· 44

Cf. Cieero de off. III 11. taque accepimus Socratem. exsecrari so- litum. eos, qui primum haec matura. cohaerentia. opinione | distraaissent. cui quidem ita sunt Stoici assensi, ut et quidquid honestum esset, id utile esse censerent, nec utile quicquam, quod non honestum. — id. de leg. 1 33. recte Socrates exsecrari eum solebat, qui primus utilitatem a iure seiunzisset: dd. enim. querebatur. caput esse exitiorum. omnium.

De Indifferentibus. (Vol. III p. 28.) 559 Clemens Alex. Strom. V 3, 17 p. 655 P. χαὶ ἡ Κλεάνϑους δὲ τοῦ Στωικοῦ φιλοσόφου ποιητικὴ ὧδέ πως τὰ ὕμοια γράφει μὴ πρὸς δόξαν ὅρα, ἐϑέλων σοφὸς αἶψα γενέσϑαι, μηδὲ φοβοῦ πολλῶν ἄκριτον καὶ ἀναιδέα βάξιν᾽ 1 errat Clemens, cum ad deum refert, quae de honesto dicuntur. 9 εὖ-

χάριστον supplevi. 31 a iure C. F. W. Mueller, naturae libi. 81 βάξιν Meineke, δόξαν cod., quod neque potuit mutata significatione repeti (vs. 1) ne-

οὐ γὰρ πλῆϑος ἔχει συνετὴν κρίσιν, οὔτε δικαίαν οὔτε καλήν, ὀλίγοις δὲ παρ᾽ ἀνδράσι τοῦτό κεν εὕροις.

560 Clemens Alex. Strom. V 14,110 p. 118 P. ὁ δὲ αὐτὸς (Κλε- ἄάνϑης) κατὰ τὸ σιωπώμενον τὴν τῶν πολλῶν διαβάλλων εἰδωλολα- τρίαν ἐπιφέρει"

ὠνελεύϑερος πᾶς ὅστις εἰς δόξαν βλέπει. ὡς δὴ παρ᾽ ἐκείνης τευξόμενος καλοῦ τινος.

idem Protrept. VI 12 p. 61 P. hos versus adiungit versibus de bono fr. 557, a quibus alieni sunt.

661 Mantiss. proverb. (in paroemiogr. Gr. vol. II p. 157) cent. I 85.

κακῶς ἀκούειν κρεῖσσον ἢ λέγειν κακῶς. Κλεάνϑους. — Inter ecclesiasticorum scriptorum sententias hie tri-

ποίου laudatur ab Antonio Meliss. I 53 et a Maximo 10, vid. Gregor.

Nazianz. carm. p. 151 d.^ (Wachsm. Comm. II p. 8).

562 Plutarchus de Aud. Poet. c. 12 p. 33e. ὅϑεν οὐδ᾽ αἱ zagu- διορϑώσεις φαύλως ἔχουσιν, αἷς x«l Κλεάνϑης ἐχρήσατο καὶ ᾿ἀντισϑέ. νης ὃ μέν κιτ.λ.... 0 δὲ Κλεάνθης περὶ τοῦ πλούτου (Eur. El. 428) φίλοις τε δοῦναι σῶμά τ᾽ εἰς νόσους πεσὸν δαπάναισι σῶσαι.

μεταγράφων οὕτω" πόρναις τὲ δοῦναι σῶμά τ᾽ eig νόσους πεσὸν δαπάναις ἐπιτρῖψαι.

Dio Chrysost. or. VII 8 103 (Vol. I p. 208,9 Arn). ἐπεὶ καὶ αὖ- τοῖς τούτοις τοῖς ἔπεσιν (scil Eur. El.428) ἀντείρηκε τῶν πάνυ φιλο- σόφων τις, ὃν οὐδείς, ἐμοὶ δοκεῖν, φαίη ἄν ποτὲ φιλονιχοῦντα τού- τοις τὲ ἀντειρηκέναι καὶ τοῖς ὑπὸ Σοφοχλέους εἰς τὸν πλοῦτον εἰρημένοις, ἐκείνοις μὲν ἐπ᾽ ὀλίγον, τοῖς δὲ τοῦ Σοφοκλέους ἐπὶ πλέον. οὐ μήν, ὥσπερ νῦν ἡμεῖς, διὰ μακρῶν, ἅτε οὐ παραχρῆμα κατὰ πολ- λὴν ἐξουσίαν διεξιών, ἀλλ᾽ ἐν βίβλοις γράφων.

