενομιξίας, παρὰ Ito- μανοῖς δέ, ὡς φασίν, οὐκ αἰσχρόν --- --- καὶ τί ϑαυμαστόν, ὅπου γὲ καὶ οἱ ἀπὸ τῆς κυνικῆς φιλοσοφίας καὶ οἵ περὶ τὸν Κιτιέα Ζήνωνα καὶ Κλεάνϑην καὶ Χρύσιππον ἀδιάφορον τοῦτο εἶναι φασίν; 586 Stobaeus Floril 42,2 (Vol. I p. 160 Hense) 15 καχουργότερον οὐδὲν διαβολῆς ἔστι mcr λάϑρα γὰρ ἀπατήσασα τὸν πεπεισμένον μῖσος ἀναπλάττει πρὸς τὸν οὐδὲν αἴτιον.

De Civitate.; 987 Stobaeus Ecl. II 7,111, p. 108,12 W. ἱκανῶς δὲ καὶ Κλε-

20 ἄνϑης περὶ τὸ σπουδαῖον εἶναι τὴν πόλιν λόγον ἠρώτησε τοιοῦτον. πόλις μὲν (e) ἔστιν οἴκητήριον κατασκεύασμα, εἰς ὃ καταφεύγοντας ἔστι δίκην δοῦναι καὶ λαβεῖν, οὐκ ἀστεῖον δὴ πόλις ἐστίν; ἀλλὰ μὴν τοιοῦτόν ἐστιν 1| πόλις οἰκητήριον" ἀστεῖον ἄρ᾽ ἔστιν ἡ πόλις.

988 Seneca de Tranq. An. I 7. promptus compositus sequor Ze-

26 nona, Cleanthem, Chrysippum, quorum tamen memo ad rem publicam accessit, αὐ memo non müsit.

Varia. 989 Diogenes Laért. VII 14. ἐνίοτε δὲ καὶ χαλκὸν εἰσέπραττε τοὺς περιϊσταμένους (ὁ Ζήνων) * x x x x * τὸ διδόναι μὴ ἐνοχλεῖν. 30 χαϑά φησι Κλεάνϑης ἐν τῷ περὶ χαλκοῦ. 590 Philodemus περὶ φιλοσόφων Vol. Hercul. VIII col. 13, 18. κ(αὶ Κλ)εάνθϑης ἐν (và): περὶ στ(ήλη)ς (ὡ)ς Διογένους αὐ- vi(s) μνη(μονεύ)ει καὶ ἐπαυν(εῖ) καὶ (μικρὸν) ὕστε(ρ)ον ἐν αὐτ(ῶι

2 fortasse: πόϑεν {δέν mov ἄρα. 4 n. 584 — Zeno fr. n. 254. 21 εἰ add. Heeren. 26 at scripsi, et A. Cf. Zeno fr. n. 271. 28 ἐνίους vulgo, corr. Wachsm. 29 lacunam significavi, (Gore δεδιότας) suppl. Cobetus.

-33 αὐτῆς scil. τῆς πολιτείας. Librum Cleanthis puto adhiberi τὸν περὶ (éxiyocfj- μης. Of. ind. Laért. n. 481.:

τοὐ)τίωνι καϑά)πίερ év)ío(o)8" ἐνίων (Z)y9sew(v) [I. ἔχϑεσιν) (ποι)- ε(ἴτ)αι.

91 Athenaeus ΧΙ 4614. Κλεάνϑης δὲ ὃ φιλόσοφος ἐν τῷ περὶ μεταλήψεως ἀπὸ τῶν κατασκευασάντων φησὶν ὀνομασϑῆναι τήν τε Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν Ζεινιάδα. — ib. 471b. Κλεάνϑης δ᾽ ἐν τῷ περὶ μεταλήψεως συγγράμματί φησι và τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα τοιαῦτα, ἔτι κατάλοιπά ἐστι. οἷον Θηρίκλειος, 4Δεινιάς, ᾽Ιφι- κρατίς. ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστόρει τοὺς εὑρόντας, φαίνεται δ᾽ ἔτι καὶ νῦν. εἰ δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο, μεταβεβληκὸς ἂν εἴη μικρὸν τοῦ- νομα. ἀλλά, καϑάπερ εἴρηται, οὐκ ἔστιν πιστεῦσαι τῷ τυχόντι."

