· 18

s efficere, id. est, ut. dixi, ignem. artificiosum, magistrum. artium. reliqua- rum. — cad. post. I 89. Zeno statuebat ignem. esse ipsam maturam. — de nat. deor. III 24. naturae artificiose ambulantis, ut ait. Zeno. — Tertull ad. nat. II 2. ewéus (ügnis) instar vult esse naturam. Zeno.

Diogenes Laért. VII 166. τὴν μὲν φύσιν εἶναι πῦρ τεχνικὸν ὁδῷ

172 Cicero de nat. deor. II 58. Atque hae quidem ratione omnis natura artificiosa est, quod habet. quasi viam quandam et. sectam, quam sequatur. Ipsius vero mundi, qui omnia complexu suo coercet et com- tinet, natura, mon artificiosa solum, sed plane artifex ab eodem Zenone

15 dicitur, consultriz et provida. utilitatum opportunitatumque omnium. |. At- que ut ceterae naturae suis seminibus quaeque gignuntur, augescunt, con- tinentur, sic natura mundi omnis motus habet voluntarios conatusque οἱ adpetitiones, quas δρμάς Graeci vocant, et his consentaneas actiones sic adhibet, wt nosmet 4psi, qui amimis movemur et sensibus. Talis igitur

90 mens mundi cum sit ob eamque causam vel prudentia vel providentia appellari recte possit. (Graece enim πρόνοια dicitur), haec potissimum providet et án. his mazime est. occupata, primum ut mundus quam ap- tissimus sit ad permanendum, deinde ut mulla. re egeat, maxwme auten μέ 4n eo eximia pulchritudo 516 atque omnis ornatus.

25 173 Cicero de divin. I 6. Sed cum Stoici ommia fere illa (scil. divinationis genera) defenderent, quod et Zemo im suis commentarüs quasi semna quaedam. sparsisset elc.

174 Diogenes Laért. VII 140. xol μὴν καὶ μαντικὴν ὑφεστάναι. πᾶσάν φασιν, εἰ καὶ πρόνοιαν εἶναι" καὶ αὐτὴν καὶ τέχνην ἀποφαί-

30 νουσι διά τινας ἐχβάδεις, ὥς φησι Ζήνων.

175 Diogenes Laért. VII 149. καϑ'᾽ εἱμαρμένην δέ aov τὰ πάντα γίγνεσϑαι Χρύσιππος... καὶ Ποσειδώνιος... καὶ Ζήνων — — (ἔστι δὲ εἱμαρμένη αἰτία τῶν ὄντων εἰρομένη ἢ λόγος καϑ᾽ ὃν ὁ κόσμος διεξάγεται).

25 176 Aétius I 27,5 (DDG p. 322b 9). Ζήνων ὁ Στωικὸς ἐν τῷ περὶ φύσεως (τὴν εἱμαρμένην) δύναμιν κινητικὴν τῆς ὕλης κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως, ἥντινα μὴ διαφέρειν πρόνοιαν καὶ φύσιν καλεῖν. - "Theodoret. Graec. Aff. Cur. VI 14 Ρ. 165 δ. Ζήνων δὲ ὁ Κιτιεὺς

29 φασὶ πᾶσαν (hoc ord.) BP. | εἰ B, ἢ PLD. 30 ἐμβάσεις P, corr. P!. 33 ὄντων D, νόμων BPL. || εἰρωμένη P ante ras.

v, δύναμιν κέκληκε τὴν εἱμαρμένην κινητικὴν τῆς ὕλης" τὴν δὲ αὐτὴν καὶ πρόνοιαν καὶ φύσιν ὠνόμασεν.

Cf. II n. 975. 177 Epiphanius adv. haeres. III 2, 9 (III 36) Diels p. 592. τὰς

N bn ΕΡΕΞΣ -" / m N - - - δὲ αἰτίας τῶν πραγμάτων πῇ μὲν ἐφ᾽ ἡμῖν, πῇ δὲ οὐκ ig! ἡμῖν, rovr-;

, s Ἂν E / 2 δι - s PN B? 39. P ἐστι τὰ μὲν τῶν πραγμάτων ἐφ᾽ ἡμῖν, τὰ δὲ οὐκ ἐφ᾽ ἡμῖν.

178 Diogenes Laért. VIL 84. τὸ δὲ ἠθικὸν μέρος τῆς φιλοσοφίας διαιροῦσιν εἴς τε τὸν περὶ δρμῆς καὶ εἰς τὸν περὶ ἀγαϑῶν καὶ κακῶν

τόπον καὶ εἰς τὸν περὶ παϑῶν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ τέλους περί

τὲ τῆς πρώτης ἀξίας καὶ τῶν πράξεων xol περὶ τῶν καϑηχόντων προ- τροπῶν τε καὶ ἀποτροπῶν᾽ [καὶ] οὕτω δ᾽ ὑποδιαιροῦσιν οἵ περὶ Χρύ- δσιππον x.T.À. ὁ μὲν γὰρ Κιτιεὺς Ζήνων x«i ὁ Κλεάνϑης ὡς ἂν ἀρ- χαιότεροι ἀφελέστερον περὶ τῶν πραγμάτων διέλαβον.