563 Plutarchus de Sto. Rep. cp. 7 p. 1084d. ὁ δὲ Κλεάνϑης ἐν ὑπομνήμασι φυσικοῖς εἰπὼν ὅτι..πληγὴ πυρὸς Ó τόνος ἐστί, κἂν ἱκανὸς ἐν τῇ ψυχῇ γένηται πρὸς τὸ ἐπιτελεῖν τὰ ἐπιβάλλοντα, ἰσχὺς καλεῖται καὶ κράτος,“ ἐπιφέρει κατὰ λέξιν,, δ᾽ ἰσχὺς αὕτη καὶ τὸ χράτος, ὅταν μὲν ἐν τοῖς φανεῖσιν ἐμμενετέοις ἐγγένηται, ἐγκρά- que eum ἀναιδέα coniungi, quia ἀναίδεια non nisi in factis dictisve conspici-

tur. 36 ἐν scripsi, ἐπὶ vulgo. | φανεῖσιν Hirzel, ἐπιφανέσιν libri. Cf. Ze- nonis fr. n. 200.

τειά ἐστιν᾽ ὅταν δ᾽ ἐν τοῖς ὑπομενετέοις, ἀνδρεία" περὶ τὰς ἀξίας δὲ δικαιοσύνη" περὶ τὰς αἱρέσεις καὶ ἐκκλίσεις σωφροσύνη." Cf. Stobaeus Eel. II 7, ὅ 04, p. 62,24 W. καὶ ὁμοίως ὥσπερ ἰσχὺς

τοῦ σώματος τόνος ἐστὶν ἱκανὸς ἐν νεύροις, οὕτω καὶ ἡ τῆς ψυχῆς

ἰσχὺς τόνος ἐστὶν ἱκανὸς ἕν τῷ κρίνειν καὶ πράττειν ἢ μή.

564 Themistius Or. IL 21 C. εἰ δὲ αὖ φήσειέ τις κολακείαν εἶναι τῷ Πυϑίῳ παραβάλλειν τὸν βασιλέα, Χρύσιππος μὲν ὑμῖν χαὶ Κλε- ἄάνϑης οὐ συγχωρήσει καὶ ὅλον ἔϑνος φιλοσοφίας [ἢ] ὁ ἐκ τῆς ποι- κίλης χορός, oí φάσκοντες εἶναι τὴν αὐτὴν ἀρετὴν καὶ ἀλήϑειαν ἀν- δρὸς καὶ ϑεοῦ.

Cf. Proclus in Plat. Tim. II 106£. oí δὲ ἀπὸ τῆς Στοᾶς καὶ τὴν αὐτὴν ἀρετὴν εἶναι ϑεῶν καὶ ἀνθρώπων εἰρήκασιν. — Cie. de leg. I 25. 4am vero virius eadem in homine ac deo est neque alio wllo in- genio praeterea.

565 Diogenes Laért. VII 92. πλείονας (εἶναι ἀρετὰς ἢ τέτταρας) οἱ περὶ Κλεάνϑην καὶ Χρύσιππον καὶ ᾿Αἀντίπατρον.

566 Stobaeus ecl II 65, ( W. ἀρετῆς δὲ καὶ κακίας οὐδὲν εἶναι μεταξύ. πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἀφορμὰς ἔχειν ἐκ φύσεως πρὸς ἀρε- τήν, καὶ οἱονεὶ τὸν τῶν ἡμιαμβείων λόγον ἔχειν, κατὰ Κλεάνϑην᾽" ὅϑεν ἀτελεῖς μὲν ὄντας εἶναι φαύλους, τελειωϑέντας δὲ σπουδαίους.

ὅ67 Diogenes Laért. VII 91. διδαχτήν vs εἶναι αὐτὴν (λέγω δὲ τὴν ἀρετὴν) καὶ Χρύσιππος ἐν τῷ πρώτῳ περὶ τέλους φησὶ καὶ Κλε- άνϑης, καὶ Ποσειδώνιος ἐν τοῖς προτρεπτικοῖς.

$68 Diogenes Laért. VII 127. καὶ μὴν. τὴν ἀρετὴν Χρύσιππος μὲν ἀποβλητήν, Κλεάνϑης δὲ ἀναπόβλητον, ὁ μὲν ἀποβλητὴν διὰ μέϑην καὶ μελαγχολίαν, ὃ δὲ ἀναπόβλητον διὰ βεβαίους καταλήψεις.

