Capítulo 31 de 56
· 31
अस्यरेचयदित्युक्तो न्यास श्रुत्यात पव हि । कमैभ्यो मानसान्तेभ्य पतावदिति वाजिनाम् ॥ २० ॥
नमतत्व श्चुत तस्मात्याज्य क्म सुमुश्चमि । अधिष्टोमवदित्थुक्त तश्रेदममि धीयते ॥ २१ ॥
नेककारक साध्यत्वात्फलान्यत्वाश्च कमेण । बिद्या तद्धिपरीतातो दान्तो विषमो भवेत् ॥ २२॥
छष्यादिवत्फलाथेत्वादन्यकमौपयहणम् । अधिष्टोमस्त्वपेक्षेत विद्यान्यत्किमपेश्चते ॥ २३ ॥
प्रल्यवायस्तु तस्यैव यस्याहकार इष्यते । अहकारफराधथित्वे विद्येते नात्मवेदिन ॥ २४ ॥
तस्मादक्ञानदानाय ससारविनिचत्तये । ब्ह्मविद्याविधानाय प्रारधोपनिपत्वियम् ॥ २५ ॥
सदेरुप निपूवस्य किंपि चोपनिषद्धवेत् । मन्वीकरणमावाच्च गमौदे शातनात्तथा ॥ २६ ॥
परनिषेद्धमराक्यत्वाश्नेति नेतीति शोषितम्! दद नामिदं नाहमिद्यद्धा प्रतिपद्यते ॥ १॥
पद्यप्रबन्ध । १५७ अहधीरिदमाव्मोत्था चाचारम्भणगोचस । निषिद्धात्मोद्धवत्वात्सा न पुनमोनता जेत् ॥ २॥
पूवैवुद्धिमबाधिष्वा नोत्तरा जायते मति । हरिरेक स्वय सिद्ध फलत्वात्स न बाध्यते ॥ ३॥
इद चनमतिक्रम्य होकमोहादिदूषितम् । वनाद्वान्धारको यद्वत्स्वात्माने प्रतिपद्यते ॥ ४॥
देऽवरश्येदनात्मा स्यान्नासावस्मीति धारयेत् । आत्मा चेदीश्वसेऽस्मीति विद्या सान्यनिवत्तिका ॥ ९ ॥
आत्मने.ऽन्यस्य चेद्धमो अस्थूलत्वादये। मता \ अक्षेयत्षेऽस्य कि तै स्याद्त्मत्वे त्वन्य धीहृति ॥
मिथ्याध्यासनिषेधाथं ततोऽस्थुखादि गृह्यताम् । पर चेश्चिषेधाथं शान्यतावणेन हि तत् ॥ ३ ॥
बुमुत्सोर्यदि चास्य प्रत्यगात्मन ष्यते । अप्राणो ह्यमना शुभ्र इति चानथेक वच ॥ ४॥
१५८ उपदेशसदहस्षी तन््वज्ञानसख.मावप्रकरणम् ॥
अह प्रल्ययबीज् यदह पत्ययवत्सितम्। नाहप्रत्ययवहवश्र कथ कमं प्ररोहति ॥ १॥
दष्टवश्चेत्पमयोहं खाश्चान्यकमौ स दृष्यते । नल्निसेधे कथ तर्स्यात्पृच्छामो बस्तदुच्यताम् ॥
देदाद्यारम्भसामथ्याज्ज्ञाने सद्धिषय त्वयि । अभिभूय फल कुयौत्कमौन्ते ज्ञानयुदधवेत् ॥ २ ॥
आरब्धस्य फले ह्येते भोगो ज्ञान च कर्मण । अविरोधस्तयोयुक्तो वेधस्यं चेतरस्य तु ॥ ४॥
वेश्ात्पज्ञानवर्क्षान देहात्मक्ञानबाधकम्। आत्मन्येव भवेद्यस्य स नेच्छन्नपि मुच्यते । तत्त सवेमिद् सिद्ध प्रयोगोऽस्माभिरीरित ॥ ५॥
मूत्ाहाङ्को यथोद्डो नाग्रहीदसुत यथा। कनाद्राभयाज्न्तोसत्सक्षानाध्रहस्तथा ॥ १॥
बुद्धिश्थश्चरुतीषात्मा ध्यायतीव च खदयते । नोगतस्य यथा बृक्ास्तद्वत्ससारविश्रम ॥ २॥
नौस्थस्य प्रातिरोम्येन नगाना गमन यथा । आत्मन ससृतिस्तडद्यायतीवेति हि श्रुति ॥ २ ॥
चेतन्यभ्रतिबिम्बेन व्याप्तो बोधो हि जायते । बुद्धे शब्दादिनिमौसस्तेन मोमुद्यते जगन् ॥ ४ ॥
चैतन्यभास्यतादमस्तादथ्यं च तदस्य यत् । इदमदाधरहाणे न पर सोऽञुभवो भवेत् ॥ ५॥
छिस्वा सक्तेन हस्तेन स्वय नात्मा विद्ोष्यते । तथा दिष्ेन सर्वेण येन येन विदोष्यते ॥ १ ॥
नस्माच्यक्तेन हस्तेन तुल्य सवै चिरहोषणम् । अनात्मत्वेन तस्माञ्जो मुक्त स्वैर्िरेषणै ॥ २॥
विशेषणमिद् स्वं साध्वरूकरण यथा । अविद्यास्तमत सवे क्षात आत्मन्यसभवेत् ॥ २ ॥
क्ञातैवात्मा सद्ा श्राह्यो क्षेयमुत्खञ्य केवर । अहमिलपि यद्राद्य व्यपेताङ्गसम हि तत् ॥ ४॥
Usa las flechas ← → del teclado para pasar de capítulo.