· 26

Cf. Athenaeus XIV 629 A. οὐ κακῶς δὲ καὶ Καφισίας ὃ αὐλη- τής, ἐπιβαλλομένου τινὸς τῶν μαϑητῶν αὐλεῖν μέγα καὶ τοῦτο μελε- τῶντος, πατάξας εἶπεν οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἶναι, ἀλλὰ ἐν τᾷ εὖ τὸ μέγα.

308 Diogenes Laért. VII 20. τοῖς εὖ λεγομένοις οὐκ ἔφη δεῖν καταλείπεσϑαι τόπον, ὥσπερ τοῖς ἀγαϑοῖς τεχνίταις, εἰς τὸ ϑεάσασϑαι" τοὐναντίον δὲ τὸν ἀκούοντα οὕτω πρὸς τοῖς λεγομένοις γίνεσθαι, ὥστε μὴ λαμβάνειν χρόνον slg τὴν ἐπισημείωσιν.

priorem partem huius dicti corruptam esse, mihi persuasum est; fortasse: roig ἐλεγχομένοις.

309 Diogenes Laért. VII 22. μὴ τὰς φωνὰς καὶ τὰς λέξεις δεῖν ἀπομνημονεύειν, ἀλλὰ περὶ τὴν διάϑεσιν τῆς χρείας τὸν νοῦν ἀσχο- λεῖσϑαι, μὴ ὥσπερ ἕψησίν τινα ἢ δκευασίαν ἀναλαμβάνοντας.

310 Stobaeus Floril. 36, 19 (Vol. I p. 694 Ἠδπβθ). Ζήνων πρὸς τὸν πλείω λαλεῖν ϑέλοντα ἢ ἀκούειν ««νεανίσκε,““ εἷπεν,,J φύσις ἡμῖν γλῶτταν μὲν μίαν, δύο δὲ ὦτα παρέσχεν, ἵνα διπλασίονα ὧν λέγομεν ἀκούωμεν." — Diogenes Laért. VII 28. πρὸς τὸ φλυαροῦν μειράκιον οδιὰ τοῦτο, sims, δύο ὦτα ἔχομεν, στόμα δὲ £v, ἵνα πλείω μὲν ἀκούωμεν, ἥττονα δὲ λέγωμεν." — cf. Plutarchus de garrul. 1, p. 502 ο. κωφότης γὰρ αὐϑαίρετός ἐστιν (scil ἡ ἀσιγησία) ἀνθρώπων, οἶμαι,

5 προσενεγκάμενος B. 7 μέντοι B. 8 οὐκ B. 11 λέγεις B. 12 ἂν addidi; significat Zeno philosophi doctrinam non esse mercem, de qua litigare liceat ei qui pecuniam dederit, sed omnem pecuniam pretio superare. ἠγάπα BPL. 18 Καφισίου PL, Καφησίου B. 14 ἐπιβαλλομένου PD. 21 τεχνίταις add. Β΄. — 26 initio excidit: {τῶν δὲ παραγγελμάτων » vel (τῶν δὲ παραινέσεων,

quod propter νέων, quod antecedit, facile potuit omitti. | δεῖν om. BPL. 28 ὄψησίν B. 33 ἔχωμεν B.

μεμφομένων ὅτι μίαν μὲν γλῶτταν, δύο δ᾽ ὦτα ἔχουσιν. — id. de au- diendo 3 p. 39b. xci γὰρ τὸν ᾿Επαμειμώνδαν ὁ Σπίνϑαρος ἐπαινῶν ἔφη μήτε πλείονα γινώσκοντι μήτε ἐλάττονα φϑεγγομένῳ ῥᾳδίως ἐν- τυχεῖν ἑτέρῳ. καὶ τὴν φύσιν ἡμῶν ἕκάστῳ λέγουσι δύο μὲν ὦτα δοῦναι, μίαν δὲ γλῶτταν, ὡς ἐλάττονα λέγειν ἢ ἀκούειν ὀφείλοντι.

911 Diogenes Laért. VII 21. νεανίσκου πολλὰ λαλοῦντος ἔφη οτὰ ὦτά Gov εἰς τὴν γλῶτταν συνεῤῥύηκεν.""

912 Stobaeus Floril. 57, 12, Ζήνων 6 Στωικὸς φιλόσοφος δρῶν τινα τῶν γνωρίμων ὑπὸ τοῦ ἀγρίου περισπώμενον εἶπεν".«ἐὰν μὴ σὺ τοῦτον ἀπολέσῃς, οὗτος σὲ ἀπολέσει."

