· 31

ss wt. virtutibus exceptis alque vitiis celera, àn. summa, aequalitate ponerent. — DD. si, ut Chius Aristo dixit solum bomwm esse, quod honestum esset, malumque, quod twrpe, ceteras res omnis plane paris ac me mini- mum quidem, utrum. adessent am abessent, interesse etc.

10 quod Madvig, cum libri. 21 nihil quod non aut /)bri, quod non del. Lambin.

368 Cicero de finibus IV 79. Hoges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacwilas doloris, divitiae, valetudo; neget. Quid? quae contraria sunt his, malane? Nihilo magis. — Admirantes quaeramus — quonam modo vitam agere possimus, si mihil interesse nostra, pute- mus, valeamus aegrime simus, vacemus am cruciemur dolore, frigus, famem propulsare possimus necne possimus. Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod. erit. cumque visum, ages, numquam an- gere, numquam cupies, nunquam timebis."

369 Cicero de finibus IV 48. Itaque mihi videntur omnes quidem ill errasse, qui finem bonorwm esse dixerunt honeste vivere, sed alius alio magis, Pyrrho scilicet maxime — deinde Aristo, qui nihil. relin- quere (scil. quod. praeter virtutem. appetendwm. esset) non est. ausus, intro- dua autem, quibus commotus sapiens appeteret aliquid, quodcumque 4n mentem incideret οὐ quodcumque | tamquam | occurreret. 15 hoc melior quam Pyrrho, quod aliquod genus appetendi dedit, deterior quam ceteri, quod penitus a, natura, recessit.

370 Clemens Alex. Stromat. II 20 p. 195 Sylb, Vol I p. 486 Pott. ὅϑεν, ὡς ἔλεγεν Ἀρίστων, πρὸς ὅλον τὸ τετράχορδον, ἡδονὴν λύπην φόβον ἐπιϑυμίαν, πολλῆς δεῖ τῆς ἀσκήσεως καὶ μάχης.

371 Plutarchus de exilio D p. 600e. οἷόν ἐστιν ἡ νῦν σοι παρ- οὔσα μετάστασις ἔκ τῆς νομιζομένης πατρίδος. φύσει γὰρ οὐχ ἔστι πατρίς, ὥσπερ οὐδ᾽ οἶκος οὐδ᾽ ἀγρὸς οὐδὲ χαλκεῖον, ὡς Moloóvov ἔλεγεν, οὐδ᾽ ἰατρεῖον᾽ ἀλλὰ γίγνεται, μᾶλλον δ᾽ ὀνομάξεται καὶ xoAsi- ται τούτων ἕκαστον ἀεὶ πρὸς τὸν οἰκοῦντα καὶ χρώμενον.

342 Seneca epist. 115, 8. T'unc intellegere nobis licebit, quam con- temnenda miremur, simillimi pueris, quibus omne ludcrum 4n. pretio est; parentibus quippe nec mnus fratribus praeferunt parvo aere empta, mo- nilia. quid ergo inter mos et illos interest, ut. Ariston ait, misi quod nos circa tabulas et statuas insamimus, carius $nepti? 4llos reperti in litore calculi leves et. aliquid habentes varietatis delectant, nos ingentium maculae columnarum etc.

373 Plutarchus de Stoic. repugn. 8 p. 1034d. Χρύσιππος Aot- órovi μὲν ἐγχαλῶν ὅτι μιᾶς ἀρετῆς σχέσεις ἔλεγε τὰς ἄλλας εἶναι.

