· 14

vovu λόγον ἐξέϑετο (scil Plato). καὶ γὰρ οὗτος τὸ πᾶν κάλλιστον

3o δἶναί φησιν κατὰ φύσιν ἀπειργασμένον ἔργον καὶ κατὰ τὸν εἰκότα

λόγον ζῷον ἔμψυχον, vosgóv τε καὶ λογικόν.

111 Sextus adv. math. IX 104. χαὶ πάλιν ὁ Ζήνων φησὶν. [εἰ] τὸ λογικὸν τοῦ μὴ λογικοῦ κρεῖττόν ἐστιν᾽ οὐδὲν δέ γε κόσμου κρεῖτ- τόν ἐστιν" λογικὸν ἄρα ὁ κόσμος.“ καὶ ὡσαύτως ἐπὶ τοῦ νοεροῦ καὶ ἐμψυχίας μετέχοντος. «τὸ γὰρ νοερὸν τοῦ μὴ νοεροῦ καὶ {τὸν ἔμψυ- yov τοῦ μὴ ἐμψύχου κρεῖττόν ἐστιν οὐδὲν δέ ye κόσμου κρεῖττον" νοερὸς ἄρα καὶ ἔμψυχός ἐστιν ὃ κόσμος."

17,elementa^ hie sunt qui graece σπερματικοὶ λόγοι vocantur. 30 re- quiro τῶν κατὰ φύσιν. Cf. II n. 633—644. 35 τὸ add. Bk. 37 Hoc Zeno- nis argumentum qua ratione impugnaverit Alexinus quoque modo defensum sit a recentioribus Stoicis narrat Sextus ibid. 8 108—110.

Cicero de nat. deor. Π 21. Quod. ratione utitur, id melius est quam id, quod ratione non utitur. — Nihil. autem mundo melius: ratione igitur mundus utitur. Cf. 1b. III 22, 23.

112 Cieero de nat. deor. Il 22. Idemque similitudine, wt saepe solet, rationem conclusit hoc modo:,,50 ex oliva. modulate canentes tibiae nascerentur, mum dubiares, quim 4nesset 4n oliva tübicimió quaedam scientia? quid? si platam fidiculas ferrent mwmerose sonantes, idem scilicet censeres in. platamis inesse musicam. Cur igitur mundus non animans sapiensque judicelur, cwm ex se procrec amimamtes atque sapientes?*

113 Sextus adv. math. IX 110. Ζήνων δὲ ὁ Κιτιεύς, ἀπὸ Ξενο- φῶντος τὴν ἀφορμὴν λαβών, οὑτωσὶ συνερωτᾷ" τὸ προϊέμενον σπέρμα λογικοῦ καὶ αὐτὸ λογικόν ἐστιν ὁ δὲ κόσμος προΐεται σπέρμα λογυ- κοῦ" λογικὸν ἄρ᾽ ἐστὶν ὃ κόσμος. ᾧ συνεισάγεται καὶ ἡ τούτου ὕπαρξις.

Cieero de nat. deor. II 22. Nihil. quod. amimà quodque rationis. est expers, id. generare ex se potest. amimantem. compotemque rationis. Mun- dus autem generat amimantes compolesque rationis. Am)manms est igitur mundus composque rationis.

114 Cicero de nat. deor. I1 22. Idemque (Zeno) hoc modo:,.Nul- lius sensu carentis pars aliqua potest esse sentiens..Mundà autem partes sentientes sunt: non gitur caret sensu mundus."

Cf. Sextus adv. math. IX 85. ἀλλὰ καὶ ἡ τὰς λογικὰς περιέχουσα φύσεις πάντως ἐστὶ λογική: οὐ γὰρ οἷόν ve τὸ ὅλον τοῦ μέρους χεῖς- ρον εἶναι.

115 Achilles Tat. Isag. in Arat. 5 p. 129e. Ζήνων ὁ Κιτιεὺς οὕτως αὐτὸν ὡρίσατο" «οὐρανός ἐστιν αἰϑέρος τὸ ἔσχατον" ἐξ οὗ καὶ ἐν d ἐστι πάντα ἐμφανῶς" περιέχει γὰρ πάντα πλὴν αὑτοῦ" οὐδὲν γὰρ ἑἕαυτὸ περιέχει, ἀλλ᾽ ἑτέρου ἐστὶ meguexvixóv."

