· 22

234 Plutarchus de prof. in virt. 12 p. 82. ὅρα δὴ καὶ τὸ τοῦ Ζήνωνος ὁποῖόν ἐστιν. ἠξίου yàg ἀπὸ τῶν ὀνείρων ἕκαστον αὑτοῦ συναισϑάνεσϑαι προχόπτοντος. εἰ μήϑ'᾽᾽ ἡδόμενον αἰσχρῷ τινι ἑαυτὸν μήτε τι προσιέμενον ἢ πράττοντα τῶν δεινῶν καὶ ἀτόπων ὁρᾷ κατὰ τοὺς ὕπνους. ἀλλ᾽ οἷον ἐν βυϑῷ γαλήνης ἀκλύστου καταφανεῖ δια- λάμπει τῆς ψυχῆς τὸ φανταστικὸν καὶ παϑητικὸν διακεχυμένον ὑπὸ τοῦ λόγου.

335 Proclus ad Hesiod. Op. et D. 291 (fortasse ex Plutarcho). Ζήνων ὃ Στωικὸς ἐνήλλαττε τοὺς στίχους A£ycowv:

κεῖνος μὲν πανάριστος ὃς εὖ εἰπόντι πίϑηται"

ἐσϑλὸς δ᾽ αὖ κἀκεῖνος ὃς αὐτῷ πάντα νοήσῃ. τῇ εὐπειϑείᾳ τὰ πρωτεῖα διδούς, τῇ φρονήσει δὲ τὰ δευτερεῖα. — Diogenes Laért. VII 25, 26. τούς τε Ἡσιόδου στίχους μεταγράφειν οὕτω (seq. versus). xos(vrove γὰρ εἶναι τὸν ἀκοῦδαι καλῶς δυνάμενον τὸ λεγόμενον xol χρῆσϑαι αὐτῷ τοῦ δι᾽ αὑτοῦ τὸ πᾶν συννοήσαντος. τῷ μὲν γὰρ εἶναν μόνον τὸ συνεῖναι, τῷ δ᾽ εὖ πεισϑέντι προσεῖναι καὶ τὴν πρᾶξιν. — 'Themistius Or. VIII 108 C. ἐμοὶ δὲ καὶ Ζήνων ó Ki- τιεὺς λίαν ἀρεστὸς τὴν εὐπείϑειαν ἀποφηνάμενος τῆς ἀγχινοίας ἀρε- τὴν εἶναι βασιλικωτέραν καὶ τὴν τάξιν τὴν Ἡσιόδου μεταϑεὶς κ. τ. λ. — id. Or. XIII 171 D Hard. ὀρϑῶς γὰρ ὑπελάμβανε Ζήνων ὁ Κιτιεὺς βασιλικωτέραν εἶναι τῆς ἀγχινοίας τὴν εὐπείϑειαν.

336 Maximus Floril c. 6 (Mai seriptor. vet. nov. coll vol. II p. XXVII adn. 1). ὁ μὲν γεωργὸς ἀφ᾽ ὧν ἂν (pvrOv» πολὺν καὶ κα- λὸν ϑέλῃ καρπὸν λαβεῖν, ὠφέλιμον ἑαυτὸν ἐκείνοις͵ παρέχεται καὶ

16 optativos requiro: ὁρῴη et mox διαλάμποι. 1 χκεχρῆσϑαι (pro καὶ 4o.) B. 28 τὸ uiv Β΄. 35 φυτῶν addidi, quia arboribus homines opponun- tur. 80 ϑέλῃ scripsi, ϑέλοι vulgo; ad sententiam aptius esset: ἐλπίξζῃ vel ἐξῇ.

πάντα τρόπον ἐπιμελεῖται καὶ ϑεραπεύει" πολὺ δὲ μᾶλλον ἄνθρωποι (ἀνθρώποις) τοῖς ὠφελίμοις πεφύχασι χαρίξζεσϑαι καὶ περὶ τοὺς τοι- οὕτους μάλιστα σπουδάξειν. καὶ ϑαυμαστὸν οὐδέν. καὶ γὰρ καὶ τῶν μερῶν τοῦ σώματος ἐκείνων ἐπιμελούμεϑα μᾶλλον, ἅπερ ὠφελιμώτερα ἑαυτοῖς πρὸς τὴν ὑπηρεσίαν νομίξομεν εἶναι. ὅϑεν ὁμοίως, ὑφ᾽ ὧν εὖ πάσχειν ἀξιοῦμεν, ὠφελίμους αὐτοῖς ἔργοις, ἀλλὰ μὴ τοῖς λόγοις εἶναι δεῖ. οὐδὲ γὰρ ἡ ἐλαία τῷ ϑεραπεύοντι αὐτὴν ἐπαγάλλεται, ἀλλ᾽ ἐχφέρουσα πολλούς τε καὶ καλοὺς καρποὺς ἔπεισεν ἑαυτῆς ἐπιμελεῖσθαι μᾶλλον.