374 Galenus de Hipp. et Plat. deer. VIL 2 (208. 591 M.). νομίσας γοῦν ὁ Ἀρίστων μίαν εἶναι τῆς ψυχῆς δύναμιν, ἧ λογιξόμεϑα, καὶ τὴν ἀρετὴν τῆς ψυχῆς ἔϑετο μίαν, ἐπιστήμην ἀγαϑῶν καὶ κακῶν. ὅταν μὲν οὖν αἱρεῖσϑαί τε δέῃ τἀγαϑὰ καὶ φεύγειν τὰ κακά, τὴν ἐπιστή- μην τήνδε καλεῖ σωφροσύνην" ὅταν δὲ πράττειν μὲν τἀγαϑά, μὴ πράτ-

13 quodcunque in Manutius, quod cuique in libri. Cf. ἐπελεύσεις illas, contra quas disputat Chrysippus Vol. II n. 973 (p. 282).

τειν δὲ τὰ κακά, φρόνησιν' ἀνδρείαν δὲ ὅταν τὰ uiv ϑαῤῥῇ, và δὲ φεύγῃ. ὅταν δὲ τὸ χατὰ ἀξίαν ἑκάστῳ νέμῃ, δικαιοσύνην. ἑνὶ δὲ λόγῳ γινώσκουσα μὲν ἡ ψυχὴ χωρὶς τοῦ πράττειν τἀγαϑά τε καὶ κακὰ δοφία τέ ἐστι καὶ ἐπιστήμη, πρὸς δὲ. τὰς πράξεις ἀφικνουμένη τὰς

ὁ χατὰ τὸν βίον ὀνόματα πλείω λαμβάνει τὰ προειρημένα, φρόνησίς τὲ καὶ σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη καὶ ἀνδρεία καλουμένη. τοιαύτη μέν τις 7 Ἀρίστωνος δόξα περὶ τῶν τῆς ψυχῆς ἀρετῶν.

9175 Plutarchus de virtute morali 2 p. 440. Ἀρίστων δ᾽ ὁ Χῖος τῇ μὲν οὐσίᾳ μίαν καὶ αὐτὸς ἀρετὴν ἐποίει καὶ ὑγίξιαν ὠνόμαξε" τῷ

10 δὲ πρὸς τί πως διαφόρους καὶ πλείονας, ὡς εἴ τις ἐθέλοι τὴν ὅρασιν ἡμῶν λευκῶν μὲν ἀντιλαμβανομένην λευκοϑέαν καλεῖν, μελάνων δὲ μελανϑέαν i| τι τοιοῦτον ἕτερον. καὶ γὰρ ἡ ἀρετὴ ποιητέα μὲν ἐπι- σκοποῦσα καὶ μὴ ποιητέα κέκληται φρόνησις, ἐπιϑυμίαν δὲ κοσμοῦσα καὶ τὸ μέτριον καὶ τὸ εὔχαιρον ἐν ἡδοναῖς δρίξουσα σωφροσύνη. xot-

15 νωνήμασι δὲ καὶ συμβολαίοις ὁμιλοῦσα τοῖς πρὸς ἑτέρους δικαιοσύνη" καϑάπερ τὸ μαχαίριον ἕν μέν ἐστιν, ἄλλοτε δ᾽ ἄλλο διαιρεῖ. καὶ τὸ πῦρ ἐνεργεῖ περὶ ὕλας διαφόρους μιᾷ φύσει χρώμενον.

376 Clemens Al. Strom. I p. 816 Pott. Ei γοῦν σκοποῖμεν, μία κατὰ δύναμίν ἐστιν ἡ ἀρετή" ταύτην δὲ συμβέβηκεν τούτοις uiv τοῖς

20 πράγμασιν ἐγγενομένην λέγεσϑαι φρόνησιν" ἐν τούτοις δὲ σωφροσύ- vqv: ἐν τούτοις δὲ ἀνδρείαν ἢ δικαιοσύνην. — — τοῦτον φαμὲν τὸν τρόπον μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς δραχμῆς τῷ μὲν ναυκλήρῳ δοϑείσης λέγε- σϑαι ναῦλον" τῷ δὲ τελώνῃ τέλος" καὶ ἐνοίκιον μὲν τῷ σταϑμούχῳ᾽ μισϑὸν δὲ τῷ διδασκάλῳ" καὶ τῷ πιπράσκοντι ἀῤῥαβῶνα. Ἑκάστη δὲ

