· 19

186 Augustinus contra Acad. III 7,16. clamat Zenon et tota illa porticus tumultuatur hominem natum. ad nihil esse aliud quam ho- nestatem; ipsam suo splendore ad se amdmos ducere, nullo prorsus com- modo extrinsecus posito et quas? lenocinante mercede; voluptatemque illam Epicuri solis inter se pecoribus esse communem; in quorum: societatem et. hominem et. sapientem. trudere mefas esse.

187 Diogenes Laért. VII 127. αὐτάρχη vs εἶναι αὐτὴν (scil τὴν ἀρετήν) πρὸς εὐδαιμονίαν, καϑά φησι Ζήνων.

Cie. de fin. V 19. a Zenone hoc magnifice tamquam | ex. oraculo

editur: virtus ad bene vivendwm se ipsa contenta est — Of. Acad. pr. I1 134. 135 Paradox. IL. August. de trin. XIII 5, 8. diximus dbi quosque poswisse beatam vitam, quod eos maxime delectavit... wt virtus Zenonem.

188 Cicero Acad. Post. 1 35. Zeno igitur mullo modo is erat,

qui, ut. Theophrastus, nervos virtutis incideret, sed contra, qui ommia, quae ad beatam vitam: pertinerent, in una virtute poneret nec. quidquam aliud mwmeraret in bonis idque appellaret honestum, quod esset simplex quoddam et solum et unwm bonum. —- Cf. ibid. V. sive emim Zenonem sequare, magnwm. est efficere, ut quis antelligat, quid sit illud verum et simplex bonmwm, quod mon-possit ab honestate seiungi.

189 Cicero de fin. IV 41. errare Zenonem, qui mulla im re misi in virtute [awt vitio] propensionem ne minimi quidem momenti ad sum- mum. bonwm adopiscendwm esse diceret, et, cum ad beatam vitam mul- lum momentum eae res haberent, ad appetitionem. tamen rerum esse dn τὸ?is momenta, diceret. — ib. IV 60. Zeno autem quod suam, quod pro- priam speciem habeat cur. appetendwm sit, id solwm bonwm appellat, beatam. autem. vitam eam solam, quae cum virtute degatur. — ib. IV 48. Quid autem minus consentamewm. est, quam quod aiunt, cognito summo bono reverti se ad. maturam, ut ex ea petant agendi principium, dd. est 15

190 Stobaeus Ecl ID p.57,18 W. ταῦτ᾽ εἶναί φησιν ὃ Ζήνων ὅσα οὐσίας μετέχει, τῶν δ᾽ ὄντων và uiv ἀγαϑά, τὰ δὲ κακά, và Ob. ἀδιάφορα. ἀγαϑὰ μὲν τὰ τοιαῦτα" φρόνησιν, σωφροσύνην, δικαιοσύ- νην, ἀνδρείαν καὶ πᾶν 0 ἐστιν ἀρετὴ ἢ μετέχον ἀρετῆς κακὰ δὲ τὰ τοιαῦτα ἀφροσύνην. ἀκολασίαν. ἀδικίαν, δειλίαν, καὶ πᾶν ὅ ἐστι κακία ἢ μετέχον κακίας ἀδιάφορα δὲ τὰ τοιαῦτα" ζωὴν ϑάνατον, δόξαν ἀδοξίαν, πόνον ἡδονήν, πλοῦτον πενίαν, νόσον ὑγίξδιαν, καὶ τὰ τού- ος τοις ὅμοια.

III. De indifferentibus. (Vol. III p. 28.) De notione indifferentis n. 191. --- Προηγμένα et ἀποπροηγμένα n. 192—194. — De singulis indifferentibus n. 195—196. 20

191 Cieero Aead. post. I 36. Cetera awtem, etsi mec bona mec mala essent, tamen alia secundum naturam dicebat (Zeno), alia naturae esse contraria. His ipsis alia 4nteriecta οὐ media. mwmerabat. | Quae autem secundum maturam essent, ea sumenda et quadam aestimatione

1 incideret Baiter, inciderit libri. 2 quae Manutius, quaeque libri. 8 aut vitio seclusit. Davisius. 10 eae res haberent scripsi, ea res haberet libri. | tamen Davisius, autem libri. 11 quod propriam secludit Baiter.

dignanda dicebat, contraque contraria; neutra autem in medus relin- quebat, àn quibus ponebat mhil ommno esse momenti.

