· 11

noni tribui inde concludas, quod eodem loco alteram illam notissimam Olympiodorus. Zenoni tribuit.

13 Olympiodorus in Plat. Gorg. pp. 53, 54 (ed. Jahn nov. ann. philol. supplement. XIV 1848 p. 239, 240). Ζήνων δέ φησιν ὅτι τέχνη ἐστὶ σύστημα ἐκ καταλήψεων συγγεγυμνασμένων πρός τι τέλος εὔχρηστον τῶν ἐν τῷ βίῳ. — Lucianus Paras. c.4. τέχνη ἐστίν. ὡς ἐγὼ διαμνημονεύω σοφοῦ τινος ἀκούσας, σύστημα ἐκ καταλήψεων συγ- γεγυμνασμένων πρός τι τέλος εὔχρηστον τῶν ἐν τῷ βίῳ. — Schol. ad. Ar. Nub. 317. οὕτω γὰρ ὁδριξόμεϑα τὴν τέχνην οἷον σύστημα ἐκ κατα- λήψεων ἐγγεγυμνασμένων καὶ τὰ ἐφεξῆς. — Sextus adv. math. II 10. πᾶσα τοίνυν τέχνη σύστημά ἐστιν ἐκ καταλήψεων συγγεγυμνασμένων καὶ ἐπὶ τέλος εὔχρηστον τῷ βίῳ λαμβανόντων τὴν ἀναφοράν. — id. Pyrrh. III 188, 241, 251, Math. I 75, VII 109, 818, 182. Schol. Dio- nys. Thrac. p. 649,31, ib. p. (21,25. oi ΦΣτωικοὶ οὕτως ὁρίζονται τὴν TÉyvqv: τέχνη ἐστὶ σύστημα περὶ ψυχὴν γενόμενον £x καταλήψεων ἐγγεγυμνασμένων κ. τ. 1.

Quintil. II 11,41. ille ab omnibus fere probatus finis artem constare ex perceplionibus consentientibus οἱ coexercitatis ad finem utilem vitae. — Cieero ap. Diomed. II p. 421 K. ars est perceptionum. exercitarum. con- siruclio ad wnwm exitum utilem vitae pertinentiwm. — Acad. pr. II 22. ars vero quae potest esse mási quae mom ex wna aut duabus sed ex mul- tis amimi perceptionibus constat. — de fin. III 18. artes... constent ex cognitionibus et contineant. quiddam 4n se ratione constitutum. et. via. — de nat. deor. II 148. ex quibus (perceptis) collatis inter. se et. comparatis artes quoque efficimus partim ad uswm vilae... necessarias.

74 Eustath. in Il. Z 506, p. 1158,37. ἠεροφώνους κήρυκας Ὅμη- ρος κἀνταῦϑα εἰπὼν τὸν κατὰ Ζήνωνα τῆς φωνῆς ὅρον προὐὔπέβαλεν εἰπόντα᾽ 7ἡ7ωνή ἐστιν ἀὴρ πεπληγμένος."

Of. Diog. Laért. VII δῦ. ἔστι δὲ φωνὴ ἀὴρ πεπληγμένος.

75 Sextus adv. math. IL 7. ἔνϑεν γοῦν καὶ Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ἐρωτηϑεὶς ὅτῳ διαφέρει διαλεκτικὴ ῥητορικῆς συστρέψας τὴν χεῖρα καὶ πάλιν ἐξαπλώσας ἔφη..τούτῳ““ κατὰ μὲν τὴν συστροφὴν τὸ στρογγύ- λον καὶ βραχὺ τῆς διαλεκτικῆς τάττων ἰδίωμα, διὰ δὲ τῆς ἐξαπλώσεως καὶ ἐκτάσεως τῶν δακτύλων τὸ πλατὺ τῆς ῥητορικῆς δυνάμεως αἴνιτ- τόμενος.

Cieero de fin. IL 17. Zenonis est, inquam, hoc Stoici: omnem vim

loquendi, ut jam ante Aristoteles, àn duas tributam. esse partes, rhetori- cam palmae, dialecticam pugni similem esse dicebat, quod latius loque- rentur rhetores, dialectici autem | compressius. — Orat. 32,113. Zeno quidem ille, a quo disciplina Stoicorum est, manu demonstrare solebat s quid inter has artes interesset, nam cum. compresserat. digitos pugnum- que fecerat, dialecticam adebat eiusmodi esse; cum autem. diduxerat et manwm. dilataverat, palmae illius similem. eloquentiam 6886 dicebat. — Quint. Inst. Or. IL 20, V. Jtaque cum dwo sint genera, orationis, altera perpetua, quae rhetorice dicitur, altera concisa, quae dialectice; quas

10 quidem. Zeno adeo comiwunowt wt hamc compressae in pugnum manus, illam. explicatae déceret. similem. etc.