20 — ἀρετὴ — συνωνύμως καλουμένη μόνον τοῦ καϑ'᾽ ἑαυτὴν ἀποτελέσμα- τός ἐστιν αἰτία κατὰ σύγχρησιν δὲ τούτων γίγνεται τὸ εὐδαιμόνως ξῆν᾽ μὴ γὰρ δὴ εὐδαιμονῶμεν πρὸς τὰ ὀνόματα, ὅταν τὸν ὀρϑὸν βίον εὐδαιμονίαν λέγωμεν x«i εὐδαίμονα τὸν κεχοσμημένον τὴν ψυχὴν ἐναρέἕτως.

80 377 Porphyrius de animae facultatibus apud Stobaeum ecl. I p. 947,21 W. τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις ὑπογράψαι πρόκειται" καὶ πρό- τερόν ye ἐπεξελθὼν τῇ ἱστορίᾳ τῇ τε παρὰ τοῖς παλαιοῖς καὶ τῇ ὕστε- oov ἐπικριϑείσῃ παρὰ τοῖς διδασκάλοις, ᾿Δρίστων ἀντιληπτικὴν δύ- ναμιν τῆς ψυχῆς ϑέμδνος ταύτην διαιρεῖ εἰς δύο, τὸ μέν τι μέρος

86 φάσχων μετά τινος τῶν αἰσϑητηρίων ὡς τὰ πολλὰ κινεῖσϑαι, ὃ αἰσϑη- τικὸν καλεῖ, ἀρχὴν καὶ πηγὴν ὑπάρχον τῶν κατὰ μέρος αἰσϑήσεων, τὸ δὲ ἀεὶ καϑ᾽ ἑαυτὸ καὶ χωρὶς ὀργάνων, ὃ ἐπὶ μὲν τῶν ἀλόγων οὐκ ὠνομάσϑαν (ἢ γὰρ ὅλως οὐκ εἶναι ἐν αὐτοῖς ἢ τελέως ἀσϑενὲς καὶ

33 nihil mutandum est. 97 ἀλόγων Heeren, ἄλλων FP.

ἀμυδρὸν ἄγαν), ἐν δὲ τοῖς λογικοῖς, ἐν οἷς δὴ μάλιστα (ἢ) μόνοις φαίνεται, νοῦν προσαγορεύεσϑαι.

378 Cicero de nat. deor. 1 87. cwius (scil. Zenonis) discipuli Aristonis non minus magno in errore sententiast, qui neque formam dei intellegi posse censeat meque im deis sensum esse dicat dubitetque ommino, deus amimans necne sit.

