15

15. Iangr. in Nic. 141 p. 100, 19 Pist. μόναι δὲ τὸ παλαιὸν τρεῖς ἦσαν μεσότητες ἐπὶ Πυϑαγόρου zul τῶν zart’ αὐτὸν μαϑηματιχῶν, ἀριϑμητιχή τε χαὶ ἡ γεωμετρικὴ καὶ ἡ ποτὲ μὲν ὑπεναντία λεγομένη τῆι τάξει τρίτη, ὑπὸ δὲ τῶν περὶ ᾿Αρχύταν αὖϑις χαὶ Ἵππασον ἁρμονικὴ μετακχληϑεῖσα... ἀλλαγέντος δὲ τοῦ ὀνόματος οἱ μετὰ ταῦτα περὶ Εὔδοξον μαϑηματικοὶ ἄλλας τρεῖς προσανευρόντες μεσότητας τὴν τετάρτην ἰδίως ὑπεναντίαν ἐχάλεσαν,... τὰς δὲ λοιπὰς δύο ἁπλῶς χατὰ τὴν τάξιν προσηγόρευσαν πέμπτην TE καὶ ἕχτην. Vgl. 5.118, 16. 116,1 Pist.

τ. Heron. III 125 Πολυχράτης δὲ πάσης συμβουλίης ἀλογήσας ἔπλεε παρὰ τὸν ᾿Οροίτεα ἅμα ἀγόμενος ἄλλους τε πολλοὺς τῶν ἑταίρων, ἐν δὲ δὴ καὶ 4η- μοχήδεα τὸν Καλλιφῶντος Κροτωνιήτην ἄνδρα ἰητρόν τε ἐόντα καὶ τὴν τέχνην ἀσχέοντα ἄριστα τῶν κατ᾽ ἑωυτόν. 129 τῆι δὲ δὴ ὀγδόηι ἡμέρηι ἔχοντί οἱ (Dareios] φλαύρως παρακούσας τις πρότερον ἔτι ἐν Σάρδισι τοῦ Κροτωνιήτεω Δημοκήδεος τὴν τέχνην ἀγγέλλει τῶι Δαρείωι" © δὲ ἄγειν μιν τὴν ταχίστην παρ᾽ ἑωυτὸν ἐχέλευσε. τὸν δὲ ὡς ee, ἐν τοῖσι Ὀροίτεω ἀνδραπόδοισι ὕχου δὴ ἀπημελημένον παρῆγον ἐς μέσον... 180 μετὰ δὲ ὥς οἱ δπέτρεψε “Ελληνιχοῖσι ἰήμασι χρεώμενος χαὶ ἤπια μετὰ τὰ ἰσχυρὰ προσάγων ὕπνου τέ μιν λαγχάνειν ἐποίει καὶ ἐν χρόνωι ὀλίγωι ὑγιέα μιν ἐόντα ἀπέδεξε οὐδαμὰ ἔτι ἐλπίζοντα ἀρτίπουν ἔσεσϑαι. δωρεῖται δή μιν μετὰ ταῦτα ὃ Δαρεῖος πε- δέων χρυσέων δύο ζεύγεσι" ὃ δέ μιν ἐπείρετο εἴ οἱ διπλήσιον τὸ κακὸν ἐπίτηδες νέμει, ὅτι μιν ὑγιέα ἐποίησε. Die Gemahlinnen des Dareios beschenkten ihn darauf auf dessen Geheiss ὡς τοὺς anonintovras ἀπὸ τῶν φιαλέων στατῆρας ἑπόμενος ὃ οἰχέτης, τῶι οὔνομα ἦν Σχίτων [Quelle Herodots?], ἀνελέγετο καί οἱ χρῆμα πολλόν τι χρυσοῦ συνελέχϑη. 181 ὃ δὲ 4. οὗτος ὧδε ἐκ Κρότωνος ἀπιγμένος Πολυχράτει ὡμίλησε. πατρὶ συνείχετο ἐν τῆι Κρότωνι ὀργὴν χα- λεπῶι. τοῦτον ἐπείτε οὐχ ἐδύνατο φέρειν, ἀπολιπὼν οἴχετο ἐς Αἴγιναν. χα- ταστὰς δὲ ἐς ταύτην πρώτωι ἕτει ὑπερεβάλετο τοὺς ἄλλους ἰητρούς, ἀσχευής περ ἐὼν χαὶ ἔχων οὐδὲν τῶν ὅσα περὶ τὴν τέχνην ἐστὲ ἐργαλήια. χαί μιν δευτέρωι ἔτει ταλάντου Αἰγινῆται dnuocin μισϑοῦνται, τρίτωι δὲ ἔτει ᾿Αϑηναῖοι ἑχατὸν μνέων, τετάρτωι δὲ ἔτει Πολυχράτης δυῶν ταλάντων. οὕτω μὲν. ἀπί- χετὸ ἐς τὴν Σάμον zul ἀπὸ τούτου τοῦ ἀνδρὸς οὐκ ἤχιστα Κροτωνιῆται ἰητροὶ εὐδοχίμησαν. ἐγένετο γὰρ ὧν τοῦτο ὅτε πρῶτοι μὲν Κροτωνιῆται ἰητροὶ ἐλέγοντο ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι, δεύτεροι δὲ Κυρηναῖοι. Flucht nach Tarent und Kroton 133 ff. 187 τοσόνδε μέντοι ἐνετείλατό σφι [den Persischen Begleitern] A. ἀναγομένοισι, κελεύων εἰπεῖν σφεας Δαρείωι, ὅτι ἄρμοσται τὴν Μίλωνος ϑυγατέρα A. γυναῖχα. τοῦ γὰρ δὴ παλαιστέω Μίλωνος Is. S. 29 f. n. 12. 13. 15] ἦν οὔνομα πολλὸν παρὰ βασιλέι. κατὰ δὲ τοῦτό μοι δοκεῖ σπεῦ- σαι τὸν γάμον τοῦτον τελέσας χρήματα μεγάλα Δημοχήδης ἵνα φανῆι πρὸς Δαρείου ἐὼν καὶ ἐν τῆι ξωτοῦ δόχιμος. Tod des D. durch Theages in Plataiai [Demos v. Kroton?] nach Apollonios Iamgr. V.P. 261 [s. 8.35 n. 5].