992 Certamen Homer. et Hesiod. p. 4,18 ed. Nietzsch (in act. societ. philol. Lips. tom. I fasc. 1). Ἑλλάνικος uiv γὰρ καὶ Κλεάν- ϑης Μαίονα λέγουσι (πατέρα Ὁμήρου).

Cf. Procl. vit. Hom. ap. Gaisford. Hephaestion p. 516: οἱ μὲν οὖν Σμυρναῖον αὐτὸν ἀποφαινόμενοι Matovog μὲν πατρὸς λέγουσιν εἶναι. — ib. p. ὅ11. Μαίονα γάρ φασι (scil. Ελλάνικος καὶ Ζαμάστης καὶ Φερεκύδης) τὸν Ὁμήρου πατέρα.

993 [Porphyrius vit. Pythag. 1,2. Κλεάνϑης ἐν τῷ πέμπτῳ τῶν μυϑικῶν Σύρον, ἐκ Τύρου τῆς Συρίας (scil Mnesarchum, patrem Pythagorae). σιτοδείας δὲ καταλαβούσης τοὺς Σαμίους προσπλεύσαντα τὸν Μνήσαρχον κατ᾽ ἐμπορίαν μετὰ σίτου τῇ νήσῳ ἀποδόμενον τιμη- ϑῆναι πολιτείᾳ. Πυϑαγόρου δ᾽ ἐκ παίδων εἰς πᾶσαν μάϑησιν ὄντος εὐφυοῦς, τὸν ιηωΡρνηήσαρχον ἀπαγαγεῖν αὐτὸν εἰς Τύρον, ἐκεῖ δὲ τοῖς Χαλδαίοις συστάντα μετασχεῖν τούτων ἐπὶ πλεῖον ποιῆσαι, ἐπανελ- ϑόντα δ᾽ εἰς τὴν ᾿Ιωνίαν ἐντεῦϑεν τὸν Πυϑαγόραν πρῶτον μὲν Φερε- κύδῃ τῷ Συρίῳ ὁμιλῆσαι, δεύτερον δ᾽ Ερμοδάμαντι τῷ Κρεωφυλείῳ ἐν Σάμῳ ἤδη γηράσκοντι. λέγει δ᾽ ὁ Κλεάνϑης ἄλλους εἶναι οὗ τὸν πατέρα αὐτοῦ Τυρρηνὸν ἀποφαίνονται τῶν τὴν “ῆμνον ἐποικησάν- vOv, ἐντεῦϑεν δὲ κατὰ πρᾶξιν εἰς Σάμον ἐλθόντα κχαταμεῖναν καὶ ἀστὸν γενέσϑαι. πλέοντος δὲ τοῦ Μνησάρχου εἰς τὴν ᾿Ιταλίαν συμ- πλεύσαντα τὸν Πυϑαγόραν νέον ὄντα κομιδῇ σφόδρα οὖσαν εὐδαί- μονα καὶ τόϑ'᾽ ὕστερον sig αὐτὴν ἀποπλεῦσαι. καταλέγει, δ᾽ αὐτοῦ καὶ ἀδελφοὺς δύο, Εὔνοστον καὶ Τυρρηνὸν πρεσβυτέρους. --- Clemens

5 Hesych. s. Ζεινιάδες afferb Kaibel. " κατάλοιπα ἔστι, Scripsi, καὶ τὰ λοιπὰ ἐστι cod. 8 συνιστόρει Casaubon., συνιστορεῖν cod. 10 τῷ τυχόντι 8611. ὀνόματι. 14 Βίονα libri, corr. Sturz et Weleker. Num hoe quoque fragm. Neanthi tribuendum est? 19 KAsdvéms libri hic et v. 28, Νεάνϑης Menagius recte ex loco Clementis. 20 Τύρου Holstenius, πύρρου libri. 94 Τύρον Holstenius, πύρραν libri. 29 Tvoonvóv Holstenius, πύρρινον libri. 84 E$- νομὸν Diog. Laért. VIII 2.