2394 Stobaeus Flor. 14,4 (Vol. I p. 409 Hense) — Anton. Meliss. I 52.. ἔλεγχε σαυτόν, ὅστις si, μὴ πρὸς χάριν

338 Stobaeus Floril IV 106 (Vol. 1 p. 245 Hense) Ζήνων δὲ ἔφη γελοῖον ἑκάστου μὲν τοῖς παραγγέλμασιν ὡς δεῖ ξῆν μὴ προσέχειν. ὡς οὐκ εἰδότων, τὸν δὲ παρὰ πάντων ἔπαινον ϑαυμάζειν, ὡς ἐχόμενον κρίσεως.

299 Athenaeus VI233B. C. Ζήνων δὲ 6 ἀπὸ τῆς Στοᾶς πάντα τἄλλα (φαίνεται πλὴν τοῦ νομίμως αὐτοῖς (scil. auro et argento) καὶ καλῶς χρῆσϑαι νομίσας ἀδιάφορα, τὴν μὲν αἵρεσιν αὐτῶν χαὶ φυγὴν ἀπειπών, τὴν χρῆσιν δὲ τῶν λιτῶν καὶ ἀπερίττων προηγουμένως ποι- εἴσϑαι προστάσσων" ὅπως ἀδεῆ xoi ἀϑαύμαστον πρὸς τἄλλα τὴν διά- ϑεσιν τῆς ψυχῆς ἔχοντες οἱ ἄνθρωποι, ὅσα μήτε χαλά ἐστι μήτε αἰδχρά. τοῖς μὲν κατὰ φύσιν ὡς ἐπὶ πολὺ χρῶνται. τῶν δ᾽ ἐναντίων μηδὲν ὅλως δεδοικότες λόγῳ καὶ μὴ φόβῳ τούτων ἀπέχωνται.

240 Stobaeus Floril. VI 20 (Vol. I p. 285 Hense). ὁ Ζήνων ῃτιᾶτο τοὺς πλείστους λέγων..«ἐξὸν ἀπὸ τῶν πόνων τὰς ἡδονὰς φέρειν. ἀπὸ τῶν μαγειρείων λαμβάνουσιν."

241 Clemens Alex. Strom. II 20 125 P. p. 494, S. p. 118, xeAóg ὁ Ζήνων ἐπὶ τῶν 'Ivóóv ἔλεγεν ἕνα ᾿Ινδὸν παροπτώμενον ἐϑέλειν (ἂν ἰδεῖν ἢ πάσας τὰς περὶ πόνου ἀποδείξεις μαϑεῖν.

242 Athenaeus ΧΙΠ 565 D. ὁ δὲ σοφὸς ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς φησιν Ἀντίγονος ὃ Καρύστιος, προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς τὸ εἶκός, περὶ τοῦ βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως, ἔφη ὡς οἱ παρα- χούσαντες αὐτοῦ τῶν λόγων καὶ μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ

2 ἀνθρώποις addendum esse apparet. 11 μὴ Gesner, xol μὴ libri. 14 ἑκάστους Gesner, unde vulg. [πράγμασιν libri, corr. Wachsm. et Buecheler. 15 ἐχόμενον Md.: ἐχόμενοι ATr., ἐχομένων Wachsm. 18 φαίνεται addidi, quia enuntiatum verbo carebat. 19 αἵρεσιν Kaibel, ἀρχήν A. 20 περιττῶν libri, corr. Casaubonus. || προηγορευμένως A, corr. Casaub. 21 λαμβάνουσιν corr. À, λαμβάνοντας ceteri. 30 à» add. Cobet. | δὰ Antisthenis Herculem maiorem vel Cyrum dubit. refert Pearson p. 210.