I. De fine bonorum. (Vol. ΠῚ p. 38q.) Explieatur finis bonorum n. 179—184. — Nihil malum nisi quod turpe n. 185. — Virtutem propter se ipsam expeti n. 186. — Virtutem sufficere ad vitam beatam n. 181—189.

179 Diogenes Laért. VII 81. διόπερ πρῶτος ὁ Ζήνων ἐν τῷ περὶ ἀνθρώπου φύσεως τέλος εἶπε τὸ ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν, ὅπερ ἐστὶ κατ᾽ ἀρετὴν ζῆν" ἄγει γὰρ πρὸς ταύτην ἡμᾶς ἡ φύσις. — Stobaeus Ecl II p. 75, 11 W. τὸ δὲ τέλος ὁ μὲν Ζήνων οὕτως ἀπέδωκε,vrO0 ὁμολογουμένως ξῆν“ τοῦτο δ᾽ ἔστι xa)" ἕνα λόγον καὶ σύμφωνον ζῆν, ὡς τῶν μαχομένως ζώντων κακοδαιμονόυντων.

Cie. de fin. IV 14. hunc ipsum Zenonis aunt esse fimem, decla- rantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. — ibid. III 21. summum...bonwm, quod cum positum sit in eo, quod ὁμολογίαν Stoici, nos appellemus | convenientiam, etc. — Lactant. imst. div. ΠῚ 7. Zenonis (summum. bonwm) cum matura congruenter vivere. —— id. III 8. audiamus gitur Zenonem; mam 4s interdum. virtutem. somniat. | Sum- mum, nquat, est bonum cum natura. consentanee vivere.

Philo quod omnis probus liber Vol II p. 470, 21 Mang. πρὸς τέλος αἴσιον οὐ Ζηνώνειον μᾶλλον ἢ πυϑόχρηστον ἀφίξονται τὸ ἀκο- λούϑως τῇ φύσει ζῆν.

4 dubiae fidei testimonium. 10 τόπων B! 12 x«i om. BPL.

180 Clemens Alex. Strom. II 21 p. 496 P. πάλιν δ᾽ αὖ Ζήνων uiv ὃ Στωϊκὸς τέλος ἡγεῖται τὸ κατ᾽ ἀρετὴν ζῆν.

181 Cieero Aead. Pr. II 131. Ποροϑίο «utem vivere, quod ducatur «a conciliatione naturae, Zeno statuit finem esse bonorum, qui inventor et princeps Stoicorum. fuit.

182 Arrianus Epict. diss. 1 20, 14. καίτοι αὐτὸς μὲν ὁ προηγού- μενος λόγος τῶν φιλοσόφων λίαν ἐστὶν ὀλίγος. εἰ ϑέλεις γνῶναι, ἀνάγνωϑι τὰ Ζήνωνος. καὶ ὄψει" τί γὰρ ἔχει μακρὸν εἰπεῖν ὅτι τέλος ἐστὶ τὸ ἕπεσϑαι ϑεοῖς. οὐσία δ᾽ ἀγαϑοῦ χρῆσις οἵα δεῖ φαντασιῶν; λέγε «τί οὖν ἐστι ϑεὸς καὶ τί φαντασία, καὶ τί ἐστι φύσις ἡ ἐπὶ μέ- ρους x«i τί ἐστι φύσις ἡ τῶν ὅλων“; ἤδη μακρόν.

183 Plutarchus de comm. not. 28,1 p. 1009 οὐχὶ καὶ Ζήνων τούτοις (scil Peripateticis) ἠκολούϑησεν ὑποτιϑεμένοις στοιχεῖα τῆς εὐδαιμονίας τὴν φύσιν καὶ τὸ χατὰ φύσιν;

184 Stobaeus Ecl. II p. {1,20 W. τὴν δὲ εὐδαιμονίαν ὃ Ζήνων ὡρίσατο τὸν τρόπον τοῦτον᾽ εὐδαιμονία δ᾽ ἐστὶν εὔροια βίου. — Sextus adv. math. XI 30. εὐδαιμονία δέ ἐστιν, ὡς οἵ vs περὶ τὸν Ζήνωνα καὶ Κλεάνϑην καὶ Χρύσιππον ἀπέδοσαν. εὔροια βίου..-- Cf. Cleanth. n. 884. Diogenes Laért. VII 88. M. Aurel. Il 5 V 9 X 6.

185 Cicero Tuse. disp. II 29. Nihil. est, inquit (Zeno), malum, nisi quod turpe atque vitiosum est... Numquam quidquam, inquit (scil. doleas necne interest), ad beate quidem vivendwm, quod est àn una viriute positum, sed. est tamen reiciendum. | Cur? — Asperum est, contra

naturam, difficile perpessu, triste, durum. — 1b. V 21. si Stoicus Zeno diceret qui, misi quod turpe esset, mihil malum duceret. — Cf. 10. ΠῚ 1.