Capítulo 10 de 56
· 10
योऽय विज्ञानमय प्राणिषु दि स्फुरत्खयज्योति । कूटस्थ सन्नात्मा कतौ भोक्ता भवत्युपाधिस्थ ॥ १९.१९ ॥
स्तादात्म्यदोषेण पर स्रषात्मन । सवोतमक सन्नपि वीक्षते खय
उपाधिसबन्धवरात्पराव्मा प्युपाधिधमौनञ्चुमाति तद्वुण ।
अयोविकारानधिकारिवहिव स्सदैकरूपोऽपि परः स्वभावात् ॥ १९३ ॥
भ्रमेणण्यन्यथा वास्तु जीवभाव परात्मन । तदुपाधेरनादित्वान्नानादे नांदा ष्यते ॥ १९४ ॥
अतोऽस्य जीवभावोऽपि जित्यो भवति सखति । न निवतेत तन्मोक्च कथ मे श्रीगुरो बद ॥ १९५ ॥
सम्यक्पृष् त्वया विदन् सावधानेन तच्छृणु । प्रामाणिकी न मवति आन्त्या मोहितकट्पना ॥ १९६ ॥
भ्रान्ति विना त्वसङ्गस्य निष्कियस्य निराकृते । न धटेताथंसबन्धो नभसो नीलतादिवत् ॥ १९७ ॥
स्वस्य दष्टुर्निरणस्याक्रियख प्रत्यग्बोधानन्द रूपस्य बुद्धे । भ्रान्त्या प्राप्तो जीवभाव न सदयो मोहापाये नास्त्यवस्तु स्वभावात् ॥ १९८ ॥
यावद्धान्तिस्तावदेवाख सन्ता भिथ्याक्षानोल्तुम्भितस्य भमादात् ।
रज्ज्वा सर्पा भ्रान्तिकाटीन पव भ्रान्तेनौशे नैव सपोऽस्ति तद्धत् ॥ १९९ ॥
अनादित्वमविद्याया कायेस्यापि तथेष्यते । उत्पन्नाया तु विद्यायामाविदध्कमनाद्यपि ॥ २०० ॥
प्रबोधे स्वप्रवत्सवं सहमूख विनश्यति । अनाधर्पीद् नो नित्य पागमाब इव रुपम् ॥ २०१ ॥
अनादेरपि विध्वस्त प्रागभावस्य बीश्चित । यद्व्पाधिसबन्धात्परिकदिपतमात्मनि ॥ २०२॥
जीवत्व न ततो.ऽन्य्च स्वरूपेण विलक्षणम् । सबन्ध स्वात्मनो बुद्धया मिश्याक्ञानपुर सर ॥ २०२ ॥
विनिचरत्तिभेवेत्तस्य सम्यण््ानेन नान्यथा | बह्यात्मेकत्वविन्ञान सम्यग्क्ञान श्चुते्मतम् ॥ २०४ ॥
तदात्मानात्मनो सम्यग्विवेकेनैव सिध्यति । ततो विवेक कतव्य प्रत्यगात्मासवात्मनो ॥ २०५ ॥
जर पङ्कवदस्पष पङ्कापाथे जर स्फुटम् । यथा भाति तथास्मापि दोषाभावे स्फुटयभ ॥ २०६ ॥
असन्िद्त्तौ तु सदात्मन स्फुट प्रतीतिरेतस्य भवेत्पतीच ।
ततो निरास करणीय पवा सदात्मन साध्वहमादिवस्तुन ॥ २०७॥
अतो नाय परात्मा स्यादिक्ञानमयद्राब्दभाक् । विकारित्वाजडत्वाश्च परिच्छिन्नत्वहेतुत । खदयत्वाच्यभिचारित्वान्नानित्यो नित्य इष्यते ॥ २०८ ॥
आनन्देप्रतिबिम्बच्वुम्बिततयुवृत्तिस्तमोज्ञम्भिता स्यादानन्दमय भियादिगुणक स्वेष्टाथखाभोदय,।
पुण्यस्यायुभवे विभाति कतिनामानन्दरूप स्वय भूत्वा नन्दति यत्र सा्यु तचुश्न्माल्न पयल्ल विना ॥
भानन्दमयकोशस्य सुषुप्तौ स्पू्िर्त्कंटा । स्वभ्रजागरयोरीषदि एसददौनादिना ॥ २१० ॥
नैवायमानन्दमय परात्मा सोपाधिकत्वात्परूतेर्विकारात् ।
कायेत्वहेतो सुकृतक्रियाया विकारसधघातसमाहितत्वात् ॥ २११ ॥
पथानामपि कोराना निषेधे युक्तित, छते । तक्निषेधाघधि साक्षी बोध्ररूपो.ऽवद्िष्यते ॥ २१२ ॥
योऽयमात्मा स्वयज्योति पञ्चकोराविकक्षण । अवस्थाजयसाक्षी सन्निर्विकासे निरञ्जन । सदानन्द स विक्षेय स्वात्मत्वेन विपशिता ॥ २१२३ ॥
मिथ्यात्वेन निषिद्धेषु कोदोष्वेतेषु पश्चदु । स्थौभाव विना किंचिन्न पदयाभ्यल्न हे गुरो । विक्ञेय किञ्यु वस्त्वस्ति स्वात्मनात्र विपश्चिता ॥ २१४ ॥
भीगुरुर्वाच-- सस्यसुक्तं व्वथा बिद्धन् निपुणोऽसि विचारणे । अहमादिविकारास्ते तद्भावोऽयमप्यथ ॥ २१५॥
Usa las flechas ← → del teclado para pasar de capítulo.