ἀνελεύϑεροι' καϑάπερ οἱ τῆς "4ourímmov παρενεχϑέντες αἱρέσεως ἄσωτοι χαὶ ϑρασεῖς.

Cf. Cicero de nat. deor. III 17. si verum est quod Aristo Chus dicere solebat, nocere audientibus philosophos dis, qui beme dicta male interpretarentur: posse enim. asotos ex Aristippi, acerbos e Zenonis schola exire. (Aristonis fr. n. 948)

243 Musonius περὶ χουρᾶς ap. Stob. Floril 6,24 (Vol. I p. 289 Hense) εὖ γὰρ εἴρηται, ἔφη; τὸ τοῦ Ζήνωνος ὅτι τούτου ἕνξχα καρ- τέον, οὗ καὶ κομητέον, τοῦ κατὰ φύσιν, ἵνα μὴ βαρούμενός τις ὑπὸ τῆς κόμης μηδ᾽ ἐνοχλούμενος ἢ πρὸς μηδεμίαν ἐνέργειαν.

244 Origenes c. Celsum VIL 63 p. 139. ἐχκλίνουσι τὸ μοιχεύειν οἱ τὰ τοῦ Κιτιέως Ζήνωνος φιλοσοφοῦντες... διὰ τὸ χοινωνικόν᾽ καὶ (yüg» παρὰ φύσιν εἶναι τῷ AoyuxQ Co νοϑεύειν τὴν ὑπὸ τῶν νόμων ἑτέρῳ προκαταληφϑεῖσαν γυναῖκα καὶ φϑείρειν τὸν ἄλλου ἀν- ϑρώπου οἶκον.

245 Diogenes Laért. VII 22. δεῖν ve ἔλεγε τοὺς νέους πάσῃ κοσμιότητι χρῆσϑαι ἐν πορείᾳ καὶ σχήματι xci περιβολῇ. συνεχές vt προεφέρετο τοὺς ἐπὶ τοῦ Καπανέως Εὐριπίδου στίχους (Suppl. v. 861 54.) ὅτι βίος μὲν ἦν αὐτῷ,

ἥκιστα δ᾽ ὕλβῳ γαῦρος ἦν, φρόνημα δὲ οὐδὲν τι μεῖζον εἶχεν ἢ πένης ἀνήρ.

246 Clemens Alex. Paedag. III 11, (4 p. 296 P. ὑπογράφειν ὃ Κιτιεὺς ἔοικε Ζήνων εἰχόνα νεανίου καὶ οὕτως αὐτὸν ἀνδριαντουργεῖ" ἔστω, φησί. καϑαρὸν τὸ πρόσωπον, ὀφρὺς μὴ καϑειμένη. μηδ᾽ ὄμμα ἀναπεπταμένον μηδὲ διακεχλασμένον, μὴ ὕπαπιος ὁ τράχηλος. μηδ᾽ ἀνιέμενα τὰ τοῦ σώματος μέλη, ἀλλὰ [τὰ] μετέωρα ἐντόνοις ὅμοια' ὀρϑὸς νοῦς πρὺς τὸν λόγον. ὀξύ- της καὶ κατοχωχὴ τῶν ὀρϑῶς εἰρημένων, καὶ δχηματισμοὶ καὶ κινήσεις μηδὲν ἐνδιδοῦσαι τοῖς ἀκολάστοις ἐλπέδος. αἱ- δὼς μὲν ἐπανϑείτω καὶ ἀρρενωπία᾽ ἀπέστω δὲ καὶ ὃ ἀπὸ τῶν μυροπωλέων καὶ χρυσοχοεέων καὶ ἐριοπωλίων ἄλυς καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐργαστηρίων, ἔνϑα καὶ ἑταιρικῶς χεκοσμη- μένοι, ὥσπερ ἐπὶ τέγους χαϑεζόμενοι, διημερεύουσιν.

247 Athenaeus XIII 563 E (Stoicos Myrüilus adloquitur) ἐξηλω- χότες τὸν ἀρχηγὸν ὑμῶν τῆς σοφίας Ζήνωνα τὸν Φοίνικα, ὃς οὐδε- πώποτε γυναικὶ ἐχρήδατο, παιδικοῖς δ᾽ ἀεί, ὡς Ἀντίγονος ὃ Καρύστιος

1 παρεξενεχϑέντες Kaibel. 13 interpunxi ante καὶ et γὰρ addidi. 17 καὶ (pro £v) BPLD. | cà pro καὶ BL. 21 οὔτοι B, οὔτι PLD. 925 δια- κεκλασμένον Cobet, ἀνακεκλασμένον cod. 26 τὰ seclusit Wachsm. 27 ὀρϑό- vov cod., eorr. Wachsm. 30. 32 nonne ἐπὶ bis scribendum pro ἀπὸ 39 κεκοσμημέναι ---καϑεζόμεναι cod., corr. Cobet.

ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ τοῦ (Mov αὐτοῦ" ϑρυλεῖτε γὰρ ὅτι.,δεῖ μὴ τῶν σωμάτων ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ἐρᾶν," οἵτινες μέχρι ὀκτὼ xol εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν τοὺς ἐρωμένους.

?18 Diogenes Laért. VII 129. χαὶ ἐρασϑήσεσθαι δὲ τὸν σοφὸν τῶν νέων τῶν ἐμφαυνόντων διὼ τοῦ εἴδους τὴν πρὸς ἀρετὴν εὐφυΐαν, ὥς φησι Ζήνων ἐν τῇ πολιτείᾳ.

219 Sextus Pyrrh. hypotyp. III 200. καὶ τί ϑαυμαστόν, ὕπου γὲ καὶ οἱ ἀπὸ τῆς κυνικῆς φιλοσοφίας καὶ οἱ περὶ τὸν Κιτιέα Ζή- νῶνα x«i Κλεάνϑην καὶ Χρύσιππον ἀδιάφορον τοῦτο (i e. ἀρρενο- μιξίαν) εἴναί φασιν:

290 Sextus Pyrrh. hypotyp. ΠῚ 245. οἷον γοῦν ὃ αἱρεσιάρχης αὐτῶν Ζήνων ἐν ταῖς διατριβαῖς φησι περὶ παίδων ἀγωγῆς ἄλλα τὲ ὅμοια καὶ τάδε' ««διαμηρίξειν μηδὲν μᾶλλον μηδὲ ἧσδον παιδικὰ ἢ μὴ παιδικὰ μηδὲ ϑήλεα ἢ ἄρρενα᾽ οὐ γὰρ παιδιχοῖς ἄλλα ἢ μὴ παι- δικοῖς οὐδὲ ϑηλείαις ἢ ἄρρεσιν, ἀλλὰ ταὐτὰ πρέπει τε χαὶ πρέποντά ἐστιν." — id. adv. math. XI 190. χαὶ μὴν περὶ μὲν παίδων ἀγωγῆς ἐν ταῖς διατριβαῖς ὃ αἱρεσιάρχης Ζήνων τοιαῦτά τινα διέξεισιν (se- quuntur eadem verba, sed ἄλλα παιδικοῖς pro παιδικοῖς ἄλλα).

351 Sextus adv. math. XI 190. x«l πάλιν (ὃ Ζήνων).«διαμεμή- Quxc«g τὸν ἐρώμενον; οὐκ ἔγωγε. πότερον οὐκ ἐπεθύμησας αὐτὸν δια- μηρίσαι; xci μάλα. ἀλλ᾽ ἐπιϑυμήσας παρασχεῖν σοι αὐτὸν |y] ἐφο- βήϑης κελεῦσαι; μὰ ZU. ἀλλ᾽ ἐκέλευσας; καὶ μάλα. εἶτ᾽ οὐχ ὑπηρέ- τησέ δοι; οὐ γάρ."

252 Plutarchus quaest. conviv. III 6,1 p. 653e. ὡς ἔγωγε νὴ τὸν χύνα χαὶ τοὺς Ζήνωνος ἂν ἐβουλόμην, ἔφη, διαμηρισμοὺς ἐν συμποσίῳ τινὶ χαὶ παιδιᾷ μᾶλλον ἢ δπουδῆς τοσαύτης ἐχομένῳ συγ- γράμματι, τῇ Πολιτείᾳ, κατατετάχϑαι.

253 Epiphanius adv. Haeres. III 36 (DDG p. 592). Ζήνων ὁ Κι- τιεύς, ὃ Στωϊκχὸς ἔφη.... τοὺς δὲ τελευτῶντας ξῴοις παραβάλλειν χρῆναι ἢ πυρί. xci τοῖς παιδικοῖς χρῆσϑαι ἀκωλύτως.