Chapter 19 of 56
· 19
किमपि सततबोध्र केवलानन्दरूप निरुपममतिवेर नित्यमुक्त निरीहम् । निरवधि गगनाम निष्कल निर्विकल्प हृदि करयति विद्वान्ब्रह् पूर्ण समाधौ ॥ ४०९. ॥
प्रछ़निविक्तिशुन्य भावनातीतभाव समरसमसमान मानसबन्धदूरम् ।
निगमवचनासिद्ध् नित्यमस्मल्सिद्ध हदि कलयति विद्धान्ब्रह्म पूणे समाध्यौ ॥ ४१० ॥
भज्ञरममरमस्ताभासवस्तुस्वरूप स्तिमितसखलिरररिप्रस्यमास्याविहीनम् । चमितशगुणविकार शाश्वतं शान्तमेक हदि करयति विद्धान्बरह्म पूणं समाधौ ॥ ४११ ॥
ससाहितान्त करण स्वरूपे विखोकयात्मानमखण्डवैभवम् ।
चिच्छिन्डि बन्ध मवगन्धगन्धिकर यज्ञेन पुस्त्व सफलीकुरुष्व ॥ ४१२॥
सवौ पाधिविनिमुक्त सच्िदानन्दमद्रयम् | मआवयात्मानमात्मख्य न भूय करपसे ऽभघने ॥
छायेव पुस परिटश्यमान- माभासररूपेण फलायुभूद्या ।
शरीरमाराच्छववन्िरस्त पुनने सधन्त इद् महात्मा ॥
सततविमरख्बोध्ानन्दरूप समेत्य त्यज्ञ जडमलरूपोपाधिमेत खुदृर । अथ पुनरपि नैव स्मयता वान्तवस्तु स्मरणविष्रयभूत कल्पते कुत्सनाय ॥
समुलमेतत्परिदद्य बहौ सदात्मनि ब्रह्मणि निर्विकल्पे । तत॒ खय नित्यविद्युद्धबोध्ा नन्दात्मना तिष्ठति विद्रिष्ठ ॥ ४१६ ॥
प्रारश्ध्सूत्रन्रथित शारीर प्रयातु वा तिष्ठत गोरिव सरक् । न तत्पुन पश्यति तत्ववेत्ता नन्द्ात्मनि ब्रह्मणि रीनघत्ति ॥ ४१७ ॥
अखण्डानन्दमात्मान विक्षाय स्वस्वरूपत । किमिच्छत्कस्य वा देतोदंह् पुष्णाति तत्ववित् ॥
ससिद्धस्य फर स्वेतजीवन्मुक्तख योगिन । बाहिरन्त सदानन्दरसास्वादनमात्मनि ॥ ४१९ ॥
वैराग्यस्य कल बोधो बोधस्योपरति फलम् | स्वानन्दादुभवाच्छान्तिरेषेवोपरते फरम् ॥ ४२० ॥
यद्यत्तरोत्तराभाव पूवैपूवे तु निष्फलम् । निदत्ति परमा वृधिरानन्दोऽञुपम स्वत ॥
दष्दु खेष्वयुद्धेगो विद्याया प्रस्तुत फम् । यल्टछन श्रान्तिवेलाया नानाकम ज्ञगुप्सितम् । पश्यान्नये विवेकेन तत्कथ कतैमदेति ॥ ४२२ ॥
विद्याफल स्यादसतो निषत्त पव्त्तिरज्ञानफर तदीक्षितम् नञज्ञाह्योर्यन्मृगतृष्णिकादौ नो चद्धिवोा दष्टफलट किमस्ात् ॥ ४२३ ॥
अक्षानहदयग्रन्धेर्विनाद्रो यद्श्ञेषत । अनिच्कछरोर्विंषय कि य भरदृत्ते कारण खत ॥
भोग्ये ध [क चासनायुदयो भोग्ये वैराग्यस्य तदावधि । अहभावोदयाभावो बोधस्य परमावधि । लोनच्र॒त्तेरनुत्पत्ति्मयांदोपरतेस्तु सा ॥
ब्रह्माकारतया सदा स्थिततया निभुस्तबाद्यार्थधी रन्यावेदितभोग्यभोगकलनो निद्राद्युवद्वाख्वत् । स्वभ्रारोकितलोकवसगदिद् पश्यन कचिषद्धन्धधी रास्ते कश्िदनन्तपुण्यफलभुग्धन्य स मान्यो भुवि॥
सितप्रश्ो यतिरय य सदानन्दमभ्वुते । ब्ह्यण्येव विलीनात्मा निर्विकारो विनिष्किय ॥
ज्रह्यात्मनो रोधितयोरेकभावावगादिनी । भिर्विकदट्पा च चिन्मा्ा छत्ति परेति कथ्यते । सा स्वेदा भवेश्ख स जीवन्मुक्त दृष्यते ॥
यस्य स्थिता भवेत्पक्षा यस्यानन्दो निरन्तर । प्रपञ्चो विस्मृतप्राय स जीवन्मुक्त इष्यते ॥
लीनधीरपि जागतिं यो जाग्रद्धमेवजिन । बोधो निवौसनो यस्य स जीवन्पुक्त इष्यते ॥ ०२० ॥
दरान्तससारकलन कटाबानपि निष्कल । य सचित्तोऽपि निथित्त स जीवन्मुक्त इष्यते ॥
वतेमानेऽपि देहेऽसमिद्डायावदयुवर्तिनि । अहताममताभावो जीवन्मुक्तस्य टक्षणम् ॥ ४३२ ॥
अतीताननु सधान भविष्यदविचारणम् । भओद्ासमीन्यमपि प्रापे जोवन्परुक्तस्य लक्षणम् ॥
गुणदोषविरि्टेऽस्मिन्खभावेन विलक्षणे । सर्ध॑न्न सखमदरदित्व जीवन्मुक्त खश्चणम् ॥ ४३४ ॥
द्टानिष्टाथैसभ्राप्तौ समदर्दीतयात्मनि । उभयत्राधिकारित्व जीवन्मुक्तस्य लक्षणम् ॥
Use the ← → keys to move between chapters.