2. Suıp. Δημοκήδης Καλλιφῶντος ἱερέως ἐν Κνίδωι γενομένου ᾿Ασχληπιοῦ Κροτωνιάτης ἰατρός, ὃς ἐν Αἰγίνηι ἰάτρευσέ τε χαὶ ἔγημε, καὶ Πολυχράτην τὸν Σάμου τύραννον ἰάτρευσεν ἐπὶ χρυσίου ταλάντοις δύο χαὶ ὑπὸ Δαρείου τοῦ Πέρσου μετεπέμφϑη καὶ συνεγένετο αὐτῶι χρόνον ἱχανόν" ἔγραψεν ἰατρικὸν βιβλίον. ἸΟΒΈΕΡΗ. c. Ap. 1163 Ἕρμιππος ἀνὴρ περὶ πᾶσαν ἱστορίαν ἐπιμελής. λέγει τοίνυν ἐν τῶι πρώτωι τῶν Περὶ Πυϑαγόρου βιβλίων [πα III 41 fr. 21], ὅτι Πυϑαγόρας ἑνὸς αὐτοῦ τῶν συνουσιαστῶν τελευτήσαντος τοὐνομα Καλλι- φῶντος τὸ γένος Κροτωνιάτου τὴν ἐχείνου ψυχὴν ἔλεγε συνδιατρίβειν αὑτῶι καὶ νύχτωρ καὶ μεϑ᾽ ἡμέραν" καὶ ὅτι παρεχελεύετο μὴ διέρχεσϑαι τόπον, ἐφ᾽ ὃν ὄνος ὀχλάσηι, χαὶ τῶν διψίων ὑδάτων ἀπέχεσϑαι χαὶ πάσης ἀπέχειν βλα- σφημίας. εἶτα προστίϑησι μετὰ ταῦτα καὶ τάδε" ταῦτα δὲ ἔπραττεν καὶ ἔλεγε τὰς Ἰουδαίων καὶ Θραικῶν δόξας μιμούμενος καὶ μεταφέρων εἰς ξαυτόν. λέ- γεται γὰρ ὡς ἀληϑῶς ὃ ἀνὴρ ἐχεῖνος πολλὰ τῶν παρὰ Ἰουδαίοις νομίμων εἰς τὴν αὑτοῦ μετενεγχεῖν φιλοσοφίαν. |vgl. fr. 2 aus Orig. c. Cels. 115 p. 61,21Κ.]