46 Cicero de flnibus IV 7. (memoratis Peripateticorum thesibus et hypothesibus) T'otwm genus hoc Zeno et qui ab eo sunt, aut non po- tuerunt. tuer?) aut. noluerunt, certe reliquerunt.

15. 44 Cieero ad famil IX 22,1. Amo verecundiam, «tu autem..... (am) vel. potius libertatem loquendi. Atqui hoc Zenoni placuit — homin& mehercule acuto, etsi Academiae nostrae cum eo magna rixa est — sed, ut dico, placet. Stoicis suo quamque rem nomine appellare. |. Sic enim disserunt: mhil esse obscemwm, mhil turpe dictu; mam, si quod 20 8} im obscemitate flagitium, 4d aut in re esse aut in verbo; mihl esse teriwm. | In re mon est. liaque nom modo in comoediis res ipsa mar- ratur (secuntur exempla) sed etiam $n tragoedíis (sec. exempla). Vides igitur. cum. eadem ves sit, quia, verba, non sint, mihl. videri turpe. Ergo ὧν re non est. — Multo minus in verbis. δὲ enim quod verbo signi- 25 ficatur, τα turpe mon. est, verbum, quod. significat, turpe esse mon potest (sec. exempla latina). Non ergo in verbo est; docui autem 4n re non esse; musquam igitur est (secuntur plura exempla, deinde $ 5). Habes scholam Stoicam: ὃ σοφὸς εὐθυρρημονήσει. --- — ego servo — verecundiam. —liaque tectis verbis ea ad te scripsi, quae apertissimis 3o agunt Stoici; sed lli etiam | crepitus. aiunt aeque liberos ac ructus esse oportere.

idem de offie. I 128. ec vero audiendi sunt Cymici, aut si qui fuerunt. Stoici. paene Cynici, qui reprehendunt et. inrident, quod. ea, quae turpia, mon. sint, verbis flagitiosa ducamus, illa autem, quae turpia. sint,

as nominibus appellemus swis. Latrocinari, fraudare, adulterare re turpe est, sed. dicitur mon obscene; liberis dare operam ve honestum est, mo- máne obscemum; pluraque àn eam sententiam ab eisdem contra verecun- diam disputantur.

14 tueri add. Cobet. 16 fortasse in libro περὶ λέξεων hanc quaestionem Zeno tractavit.

48 Plutarchus de Stoie. rep. 8, 1 p. 1034e. πρὸς τὸν εἰπόντα μηδὲ δίκην δικάσῃς πρὶν ἀμφοῖν μῦϑον ἀκούσῃς ἀντέλεγεν ὁ Ζήνων, τοιούτῳ τινὶ λόγῳ χρώμενος" εἴτ᾽ ἀπέδειξεν ὃ πρότερος εἰπών, οὐκ ἀχουστέον τοῦ δευτέρου λέγοντος πέρας γὰρ ἔχει τὸ ξητούμενον᾽ εἴτ᾽ οὐκ ἀπέδειξεν. ὅμοιον γὰρ ὡς εἰ μηδὲ ὑπήκουσε κληϑεὶς ἢ ὑπακούσας ἐτερέτισεν' ἤτοι δ᾽ ἀπέδειξεν ἢ οὐκ ἀπέδειξεν" οὐκ ἀκουστέον ἄρα τοῦ δευτέρου λέγοντος. Schol. ad Lucian.

79 Quintilianus Inst. Or. IV 2. 111. Aéc expressa (verba) et ut vulí Zeno sensu tincta esse debebunt.

80 Plutarchus vita Phoc. 5. ὡς γὰρ ὁ Ζήνων ἔλεγεν, ὅτι δεῖ τὸν φιλόσοφον εἰς νοῦν ἀποβάπτοντα προφέρεσϑαι τὴν λέξιν ete. (Zen. apophth. 304).

81 Diogenes Laért. VII 18. ἔφασκε δὲ τοὺς uiv τῶν ἀσολοίκων λόγους καὶ ἀπηρτισμένους ὁμοίους εἶναι τῷ ἀργυρίῳ τῷ ᾿Δ4λεξανδρίνῳ" εὐοφϑάλμους μὲν καὶ περιγεγραμμένους. καϑὰ καὶ τὸ νόμισμα, οὐδὲν δὲ διὰ ταῦτα βελτίονας. τοὺς δὲ τοὐναντίον ἀφωμοίου τοῖς ᾿4ττικοῖς τετραδράχμοις εἰκῆ κεκομμένοις καὶ σολοίκως, καϑέλκειν μέντοι πολ- λάκις τὰς κεκαλλιγραφημένας λέξεις.

