· 12

ρέσεως, τὸν ϑεὸν καὶ τὴν ὕλην ἀρχὰς ἔφησεν εἶναι.

86 Chaleidius in Tim. c. 290, Plerique tamen silvam separant ab essentia, ut Zeno οἱ Chrysippus. |.Siloam quippe dicunt esse àd quod subest his omnibus quae habent qualitates, essentiam vero primam rerum omnium silvam vel antiquissimum fundamentum earum, suapte natura sine vuliu et informe: wt puta aes, awrum, ferrum, et caetera hwius modi silua esi eorum, quae ex isdem fabrefiumt, mon tamen essentia. 95 At vero quod iam his quam. ceteris ut sini causa est, ipswm esse sub- stantiam.

$7 Stobaeus Ecl. I 11. ὅ 8, p. 132, 26 W. (Arii Didymi fr. 20 Diels). Ζήνωνος" οὐσίαν δὲ εἶναι τὴν τῶν ὄντων πάντων πρώτην ὕλην, ταύ- την δὲ πᾶσαν ἀΐδιον καὶ οὔτε πλείω γιγνομένην οὔτε ἐλάττω" τὰ δὲ μέρη ταύτης οὐκ ἀεὶ ταὐτὰ διαμένειν ἀλλὰ διαιρεῖσϑαι καὶ συγχεῖσϑαι. διὰ ταύτης δὲ διαϑεῖν τὸν τοῦ παντὸς λόγον, ὃν ἔνιοι εἱμαρμένην καλοῦσιν, οἷόνπερ καὶ ἐν τῇ γονῇ τὸ σπέρμα. — Epiphan. Haeres. I 5, DDG p. 588. φάσκειν οὖν καὶ οὗτος (Ζήνων) τὴν ὕλην σύγχρονον καλῶν τῷ ϑεῷ ἴσα ταῖς ἄλλαις αἱρέσεσιν. εἱμαρμένην τε εἶναι καὶ γένεσιν ἐξ ἧς τὰ πάντα διοικεῖται καὶ πάσχει. --- Diogenes Laért. VII 150.

15 aerem) de hoc errore cf. Diels DG. p. 2, qui in graeco exemplari ἀέρα pro ἀρχάς scriptum fuisse putat. — Ad hoc fragmentum et sequentia cf. II n. 300—328. 20 Of. II n. 316. 98 ὄντων C, πρώτων F.

οὐσίαν δὲ φασι τῶν ὄντων ἁπάντων τὴν πρώτην ὕλην ὡς... Ζήνων... καλεῖται δὲ διχῶς οὐσία ve καὶ ὕλη ἥ τε τῶν πάντων καὶ ἡ τῶν ἐπὶ μέρους. ἡ μὲν οὖν τῶν ὅλων οὔτε πλείων οὔτε ἐλάττων γίνεται" ἡ δὲ τῶν ἐπὶ μέρους καὶ πλείων καὶ ἐλάττων.

Cf. Chaleid. in TTim. c. 294. Stoici dewm scilicet hoc esse quod silva, sit vel etiam qualitatem inseparabilem deum. silvae, eundemque per silvam meare, velut semen per membra genitalia.

$8 Chaleidius in Tim. c. 292, Deinde Zeno hanc ipsam essentiam finitam. esse dicit unamque eam. communem omnium quae sunt esse sub- stantiam, dividuam quoque et usque quaque mutabilem: partes quippe eius verità, sed non interire, ita, ut de existentibus consumantur 4n. mihà- lum. Sed ut. innumerabilium diversarum, etiam. cerearum. | figurarum, sic neque formam neque figuram nec ullam omnino qualitatem propriam fore censet. fundamenti rerum omnium | siloae, coniunctam. tamen | esse semper et inseparabiliter cohaerere alicui. qualitati. | Cumque tam sine ortw sit quam sine interitu, quia, neque de mon existente. subsistit neque consumetur n Wihilum, non deesse ei spiritum ac vigorem ex aeternitate, qui moveat eam rationabiliter totam. anterdum, nonnumquam pro portione, quae causa sib iam crebrae tamque vehementis universae re? conversionis;

spiritum porro motivum allum fore non naturam, sed animam et. quidem:

rationabilem, quae vivificans sensilem mundwm exornaverit eum ad hanc, qua unc inlustratur, venustatem. | Quem quidem beatum. animal et deum adpellant.