116 Aétius II 11,4 (DDG p. 340b 6). Ζήνων πύρινον εἶναι τὸν οὐρανόν.

117 Diogenes Laért. VII 153. 154. ἀστραπὴν δὲ ἔξαψιν νεφῶν 'παρατριβομένων ἢ ῥηγνυμένων ὑπὸ πνεύματος, ὡς Ζήνων ἐν τῷ περὶ τοῦ ὅλου βροντὴν δὲ τὸν τούτων ψόφον £x παρατρίψεως ἢ

7 item Baier. 14 in explicatione a recentiore Stoico adiecta haec ita variantur: ὁ δέ ys κόσμος περιέχει σπερματικοὺς (Bk., σπέρματος libri) λόγους λογικῶν ξώων᾽ λογικὸς ἄρα ἐστὶν Ó κόσμος.

ῥήξεως᾽ κεραυνὸν δὲ ἔξαψιν σφοδρὰν μετὰ πολλῆς βίας πίπτουσαν ἐπὶ γῆς νεφῶν παρατριβομένων ἢ ῥηγνυμένων.

118 Schol. Hes. Theog. 139, Gaisf. Gr. Poet. Min. II 484. Κύκλω- πας. Ζήνων δὲ πάλιν φυσικωτέρως τὰς ἐγκυκλίους φορὰς εἰρῆσϑαί φησι" διὸ καὶ τὰ ὀνόματα τούτων ἐξέϑετο Βρόντην τε καὶ Στερόπην" Ἄργην δὲ ἐπειδή φασι τὸν ἀργῆτα κεραυνόν᾽ παῖδας δέ φησιν αὐτοὺς τοῦ Οὐρανοῦ ἐπειδὴ πάντα ταῦτα τὰ πάϑη περὶ τὸν οὐρανόν εἶσι.

119 Diogenes Laért. VII 145 sq. ἐκλείπειν δὲ τὸν μὲν ἥλιον ἐπιπροσϑούσης αὐτῷ σελήνης κατὰ τὸ πρὸς ἡμᾶς μέρος. ὡς Ζήνων ἀναγράφει ἐν τῷ περὶ ὅλου. φαίνεται γὰρ ὑπερχομένη ταῖς συνό- δοις καὶ ἀποχρύπτουσα αὐτὸν καὶ πάλιν παραλλάττουσα. γνωρίζεται δὲ τοῦτο διὰ λεκάνης ὕδωρ ἐχούσης. τὴν δὲ σελήνην ἐμπίπτουσαν εἰς τὸ τῆς γῆς σκίασμα. ὅϑεν x«l ταῖς πανσελήνοις ἐκλείπειν μόναις, καίπερ κατὰ διάμετρον ἱσταμένην κατὰ μῆνα τῷ ἡλίῳ, ὅτι κατὰ λοξοῦ ὡς πρὸς τὸν ἥλιον κινουμένη παραλλάττει τῷ πλάτει ἢ βορειοτέρα ἢ νοτιωτέρα γινομένη. ὅταν μέντοι τὸ πλάτος αὐτῆς κατὰ τὸν ἡλιακὸν καὶ τὸν διὰ μέσων γένηται, εἶτα διαμετρήσῃ τὸν ἥλιον, τότε ἐκλείπει.

Cf. Cic. de nat. deor. II 108. — De sole, luna, astris cf. II p. 650 — 691.