192 Stobaeus Ecl II p. 84,21 W. τῶν δ᾽ ἀξίαν ἐχόντων và uiv ἔχειν πολλὴν ἀξίαν, và δὲ βραχεῖαν. ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀπαξίαν ἐχόντων ἃ μὲν ἔχειν πολλὴν ἀπαξίαν, ἃ δὲ βραχεῖαν. τὰ μὲν οὖν πολλὴν ἔχοντα ἀξίαν προηγμένα λέγεσϑαι, τὰ δὲ πολλὴν ἀπαξίαν ἀπο- προηγμένα. Ζήνωνος ταύτας τὰς ὀνομασίας ϑεμένου πρώτου τοῖς πράγμασι. προηγμένον δ᾽ εἶναι λέγουσιν, ὃ ἀδιάφορον (ὃν ἐκλεγό- μεϑα κατὰ προηγούμενον λόγον. τὸν δὲ ὕμοιον λόγον ἐπὶ τῷ ἀπο- προηγμένῳ εἶναι καὶ τὰ παραδείγματα κατὰ τὴν ἀναλογίαν ταὐτά. οὐδὲν δὲ τῶν ἀγαϑῶν sivo, προηγμένον διὰ τὸ τὴν μεγίστην ἀξίαν αὐτὰ ἔχειν. τὸ δὲ προηγμένον, τὴν δευτέραν χώραν καὶ ἀξίαν ἔχον. συνεγγίξειν πῶς τῇ τῶν ἀγαϑῶν φύσει" οὐδὲ γὰρ ἐν αὐλῇ τῶν προ- qyuévov εἶναι τὸν βασιλέα, ἀλλὰ τοὺς μετ᾽ αὐτὸν τεταγμένους. προ- ηγμένα δὲ λέγεσϑαι οὐ τῷ πρὸς εὐδαιμονίαν τινὰ συμβάλλεσϑαι συνερ- γεῖν τὲ πρὸς αὐτήν, ἀλλὰ τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τούτων τὴν ἐκλογὴν ποιεῖσϑαι παρὰ τὰ ἀποπροηγμένα. — Plut. de Sto. Rep. 30,1.

193 Cieero Acad. Post. 1 31. (de Zenone) Sed quae essent su- menda ez Wis alia pluris esse aestimanda, alia. minoris. | Quae pluris, ea praeposita appellabat, reiecta, autem, quae minoris.

194 Cicero de finibus III 52. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem hwius [verbi] faciendi Zenonis expo- nere. Ut enim, inquit, nemo dicit in regia regem ipsum quasi produc- tum esse ad dignitatem (id est enim προηγμένον), sed eos, qui in ali- quo honore sunt, quorum ordo proxime accedit, wt secundus sit, ad regm principatum, sic àn vila non ea, quae primo loco sunt, sed ea quae secundum locum. obtinent, προηγμένα, id est producta, nominentur.

195 Gellhus Noet. Att. IX 5,5. Zeno censuit. voluptatem esse in- differens, id est neutrum, neque bonum neque malum, quod ipse graeco vocabulo ἀδιάφορον appellavit.

196 Senec. Epist. 82, 1. Zenon noster hac collectione utitur:,,Nul- lum. malum. gloriosum esse; mors autem gloriosa est; mors ergo non est malum." i

IV. De prima coneciliatione. (Vol. III p. 43.)

197 Porphyrius de Abstin. III 19. οἰκειώσεως πάσης καὶ ἀλλο- τριώσεως ἀρχὴ τὸ αἰσϑάνεσϑαι. τὴν δὲ οἰκείωσιν ἀρχὴν τίϑενται δι-

2 esse secludit Ernestius. 22 verbi om. A. 24 idem enim est libri,

corr. Madvig. 25 sint libri, corr. Victorius. 26 primorie libri, wnde priore Klotz.