89 Stobaeus Ecl. I p. 138,14 W. (Ar. Did. fr. 18 p. 451, Diels). αἴτιον δ᾽ ὁ Ζήνων φησὶν εἶναι δι᾽ ὅ᾽ οὗ δὲ αἴτιον συμβεβηκός" καὶ τὸ μὲν αἴτιον σῶμα, οὗ δὲ αἴτιον κατηγόρημα᾽ ἀδύνατον δ᾽ εἶναι τὸ μὲν αἴτιον παρεῖναι, οὗ δέ ἐστιν αἴτιον μὴ ὑπάρχειν. τὸ δὲ λεγό- μενον τοιαύτην ἔχει δύναμιν" αἴτιόν ἐστι δι᾽ ὃ γίγνεταί τι. οἷον διὰ τὴν φρόνησιν γίνεται τὸ φρονεῖν καὶ διὰ τὴν ψυχὴν γίνεται τὸ ξῆν καὶ διὰ τὴν σωφροσύνην γίνεται τὸ σωφρονεῖν. ἀδύνατον γὰρ εἶναι σωφροσύνης περί τινα οὔσης μὴ σωφρονεῖν ἢ ψυχῆς μὴ ξῆν ἢ φρο- νήσεως μὴ φρονεῖν.

90 Cicero Acad. Post. 139. Discrepabat etiam αὖ isdem (scil. Zeno a Peripateticis et Academicis), quod nullo modo arbitrabatur. quid- quam effici posse ab ea (natura), quae expers esset corporis — —— mec vero aui quod efficeret. aliquid aut quod efficeretur, posse esse mon corpus.

4 verba καὶ πλείων καὶ ἐλάττων om. BP (add. mg.) L. 9 Ad librum

περὶ οὐσίας aut περὶ τοῦ ὅλου hoc fragmentum videtur referendum esse. 36 Cf. II n, 363. 387 (πᾶν γὰρ τὸ δρῶν ἢ καὶ ποιοῦν σῶμά ἐστι).

91 Aétius 115,6 (DDG p. 313). Ζήνων ὁ Στωικὸς và χρώματα πρώτους εἶναι σχηματισμοὺς τῆς ὕλης. --- Galen. hist. philos. 20 (DDG Ρ. 610,2). Ζήνων δὲ ὁ Στωϊκὸς τὰ χρώματα ἐπίχρωσιν τῆς ὕλης ὑπέλαβεν.

5 92 Galenus comment. in Hippocr. de humoribus I (XVI 32 K.). Ζήνων vs ὃ Κιτιεὺς ὡς τὰς ποιότητας οὕτω καὶ τὰς οὐσίας δι᾽ ὅλου κεράννυσϑαι ἐνόμιζεν. --- id. de nat. facult. 1 2. εἰ δ᾽ ὥσπερ τὰς ποι- ότητας καὶ τὰς οὐσίας δι᾽ ὅλων κεράννυσϑαι χρὴ νομίξειν, ὧς ὕστερον ἀπεφήνατο Ζήνων ὃ Κιτιεύς.

10 93 Stobaeus Ecl. I 8. 40e p. 104, 7 W. (Arii Didymi fr. 26 Diels). Ζήνων ἔφησε χρόνον εἶναι κινήσεως διάστημα, τοῦτο δὲ x«l μέτρον καὶ κριτήριον τάχους τὲ καὶ βραδύτητος ὅπως ἔχει ζξκασταν. κατὰ τοῦτον δὲ γίγνεσϑαι τὰ γινόμενα καὶ τὰ περαινόμενα ἅπαντα καὶ τὰ ὄντα εἶναι. — Simplicius ad Cat. 8084. τῶν δὲ Στωικῶν Ζήνων μὲν

15 πάσης ἁπλῶς κινήσεως διάστημα τὸν χρόνον εἶναι.

94 Themistius in Phys. 400 Speng. II 284,10. (τὸ κενὸν) xeyo- gucuévov καὶ ἀϑρόον εἶναι καϑ'᾽ αὑτό, περιέχον τὸν οὐρανόν, ὡς πρό- τερον μὲν diovto τῶν ἀρχαίων τινές. μετὰ δὲ ταῦτα οἱ περὶ Ζήνωνα τὸν Κιτιξα.