38 9. KALLIPHONU.DEMOKEDES3. 10. PARMISKOS. 11.XENOPHANES.

3. Stop. flor. 116, 45 M. Δημοχρίτου [Anuoxndovg Zeller). αὐξανομένου τοῦ σώματος συναύξονται (καὶ ai) φρένες, γηράσκοντος δὲ συγγηράσκχουσι καὶ εἰς τὰ πρήγματα πάντα ἀμβλύνονται aus Herod. ΠΙ 184 διδαχϑεῖσα ὑπὸ τοῦ An- μοκήδεος ἣ ᾿Ατοσσα προσέφερε ἐν τῆι κοίτηι Δαρείωι λόγον τοιόνδε... “γῦν γὰρ ἄν τι χαὶ ἀποδέξαιο ἔργον, ἕως νέος εἷς ἡλικίην. αὐξομένωι γὰρ τῶι σώ- ματι — πάντα ἀπαμβλύνονται. Vgl. Lucret. III 445 Heinze.

1. Iamgr. V. B. 267 Meranovrivoı Boovrivog, Παρμίσκος [50 die Hds.] Ὀρεστάδας “έων ZT.

3. Dı06. IX 20 δοχεῖ ὁὲ [Xenophanes, 5. 8. 39, 20] πεπρᾶσϑαι ὑπὸ * (καὶ λελύσϑαι ὑπὸ) τῶν Πυϑαγοριχῶν Παρμενίσχου [so BP: παρμενάδου ΕἾ zei Ὀρεστάδου, καϑά φησι Φαβωρῖνος ἐν ᾿ἀπομνημονευμάτων πρώτωι.

3, ΑΤΗΕΝ. XIV 614A Παρμενίσχος [so die Hds.] δὲ ὃ Μεταποντῖνος, ὡς φησιν Σῆμος ἐν ξ Δηλιάδος [FHG IV 498 fr. 8] zei γένει καὶ πλούτωι πρωτεύων εἰς Τροφωνίου καταβὰς καὶ ἀνελϑὼν οὐχ ἔτι γελᾶν ἐδύνατο" καὶ χρηστηριαΐζο- μένωι περὶ τούτου ἡ Πυϑία ἔφη"

εἴρηι μ᾽ ἀμφὶ γέλωτος, ἀμείλιχε, μειλιχίοιο"

δώσει σοι μήτηρ οἴκοι" τὴν ἔξοχα τῖξε. ἐλπίζων ὃ ἄν ἐπανέλϑηι εἰς τὴν πατρίδα γελάσειν, ὡς οὐδὲν ἦν πλέον, οἰόμε- vos ἐξηπατῆσϑαι ἔρχεταί ποτε κατὰ τύχην εἰς 4ἤλον" καὶ πάντα τὰ κατὰ τὴν νῆσον ϑαυμάζων ἦλϑεν zul εἰς τὸ “ητῶιον νομίζων τῆς Ἀπόλλωνος μητρὸς ἄγαλμά τι ϑεωρήσειν ἀξιόλογον" ἰδὼν δ᾽ αὐτὸ ξύλον ὃν ἄμορφον παραδόξως ἐγέλασεν. zul τὸν τοῦ ϑεοῦ χρησμὸν συμβάλλων zul τῆς ἀρρωστίας ἀπαλλα- γεὶς μεναλωστὶ τὴν ϑεὸν ἐτίμησεν. Inventar des Artemistempels zu Delos Bull. corr. hell. XIV 403, 1Tfl. χρατὴρ ἀργυροῦς, ὃν ἀνέϑηχε Παρμίσχος, ὀλχὴν RXXXXFRAAHF vol. X 462, 19. XV 1278.