379 Jamblichus. de anima apud Stobaeum ecl. II 382, 18 W. περὶ τῆς κοινωνίας τῆς πρὸς τοὺς ϑεοὺς τῶν ψυχῶν γέγονέ τις διαμφισβή- τησις, τῶν μὲν λεγόντων ἀδύνατον μίγνυσϑαν ϑεοὺς ταῖς κατεχομέναις ψυχαῖς ἐν τῷ σώματι, τῶν δὲ διατεινομένων μίαν εἶναι κοινὴν πολιτείαν τῶν καϑαρῶν ψυχῶν πρὸς τοὺς ϑεοὺς καὶ εἰ ὅτι μάλιστα ἐν τοῖς σώμασι διατρίβουσιν" οἱ δὲ μόνοις δαίμοσιν ἢ καὶ ἥρωσιν ὑποτιϑέασιν αὐτὴν εἰς κοινὴν συνουσίαν" (àv» ἄλλοι μὲν ol βελτίονες, κρινόμενοι κατὰ Πλάτωνα καϑάρσει καὶ ἀναγωγῇ καὶ τελειώσει τῆς ψυχῆς, ἄλλοι δὲ οἱ χείρονες, τοῖς ἐναντίοις τούτων δια- στελλόμενοι" κατὰ δὲ τοὺς Στωϊκχοὺς τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῷ καλῷ τῷ τῆς φύσεως ἐξηρτημένῳ᾽ κατὰ δὲ τοὺς Περιπατητικοὺς τῇ κατὰ φύσιν τε συμμετρίᾳ καὶ τῇ ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν νοερᾷ ξωῇ προτιμώμενοι" κατὰ δὲ Ἥριλλον ἐπιστήμῃ. κατὰ δὲ Aolovove ἀδιαφορίᾳ᾽ κατὰ δὲ ΖΙ]ημόκριτον εὐσχημοσύνῃ᾽ κατὰ δὲ τοὺς ἄλλους μέρει τινὶ τοῦ καλοῦ ἢ τῇ ἀοχλησίᾳ x«9' Ἱερώνυμον: ἢ ἄλλοις τισὶ τρόποις διαγωγῆς τὸ αἱρετὸν ἔχοντες, ἀφ᾽ ὧν οἱ κατὰ μέρος φύονται βίοι ἄπειροι περὶ τὴν γένεσιν διαιρούμενον etc.

980 Plutarchus vita Demosthenis 30 (de morte Demosthenis). τὸ δὲ φάρμαχον Ἀρίστων uiv ἐκ τοῦ καλάμου λαβεῖν φησιν αὐτόν. ὡς εἴρηται.

381 Plutarchus vita Demosthenis 10. ἀρίστων δ᾽ ὁ Χῖος καὶ Θεοφράστου τινὰ δόξαν ἱστόρηχξ περὶ τῶν δητόρων. ἐρωτηϑέντα γάρ, ὁποῖός τις αὐτῷ φαίνεται δήτωρ ὃ Ζ]΄ημοσϑένης, εἰπεῖν" ἄξιος τῆς πόλεως“. ὁποῖος δὲ Ζημάδης" οοὑπὲρ τὴν πόλιν, Ὁ δ᾽ αὐτὸς φιλόσο- φος Πολύευχτον ἱστορεῖ τὸν Σφήττιον, ἕνα τῶν τότε πολιτευομένων ϑήνησιν, ἀποφαίνεσθαι, μέγιστον μὲν εἶναι ῥήτορα 4ημοσϑένην, δυνατώτατον δὲ εἰπεῖν Φωκίωνα" πλεῖστον γὰρ ἐν βραχυτάτῃ λέξει νοῦν ἐχφέρειν.

382 Plutarchus ὅτε μάλιστα τοῖς ἡγεμόσι δεῖ τὸν φιλόσοφον δια- λέγεσϑαι 1 p. 1700. καὶ ρίστων μὲν ὁ Χῖος ἐπὶ τῷ πᾶσι δια-

1 ἢ add. Heeren. 2 νοῦν φαίνεται (hoc. ord.) libri, transpos. Heeren. 12 post διατρίβουσιν clausula in P. 13 αὐτὴν FP, αὐτὰς Wachsm. | post συνουσίαν clausula in Εἰ; novam hine eclogam constituit Wachsm.. ὧν ego supplevi. 16 ἐναντίως FP, corr. Wachsm. 22 ἔχοντες vix sanum

λέγεσϑαι τοῖς βουλομένοις ὑπὺ τῶν σοφιστῶν κακῶς ἀκούων" pev, εἶπε, καὶ và ϑηρία λόγων συνιέναι κινητικῶν zog ἀρετήν."

383 Stobaeus Florileg. 18, 40. Vol. I p. 462 Hense (13, 22 Mein.). Ἔκ τῶν '4Ag(ovovoc Ὁμοιωμάτων. Ὅμοιον ἀψινϑίου τὸ δριμὺ καὶ λόγου παῤῥησίαν ἐκκόψαι.