ὅ69 Diogenes Laért. VII 128, ἀρέσκει ὃὲ αὐτοῖς καὶ διὰ παντὸς χρῆσϑαι τῇ ἀρετῇ, ὡς οἱ περὶ Κλεάνϑην φασίν. ἀναπόβλητος γάρ ἐστι καὶ πάντοτε τῇ ψυχῇ χρῆται οὔσῃ τελείᾳ ὁ σπουδαῖος.

De Affectibus. (Vol. III p. 92.) 570 Galenus de Hipp. et Plat. plac. V 6 (Vol. V p. 476 K., p. 456 Iu. Mueller). τὴν uiv οὖν τοῦ Κλεάνϑους γνώμην ὑπὲρ τοῦ παϑητι- χοῦ τῆς ψυχῆς ἐκ τῶνδε φαίνεσθαί φησι τῶν ἐπῶν. “Δογισμός. τί ποτ᾽ £69" ὃ βούλει, ϑυμέ; τοῦτό μοι φράσον. Θυμός. {σέ γ᾽, ὦ λογισμέ, πᾶν ὃ βούλομαι ποιεῖν.

8 ἢ seclusi. 19 τὸν Zeller, τὸ libri. | ἡμιαμβειαίων libri, corr. Wachsm. 22 Cf. III n. 2238. 26 μελανχυλίαν B. || καταλήμψις B!, καταλήψεις B*. 35 ὃ L, ὅ,τι AB, ὅτε M. 36 σέ γ᾽, ὦ scripsi, ἐγὼ libri; ἔχω H. Stephanus,

A. βασιλικὸν (slyns(g»: πλὴν ὅμως εἰπὸν πάλιν. Θ. ὧν àv ἐπιϑυμῶ. ταῦϑ'᾽ ὅπως γενήσεται. ταυτὶ τὰ ἀμοιβαῖα Κλεάνϑους φησὶν εἶναι Ποσειδώνιος ἐναργῶς ἐν- δεικνύμενα τὴν περὶ τοῦ παϑητικοῦ τῆς ψυχῆς γνώμην αὐτοῦ, εἴ γε s δὴ πεποίηκε τὸν “ογισμὸν τῷ Θυμῷ διαλεγόμενον ὡς ἕτερον ἑἕτέρῳ. 571 Galenus de Hipp. et Plat. plac. IX 1 (Vol. V p. 653 K. p. 653 Tu. Mueller). Ποσειδώνιος... δείκνυσιν ἐν τῇ περὶ παϑῶν πραγμα- τείᾳ διοικουμένους ἡμᾶς ὑπὸ τριῶν δυνάμεων, ἐπιϑυμητικῆς τε καὶ ϑυμοειδοῦς καὶ λογιστικῆς" τῆς δὲ αὐτῆς δόξης ὁ Ποσειδώνιος ἔδειξεν 10 εἶναι καὶ τὸν Κλεάνθην. 572 Galenus de Hipp. et Plat. plae. III 5 (Vol. V 332 K. p. 299 Iu. Mueller) οὐ μόνον yàg Χρύσιππος ἀλλὰ καὶ Κλεάνθης καὶ Zaj- vov ἑτοίμως αὐτὸ τιϑέασιν (scil τοὺς φόβους καὶ τὰς λύπας καὶ πάνϑ᾽᾽ ὅσα τοιαῦτα πάϑη κατὰ τὴν καρδίαν συνίστασϑαι). 15 973 Stobaeus Floril 6,3 Vol. I p. 281 Hense (6, 19 Mein.) ὅστις ἐπιϑυμῶν ἀνέχετ᾽ αἰόσχροῦ πράγματος, οὗτος ποιήσει τοῦτ᾽, ἐὰν καιρὸν λάβῃ. 074 Bextus adv. math. XI 14. ἀλλὰ Κλεάνϑης μὲν μήτε κατὰ φύσιν αὐτὴν (scil τὴν ἡδονὴν) εἶναι μήτ᾽ ἀξίαν ἔχειν αὐτὴν ἐν τῷ "0 βίῳ, καϑάπερ δὲ τὸ κάλλυντρον κατὰ φύσιν μὴ εἶναι. 575 Stobaeus Floril 108,59 Mein. ὁ ὃὲ Κλεάνϑης ἔλεγε τὴν λύπην ψυχῆς παράλυσιν.

976 Cicero Tusc. disp. III 76. sunt qui unum officium consolantis 25 putent.,malum illud omnino non esse^ ut Cleanthi placet.