Ξενοφάνης AeSiov ἤ, ὡς ᾿Απολλόδωρος, Ὀρϑομένους Κολο- φώνιος ἐπαινεῖται zrgög τοῦ Tiuwvos' φησὶ γοῦν ᾿ Ξεινοφάνην — ἐπιχότυτην᾽ |fr. 40 7.1. οὗτος ἐχτιεσὼν τῆς πατρίδος ἐν Ζάγχληι τῆς Σικελίας {διέτριβε nal τῆς εἰς Ἐλέαν ἀποικίας χοινωνήσας ἐδίδα- σχεν ἐχεῖν, διέτριβε δὲ χαὶ ἐν Κατάνηι. διήχουσε δὲ χατ᾽ ἐνίους μὲν οὐδενός, (κατ᾽ ἐνίους δὲ Βότωνος Admvalov ἤ, ὥς τινες, Ag- χελάου). χαί, ὡς Σωτίων φησί, zer’ "AvaSiuavdgov ἦν. γέγραφε δὲ ἐν ἔπεσι χαὶ ἐλεγείας χαὶ ἰάμβους xa9” Ἡσιόδου χαὶ Ὁμήρου, ἐπιιχότιτων αὐτῶν τὰ περὶ ϑεῶν εἰρημένα. ἀλλὰ χαὶ αὐτὸς ἐρ- 10 ραψώιδει τὰ ἑαυτοῦ. ἀντιδοξάσαι ve λέγεται Θαλῆι χαὶ Πυϑα-

XENOPHANES A. 1 (DIOG. IX 18—20). 2-8. LEBEN. 39

yooaı, χαϑάψασϑαι δὲ χαὶ Ἐπιμενίδου. μαχροβιώτατός τὲ γέγονεν, ὥς που χαὶ αὐτός φησιν᾿ “ἤδη---ἐτύμως᾽ [fr. 8].

φησὶ δὲ τέτταρα εἶναι τῶν ὄντων στοιχεῖα, χόσμους δὲ ἀτεεί- ρους, οὐ παραλλαχτοὺς δέ. τὰ νέφη συνίστασϑαι τῆς ἀφ᾽ ἡ ἀτμίδος ἀναφερομένης χαὶ αἰρούσης αὐτὰ εἰς τὸ τιεριέχον. οὐσίαν ϑεοῦ σφαιροειδῆ, μηδὲν ὅμοιον ἔχουσαν ἀνϑρώττων' ὅλον δὲ ὁρᾶν χαὶ ὅλον ἀχούειν, μὴ μέντοι ἀναπνεῖν" σύμτιαντά ve εἶναι γοῦν χαὶ φρόνησιν χαὶ ἀίδιον. πρῶτός TE ἀπεφήνατο, ὅτι πιᾶν τὸ γινό- μενον φϑαρτόν ἔστι χαὶ ἡ ψυχὴ πνεῦμα" ἔφη δὲ χαὶ τὰ πολλὰ ἥσσω νοῦ εἶναι. χαὶ τοῖς τυράγνγοις

ἐντυγχάνειν ἢ ὡς ἥχιστα ἢ ὡς ἥδιστα. Ἐμπεδοχλέους δὲ eircövrog 20

αὐτῶι ὅτι ἀνεύρετός ἐστιν ὅ σοφός, ᾿ εἰκότως ἔφη “σοφὸν γὰρ εἶναι δεῖ τὸν ἐπιγνωσόμεγον τὸν σοφόν᾽. φησὶ δὲ Σωτίων πρῶτον αὐ- τὸν εἰπεῖν ἀχατάλητιτα εἶναι τὰ πάντα, πλανώμδνος.