30 95 Aétius I 18, 5 et 20,1 (DDG p. 316b 11, 317b 31). Ζήνων καὶ ol ἀπ᾽ αὐτοῦ ἐντὸς uiv τοῦ κόσμου μηδὲν εἶναι κενόν. ἔξω δ᾽ αὐτοῦ ἄπειρον. διαφέρειν δὲ κενόν, τόπον, χώραν᾽ καὶ τὸ μὲν κενὸν εἶναι ἐρημίαν σώματος, τὸν δὲ τόπον τὸ ἐπεχόμενον ὑπὸ σώματος, τὴν δὲ χώραν τὸ ix μέρους ἐπεχόμενον, ὥσπερ ἐπὶ τῆς τοῦ οἴνου

35 πιϑάκνης. --- Theodoret IV 14. ἐντὸς μὲν τοῦ παντὸς μηδὲν εἶναι

κενόν, ἐχτὸς δὲ αὐτοῦ πάμπολύ τε καὶ ἄπειρον.

Cf. Diog. Laért. VII 140. ἔξωϑεν δὲ αὐτοῦ περικεχυμένον εἶναι τὸ κενὸν ἄπειρον. ὅπερ ἀσώματον εἶναι" ἀσώματον δὲ τὸ οἷόν τε κανέχεσϑαι ὑπὸ σωμάτων οὐ κατεχόμενον" ἕν δὲ τῷ κόσμῳ μηδὲν εἷ- voL κενόν.

96 Philoponus in Aristot. Phys. p. 618,28. μὴ κατεσπάρϑαι μὲν ἐν τοῖς σώμασιν (scil κενόν), ἀλλ᾽ εἶναι συνεχῆ, ἔξω δὲ τοῦ οὐρανοῦ εἶναι κενόν τι xo9? αὑτό, ὥσπερ μάλιστα καὶ fj τῶν πολλῶν ἔχει φαν- τασία, ἄπειρόν vu νομίζουσα εἶναι κενὸν ἔξω τοῦ οὐρανοῦ. καὶ οἵ 35 Πυϑαγόρειοι δὲ οὕτως ἔλεγον, ὡς ἤδη εἶπε. φασὶ δὲ καὶ τοὺς περὶ

8 τὰ τρήματα À, τὰ τρίμματα B. Οὗ II n. 419. 6 ὡς scripsi, ὃς vulgo. Cf. II. n. 4638q. 12 ἕκαστα suppl. Wachsmuth; ὅπως ἔχει τὸ ἐπινοούμενον Posidonius, cum repetit definitionem, apud Arium 1. 1. 18 &mevr&üv Diels, ἀπαρτίξεσϑαι Usener. — Of. II p. 509sq. (Chrys.) 98 ἀσώματον δέ: sententia postulat κενὸν δὲ. — Cf. II n. 508—605. 535—543. 29 κατεχομένου LD. 33 Of. II n. 522—524.

De mundo, — Unum esse. — Genitum et interiturum. — Uno loco manere. — Ex 4 elementis. — "Exzégootc et παλιγγενεσία. — Mundus animal sapiens.

97 Diogenes Laért. VII 148. ὅτι τε εἷς ἐστιν (δ κόσμος) Ζήνων φησὶν ἐν τῷ περὶ τοῦ ὅλου. — A?tius ΠῚ,2 (DDG yp. 827} 8) Ζήνων ἕνα εἶναι τὸν κόσμον. "Theodoret. graec. aff. cur. IV 18.