Alex. Strom. I p. 129 S. ὡς δὲ Νεάνϑης Σύριος ἢ Τύριος (fuit Py- thagoras). — 'Theodoret. Graec. aff. cur. 1 24 p. 11, 13 Ra. ὁ δὲ Νε- άνϑης Τύριον (Πυϑαγόραν) ὀνομάζει.

594 [Pseudo-Plut. de Fluviorum nominibus V. 3. παράκειται δ᾽ [αὐτῷ] τὸ Καυκάσιον ὄρος" ἐκαλεῖτο δὲ τὸ πρότερον Βορέου κοίτη δι᾿ αἰτίαν τοιαύτην. Βορέας δι᾽ ἐρωτικὴν ἐπιϑυμίαν Χιόνην ἁρπάσας, τὴν "4gxvoUgov ϑυγατέρα, κατήνεγκεν εἴς τυνα λόφον, Νιφάντην κα- λούμενον, καὶ ἐγέννησεν ἐκ τῆς προειρημένης υἱὸν Ὕρπακα, τὸν δια- δεξάμενον Ἡνιόχου τὴν βασιλείαν. μετωνομάσϑη δὲ τὸ ὄρος κοίτη Βορέου. προσηγορεύϑη δὲ Καύκασος διὰ περίστασιν τοιαύτην. μετὰ τὴν γιγαντομαχίαν Κρόνος, ἐχκλίνων τὰς Ζ]ιὸς ἀπειλάς, ἔφυγεν εἰς τὴν ἀκρώρειαν Βορέου κοίτης, καὶ εἰς χροκόδειλον μεταμορφωϑεὶς (ἔλαϑεν. ὃ δὲ Προμηϑεὺς» ἕνα τῶν ἐγχωρίων ποιμένα, Καύκασον, ἀναταμών, καὶ κατανοήσας αὐτοῦ τὴν διάϑεσιν τῶν σπλάγχνων, εἶπεν οὐ μακρὰν εἶναι τοὺς πολεμίους. ὁ δὲ Ζεὺς ἐπιφανεὶς τὸν μὲν πα- τέρα δήσας πλεχτῷ ἐρίῳ κατεταρτάρωσε' τὸ δ᾽ ὄρος εἰς τιμὴν τοῦ ποιμένος Καύκασον μετονομάσας, προσέδησεν αὐτῷ τὸν Προμηϑέα καὶ ἠνάγκασεν αὐτὸν ὑπὸ σπλαγχνοφάγου ἀετοῦ βαδανίζεσϑαι. ὅτι παρη- νόμησεν εἰς τὰ σπλάγχνα, ὡς ἱστορεῖ Κλεάνϑης àv γ΄ ϑεομαχίας.]

595 [Pseudo-Plut. de Fluv. V. 4. γεννᾶται δ᾽ ἐν αὐτῷ (Cau- caso) βοτάνη Προμήϑειος χαλουμένη, iv Μήδεια συλλέγουσα καὶ λειοτρυιβοῦσα πρὸς ἀντιπαϑείας τοῦ πατρὸς ἐχρήσατο, καϑὼς ἱστορεῖ ὁ αὐτός (scil. Cleanthes).]

596 [Pseudo-Plut. de Fluv. XVII 4. γεννᾶται δ᾽ ἐν αὐτῷ (Tay-

5 5600) βοτάνη κχαλουμένη Χαρισία ἣν (αἷς γυναῖκες ἔαρος ἀρχομένου

τοῖς τραχήλοις περιάπτουσι καὶ ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν συμπαϑέστερον ἀγα- πῶνται" καϑὼς ἱστορεῖ Κλεάνϑης ἐν α΄ περὶ ὀρῶν.]