120 Stobaeus Ecl. I 25, 3 p. 218, 15 W. (Arii Didymi fr. phys. 33 Diels). Ζήνων τὸν ἥλιόν φησι καὶ τὴν σελήνην καὶ τῶν ἄλλων ἄστρων ἕκαστον sive. νοερὸν καὶ φρόνιμον, πύρινον (0b) πυρὸς τεχνικοῦ. δύο γὰρ γένη πυρός, τὸ μὲν ἄτεχνον καὶ μεταβάλλον εἰς ἑαυτὸ τὴν τροφήν, τὸ δὲ τεχνικόν, αὐξητικόν τε καὶ τηρητικόν, οἷον ἐν τοῖς φυ- τοῖς ἐστι καὶ ἕξῴοις, ὃ δὴ φύσις ἐστὶ καὶ ψυχή" τοιούτου δὴ πυρὸς εἶναι τὴν τῶν ἄστρων οὐσίαν᾽ τὸν δ᾽ ἥλιον καὶ τὴν σελήνην δύο φο- ρὰς φέρεσθαι, τὴν μὲν ὑπὸ τοῦ κόσμου ἀπ᾽ ἀνατολῆς ἐπ᾿ ἀνατολήν, τὴν δ᾽ ἐναντίαν τῷ κόσμῳ ξώδιον ἐκ ξῳδίου μεταβαίνοντας. τὰς δ᾽ ἐκλείψεις τούτων γίγνεσθαι διαφόρως. ἡλίου μὲν περὶ τὰς συνόδους, σελήνης δὲ περὶ τὰς πανσελήνους᾽ γίγνεσθαι δ᾽ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τὰς ἐκλείψεις καὶ μείζους καὶ ἐλάττους.

ibid. I 26,1 p. 219, 12 W. (Arii fr. 34 D). Ζήνων τὴν σελήνην ἔφησεν ἄστρον νοερὸν καὶ φρόνιμον, πύρινον δὲ πυρὸς τεχνικοῦ

121 Etymol Gud.s.v. ἥλιος καὶ ὑπὸ τῶν ποιητῶν ἠέλιος, παρὰ

1 βίας καὶ BL. 2 ῥηγνυμένων ὑπὸ πνεύματος L. 11 περὶ τοῦ Β rasura post περὶ P. 12 ὑποκρύπτουσα B. 14 πανσελήνης B. || μῆνα (pro μόναις) BP, corr. P?, μόνον L, μόναις D. 156 verba ἡλίῳ ---νοτιωτέρα γινο- desunt in B. 16 βορεια /// τέρα P. 18 καὶ τὸν μέσον (om. διὰ) P. || γίνεται B, idem fuit in P ante ras. 23 δὲ add. Diels. || zo ὡς libri, corr, Heeren.

τὴν ἅλα (ms. ἅλαν) ἅλιος καὶ ἥλιος. ἔστι γὰρ κατὰ Ζήνωνα τὸν Στωϊκὸν ἄναμμα νοερὸν (ms. ἄναμμαν τὸν) ἐκ τοῦ ϑαλάσσης (ἀνα- ϑυμιάματοον.

Cf. Etymol. Magnum s. v. ἥλιος — — ἢ παρὰ τὸ ἅλς ἁλός ἅλιος καὶ ἥλιος" ἀνιμᾶσϑαι γάρ φασιν οἱ φυσικοὶ τὸν ἥλιον τῆς ϑαλάσσης τὸ ὕδωρ᾽ ἐκ γὰρ τῆς ϑαλάσσης ἀνιμᾶται τὴν ὑγρότητα᾽ ὅϑεν καὶ Πο- σειδάων, παρὰ τὸ τὴν πόσιν ἀναπέμπειν τῷ δάει ἤγουν τῷ ἡλίῳ.

122 Seneca Nat. Quaest. VII 19, 1. Zenon moster in illa. sententia est: congruere iudicat stellas, et radios inter se committere: hac societate luminis existere àmaginem stellae longioris.

De animalibus et homine. — De ortu animalium. — De materia corporis et mentis. — De semine. — De somno. — De morbis. 133 Varro rerum rustic. lib. II 1, 8. sive enim | aliquod fwit prin- cipium. generandi animalium, ut. putavit Thales Milesius et Zeno Citieus, sive contra principium horum exstitit. mullum, wt. credidit. Pythagoras Samius et Aristoteles Stagirites. Cf. II n. 138sq.

194 Censorinus de die nat. IV 10. Zenon Citieus, Sto?cae sectae:

conditor, principium hwmano generi ex novo mundo constitutum. putavit, primosque homines ex solo, adminiculo divin igmàs id est dei provi- dentia, genitos. xd

125 Galenus adv. Julianum 5 Vol XVIII A p. 269. τὸ μέντοι