98 Aristocles (ἀπὸ τοῦ ξ΄ περὶ φιλοσοφίας) apud Eusebium praep. evang. XV p. 8104. (Περὶ τῆς τῶν Στωϊκῶν φιλοσοφίας ὅπως τε ὃ Ζήνων τὸν περὶ ἀρχῶν ἀπεδίδου λόγον). Στοιχεῖον εἶναί φασι τῶν ὄντων τὸ πῦρ, καϑάπερ Ἡράκλειτος, τούτου δ᾽ ἀρχὰς ὕλην καὶ ϑεόν, ὡς Πλάτων. ἀλλ᾽ οὗτος ἄμφω σώματά φησιν εἶναι, καὶ τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον, ἐκείνου τὸ πρῶτον ποιοῦν αἴτιον ἀσώματον εἶναι λέ- γοντος. ἔπειτα δὲ καὶ κατά τινας εἱμαρμένους χρόνους éxzv- ροῦσϑαι τὸν σύμπαντα κόσμον, εἶτ᾽ αὖϑις πάλιν διακοσμεῖ- σϑαι. τὸ μέντοι πρῶτον πῦρ εἶναι καϑαπερεί τι σπέρμα, τῶν ἁπάντων ἔχον τοὺς λόγους καὶ τὰς αἰτίας τῶν γεγονότων καὶ τῶν γιγνομένων καὶ τῶν ἐσομένων" τὴν δὲ τούτων ἐπιπλοκὴν καὶ ἀκολου- ϑίαν εἱμαρμένην καὶ ἐπιστήμην καὶ ἀλήϑειαν καὶ νόμον εἶναι τῶν ὄντων ἀδιάδραστόν τινὰ καὶ ἄφυκτον. ταύτῃ δὲ πάντα διοι- κεῖσϑαι τὰ κατὰ τὸν κόσμον ὑπέρευ, καϑάπερ ἐν εὐνομωτάτῃ τινὶ πολιτείᾳ.

99 Stobaeus Ecl. I 19,4 p. 166,4 W. (Arii Didymi fr. phys. 23 Diels) Ζήνωνος. τῶν δ᾽ ἐν τῷ κόσμῳ πάντων τῶν κατ᾽ ἰδίαν ἕξιν συνεστώτων τὰ μέρη τὴν φορὰν ἔχειν εἰς τὸ τοῦ ὅλου uécov, ὁμοίως δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου" διόπερ ὀρϑῶς λέγεσϑαι πάντα τὰ μέρη τοῦ κόσμου ἐπὶ τὸ μέσον τοῦ κόσμου τὴν φορὰν ἔχειν. μάλιστα δὲ τὰ βάρος ἔχοντα. ταὐτὸν δ᾽ αἴτιον εἶναι καὶ τῆς τοῦ κόσμου μονῆς ἐν ἀπείρῳ κενῷ καὶ τῆς γῆς παραπλησίως ἐν τῷ κόσμῳ, περὶ τὸ τούτου κέντρον καϑιδρυμένης ἰσοχρατῶς. οὐ πάντως δὲ σῶμα βάρος ἔχειν, ἀλλ᾽ ἀβαρῆ εἶναι ἀέρα καὶ πῦρ᾽ τείνεσϑαι δὲ καὶ ταῦτά πως ἐπὶ τὸ τῆς ὕλης σφαίρας τοῦ κόσμου μέσον, τὴν δὲ σύστασιν πρὸς τὴν περι- φέρειαν αὐτοῦ ποιεῖσϑαι" φύσει γὰρ ἀνώφοιτα ταῦτ᾽ εἶναι διὰ τὸ μη- δενὸς μετέχειν βάρους. παραπλησίως δὲ τούτοις οὐδ᾽ αὐτόν φασι τὸν κόσμον βάρος ἔχειν διὰ τὸ τὴν ὅλην αὐτοῦ σύστασιν ἔκ τε τῶν βάρος

18 οὗτος] scil. Zeno. 25 τῶν del. Usener. 82 γίνεσϑαι libri, corr. Diels; κινεῖσϑαιν Meineke. 34 ἀνώφυτα F, corr. Canter. — Cf. II n. ὅ498ᾳ.

ἐχόντων στοιχείων εἶναι xol ἐκ τῶν ἀβαρῶν. τὴν δ᾽ ὅλην γῆν x«9" ἑαυτὴν μὲν ἔχειν ἀρέσκει βάρος, παρὰ δὲ τὴν ϑέσιν διὰ τὸ τὴν μέσην ἔχειν χώραν, πρὸς δὲ τὸ μέσον εἶναι τὴν φορὰν τοῖς τοιούτοις δώμασιν, ἐπὶ τοῦ τόπου τούτου μένειν.