καιοσύνης ol ἀπὸ Ζήνωνος. Verba οἰκειώσεως — αἰσϑάνεσϑαι quam- quam Porphyrii sunt, non Zenonis, adseripsi, quia ex sententia Stoi- corum Porphyrius loqui videtur. — Cf. Plut. de Stoie. repugn. cp. 12 p.1038e. ἡ yàg οἰκείωσις αἴσϑησις ἔοικε τοῦ οἰκείου καὶ ἀντίληψις εἶναι.

198 Cicero de finibus IV 45. Mihi autem aequius videbatur Ze- nonem cum Polemone disceptantem, a quo quae essent principia naturae acceperat, a communibus initüs progredientem videre, ubi primum. in- sisteret, οὐ unde causa, controversiae masceretur, mon stantem cwm dis, qui ne dicerent quidem sua summa boma esse a matura profecta, uti isdem argumentis, quibus lli uterentur, isdemque sententiis.

199 Cicero Aead. Post. I 38. Cumque superiores non omnem vir- tutem n ratione esse dicerent, sed quasdam virtutes natura. aut. more perfectas, hie (sci. Zemo) ommes im ratione ponebat; cumque lli ea genera, virtutum, quae supra dixi, seiungi posse arbitrarentur, hic nec

id ullo modo fieri posse disserebat, nec virtutis usum modo, ut superiores,

sed ipsum habitum per se esse praeclarum, mec tamen. virtutem. cuiquam «desse, quim ea semper uteretur.

200 Plutarchus de Stoie. rep. V p. 1034c. ἀρετὰς ὃ Ζήνων ἀπο- λείπει πλείονας κατὰ διαφοράς, ὥσπερ ὁ Πλάτων, oiov φρόνησιν ἀν- δρείαν σωφροσύνην δικαιοσύνην, ὡς ἀχωρίστους μὲν οὔσας, ἑτέρας δὲ καὶ διαφερούσας ἀλλήλων. πάλιν δὲ δριξόμενος αὐτῶν ἑκάστην, τὴν μὲν ἀνδρείαν φησὶ φρόνησιν εἶναι ἐν ζὑπομενετέουις" τὴν 0$...... uu. φρόνησιν £v» ἐνεργητέοις" τὴν δὲ δικαιοσύνην φρόνησιν ἐν ἀπονεμη- τέοις᾽ ὡς μίαν οὖσαν ἀρετήν, ταῖς δὲ πρὸς τὰ πράγματα σχέσεσι κατὰ τὰς ἐνεργείας διαφέρειν δοκοῦσαν. — Diogenes Laért. VII 161. ἀρε- Tg τε οὔτε πολλὰς εἰσῆγεν (scil Aristo) ὡς ὁ Ζήνων. Οὗ VII 120.

201 Plutarchus de virt. mor. 2 p. 441a. ἔοικε. δὲ καὶ Ζήνων εἰς τοῦτό πως ὑποφέρεσϑαι ὁ Κιτιεύς, ὁριξόμενος τὴν φρόνησιν ὃν μὲν ἀπονεμητέοις δικαιοσύνην, ἐν δ᾽ αἵρετξοις σωφροσύνην, ἕν δ᾽ ὑπο- μενετέοις ἀνδρείαν. ἀπολογούμενοι δ᾽ ἀξιοῦσιν ἐν τούτοις τὴν ἐπι- στήμην φρόνησιν ὑπὺ τοῦ Ζήνωνος ὠνομάσϑαι.

202 Plutarchus de virt. mor. c. ὃ p. 441... χοινῶς δὲ ἅπαντες

10 ad Pyrrhonem et Aristonem referenda. 26 lacunam manifestam sup- plevi, secutus Hirzelium; sed nomen virtutis, quae est φρόνησις ἐν ἐνεργητέοις (quae certe non est σωφροσύνη cf. 201) non potui supplere. Cf. Cleanth. fr. 563. 329 διαιρετέοις libri, corr. Wy.