82 Zonarae Lex.s. v. σολοιυκέζειν col. 1662. δολοικίξειν οὐ μόνον τὸ κατὰ φωνὴν x«i λόγον χωρικεύεσϑαι, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνδυμάτων ὅταν τις χωρικῶς ἐνδιδύσκηται ἢ ἀτάκτως ἐσϑίῃ ἢ ἀκόσμως περιπατῇ, ὥς φησι Ζήνων. --- Cyrili Lex. ap. Cramer. ἃπθοᾶ. Paris. IV p. 190. σολοικισμός᾽ ὅτε τις ἀτέχνως διαλέγεται" σδολοικίξειν οὐ μόνον τὸ κατὰ λέξιν καὶ φωνὴν ἰδιωτεύειν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ φορημάτων, ὅταν τις χωρικῶς ἐνδέδυται ἢ ἀτάκτως ἐσθίει ἢ ἀκόσμως περιπατεῖ, ὥς φησι Ζήνων ὁ Κιτιεύς.

$3 Anonymi τέχνη ap. Spengel Rhet. Gr. I 434, 28. Ζήνων δὲ οὕτω quot" διήγησίς ἐστι τῶν ἐν τῇ ὑποϑέσει πραγμάτων ἔχϑεσις εἰς τὸ ὑπὲρ τοῦ λέγοντος πρόσωπον ῥέουσα.

84 Anonymi τέχνη ap. Spengel Rhet. Gr. 1 441,11. ὡς δὲ Ζήνων" παράδειγμά ἐστι γενομένου πράγματος ἀπομνημόνευσις εἰς ὁμοίωσιν τοῦ νῦν ζητουμένου.

Maximus Planudes ap. Walz. Rhet. Gr. V 396. eandem definitionem Zenoni tribuit.

2 de versu cf. Bergk Poét. Lyr. IL 4 p. 93. — pendet Zeno ab Antisthene qui docuerat ὅτι οὐκ ἔστιν ἀντιλέγειν. 10 de narrandi arte Quint. loquitur, sed confer apophthegma 304. 15 Ἀλεξανδρείῳ Koehler mus. rhen. 39, 297; ἀλεξανδρινῶ B, ἀλεξανδρηνῶ P. 17 βελτιώνων B. | ἀφομοίου BP.

18 τετράχμοις BP. || xexougévovs D, Bywater Journ. of Phil. XVII 76.

I. De principiis. — De materia et spiritu. — De causa. — De corporibus quaeque iis aecidant. — De incorporeis. — De tem- pore. — De inani.

5 85 Diogenes Laért. VII 184. δοκεῖ δ᾽ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον. τὸ μὲν οὖν πάσχον εἶναι τὴν ἄποιον οὐσίαν τὴν ὕλην" τὸ δὲ ποιοῦν τὸν ἐν αὐτῇ λόγον τὸν ϑεόν. τοῦτον γὰρ ἀΐδιον ὄντα διὰ πάσης αὐτῆς δημιουργεῖν ἕκαστα. τίϑησι δὲ τὸ δόγμα τοῦτο Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ἐν τῷ περὶ οὐσίας. — Aetius

101 3, 25 (DDG p. 289). Ζήνων Μνασέου Κιτιεὺς ἀρχὰς μὲν τὸν ϑεὸν καὶ τὴν ὕλην, ὧν ὃ μέν ἐστι τοῦ ποιεῖν αἴτιος, ἡ δὲ τοῦ πάσχειν, στοιχεῖα δὲ τέσσαρα. — Achilles Tat. p. 124E. Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ἀρχὰς εἶναι λέγει τῶν ὅλων ϑεὸν καὶ ὕλην, ϑεὸν μὲν τὸ ποιοῦν, ὕλην δὲ τὸ ποιούμενον, ἀφ᾽ ὧν τὰ τέσσαρα στοιχεῖα γεγονέναι.

16 Philo. de Provid. I 22. Zeno Mnmaseae filius aerem deum materiam

ei. elementa quatuor. -— '"Theodoret. Gr. cur. aff. IV 12. Ζήνων δὲ ὁ

Κιτιεύς, ὃ Μνασέου. ὃ Κράτητος φοιτητής, ὁ τῆς Στωικῆς ἄρξας ai-