313 Plutarchus de vit. pud. 18 p. 584a. τὸ τοῦ Ζήνωνος, ὃ ἀπαν- τήσας τινὶ νεανίσκῳ τῶν συνήϑων παρὰ τὸ τεῖχος ἡσυχῆ βαδίζοντι καὶ πυϑόμενος ὅτι φξύγει φίλον ἀξιοῦντα μαρτυρεῖν αὐτῷ τὰ ψευδῆ" ví λέγεις. φησίν, ἀβέλτερε; σὲ μὲν ἐκεῖνος ἀγνωμονῶν καὶ ἀδικῶν οὐ δέδιεν οὐδ᾽ αἰσχύνεται" σὺ δ᾽ ἐκεῖνον ὑπὲρ τῶν δικαίων οὐ ϑαῤῥεῖς ὑποστῆναι"

314 Diogenes Laért. VII 19. μειρακίου δὲ περιεργότερον παρὰ τὴν ἡλικίαν ἐρωτῶντος ξήτημά τι, προσήγαγε πρὸς κάτοπτρον χαὶ ἐκέλευσεν ἐμβλέψαι. ἔπειτ᾽ ἠρώτησεν εἰ δοκεῖ αὐτῷ ἁρμόττοντα εἶναι ὄψει τοιαύτῃ τοιαῦτα ξητήματα.

315 Diogenes Laért. VIL 21. νεανίσκου δέ τινος ϑρασύτερον δια- λεγομένου,o)x ἂν εἴποιμι, ἔφη. μειράκιον, ἃ ἐπέρχεταί μοι."

316 Diogenes Laért. VIL 21. πρὸς τὸν καλὸν εἰπόντα ὅτι οὐ δο- κεῖ αὐτῷ ἐρασϑήσεσϑαι ὃ σοφός..οὐδέν, ἔφη. ὑμῶν ἀϑλιώτερον ἔσεσϑαι τῶν καλῶν."

317 Diogenes Laért. VII 22. πάντων ἔλεγεν ἀπρεπέστερον εἶναι τὸν τῦφον, καὶ μάλιστα ἐπὶ τῶν νέων.

318 Diogenes Laért. VII 23. πρὸς τὸν κεχρισμένον τῷ μύρῳ, »tíg ἐστιν, ἔφη, ὁ γυναικὸς Gov; cf. Xen. Conv. II 3.

319 Stobaeus Ecl. II 31, 81 p. 215, 18 W. — Exc. e MS. Flor. Iohan. Damase. p. Il c. 18, 81. Ζήνων ἐρωτηϑείς, πῶς ἄν τις νέος ἐλάχιστα ἁμαρτάνοι,& πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοι, ἔφη, oUc μάλιστα τιμᾷ καὶ αἰσχύνεται".

320 Diogenes Laért. VII 28. τῶν γνωρίμων τινὸς παιδάριον μεμωλωπισμένον ϑεασάμενος, πρὸς αὐτόν «ὁρῶ σου, ἔφη. τοῦ ϑυμοῦ τὰ ἴχνη."

321 Diogenes Laértius VII 23. ἔλεγε δὲ (seil ὁ Ζήνων) μηδὲν εἶναι τῆς οἰήσεως ἀλλοτριώτερον πρὸς κατάληψιν τῶν ἐπιστημῶν.

9. ἀγρίου scripsi, ἀγροῦ vulg.; cf. Schol ad Ar. Nub. 348 ἀγρίους ἐκάλουν

τοὺς παιδεραστάς. 19 ἁρμόττον ΒΡΕ. 20 τοιαύτῃ τοιαῦτα Scripsi, τοιαύτη PD, τοιαῦτα BF. 32 ἔχει L. 38 οἰήσεως D, ποιήσεως BPL.

322 Gnomologion Monacense 198. ὁ αὐτὸς (Ζήνων) ἔφη τὴν μὲν ὅρασιν ἀπὸ τοῦ ἀέρος λαμβάνειν τὸ φῶς, τὴν δὲ ψυχὴν ἀπὸ τῶν μαϑημάτων.

393 Stobaeus Floril. 98, 68 Mein. Ζήνων ἔλεγεν οὐδενὸς ἡμᾶς

s οὕτω πένεσϑαι ὡς χρόνου. βραχὺς γὰρ ὄντως ὁ βίος, ἡ δὲ τέχνη μακρή, καὶ μᾶλλον ἡ τὰς τῆς ψυχῆς νόσους ἰάσασθαι δυναμένη. --- Diogenes Laért. VII 28. μηδενός ve ἡμᾶς οὕτως εἶναι ἐνδεεῖς ὡς χρόνου.

894. Gnomologion Monac. 197. ὃ αὐτὸς (Ζήνων) ἐρωτηϑεὶς τί

1ὸ ἔστι φίλος.,ἄλλος, (ἔφην, οἷος ἐγώ.“ — Diogenes Laért. VII 28. ἐρω- τηϑεὶς τίς ἔστι φίλος; ἄλλος, ἔφη, ἐγώ.

395 Diogenes Laért. VII 26. τὸ εὖ γίνεσϑαι μὲν παρὰ μικρόν, οὐ μὴν μιχρὸν εἶναι.

326 Maximus serm. 26 (Boissonade Anecd. Gr. Vol. I p. 450).

15 Ζήνωνος" Ζῆϑι, ὦ üv8gonzs, μὴ μόνον ἵνα φάγῃς καὶ πίῃς, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ ζῆν πρὸς τὸ εὖ ζῆν καταχρήσῃ.

32" Diogenes Laért. VII 20. δεῖν δὲ ἔφη τόνῳ διαλεγόμενον, ὥσπερ τοὺς ὑποκχριτάς, τὴν μὲν φωνὴν καὶ τὴν δύναμιν μεγάλην ἔχειν"