ἐποίησε δὲ χαὶ Κολοφῶνος χτίσιν χαὶ τὸν εἰς Ἐλέαν τῆς Ira- λίας ἀποιχισμὸν ἔπη δισχίλια. καὶ Nruale χατὰ τὴν ἑξηχοστὴν ὀλυμτιιάδα [540---ὅ87]. φησὶ δὲ 4ημήτριος 6 Φαληρεὺς ἐν τῶι Περὶ γήρως χαὶ Παναίτιος ὃ Στωιχὸς Ev τῶι Περὶ εὐθυμίας |fr. 17 Fowler] ταῖς ἐδίαις χερσὶ ϑάψαι τοὺς υἱεῖς αὐτόν, χαϑάπερ χαὶ Ἀναξαγόραν. δοχεῖ δὲ τιεπρᾶσϑαι ὑττὸ ( καὶ λελύσϑαι ὑπὸ, τῶν Πυϑαγοριχῶν Παρμίσχου χαὶ Ὀρεστάδου, χαϑά φῆσι (Φαβωρῖνος ἐν ᾿πομνημονευμάτων πρώτωι |fr. 2, FHG ΠῚ 577]. γέγονε δὲ χαὶ ἄλλος Ξενοφάνης “έσβιος ποιητὴς ἰάμβων.

2. — ΙΧ 21 Ξενοφάνους δὲ διήκουσε Παρμενέδης Πύρητος Ἐλεάτης. τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῆι Ἐπιτομῆι (fr. 6a Dox. 482] ᾿ἀναξιμάνδρον φησὶν ἀκοῦσαι. vgl. Parmen. A 1.

3. Hrracıım fr. 40 πολυμαϑίη νόον ἔχειν οὐ διδάσχει᾽ Ἡσίοδον γὰρ ἂν ἐδίδαξε zul Πυϑαγόρην αὖτίς τε Ξενοφάνεα καὶ Exereior.

4. Cicero Acad. IL 118 (aus Theophr.) Xenophanes paulo etiam antiqwior (als Anaxagoras) unum esse omnia.

5. Dos. VIII 56 Ἕρμιππος [FHG Π 42, 27) οὐ Παρμενίδου, Zevopavovg δὲ γεγονέναι ζηλωτήν (Empedocles), ὧε χαὲ συνδιατρῖψαι καὶ μιμήσασϑαι τὴν ἐποποιίαν (vgl. 1 ὃ 20).

6. Lucıan. Macrob. 20 5. 0 Δεξίνου μὲν υἱός, ᾿Αρχελάου δὲ τοῦ φυσιχοῦ μαϑητής, ἐβίωσεν ἔτη ἕν zul ἐνενήχοντα. Verwirrung wie in 1 ὃ 18, 6.

7. Censor. 15, 3 X. Colophonius maior annorum centum fuit.

8. Crem. Strom. 1353 P. τῆς Ἐλεατικῆς ἀγωγῆς =. ὃ Κολοφώνιος κατ- ἄρχει, ὃν φησι Τίμαιος [fr. 92, FHG I 215] χατὰ Ἱέρωνα τὸν Σικελίας δυνάστην χαὶ Ἐπίχαρμον τὸν ποιητὴν γεγονέναι, ᾿Απολλόδωρος fr. 77, FHGI445] δὲ χατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ὀλυμπιάδα [620—61] γενόμενον, παρατεταχέναι ἄχρι Δαρείου τε zul Κύρον χρόνων. Aus derselben Quelle Sext. adv. math. I 257: Ξ. Κολοφώνιος ἐγένετο περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν ὀλυμπιάδα [vgl. fr. 8].

9. Eusep. Chron. a) Ol. 56 [556—3].Ξ. Κολοφώνιος ἐγνωρίζετο. Ὁ) Ol. 59— 61 [richtig Arm. 60, 1 = 540] Ἰβυχὸς ὃ “μελοποιὸς καὶ Φερεχύίδης ὃ ἵστο- ριογράφος καὶ Φωχυλίδης καὶ Ξενοφάνης ὃ φυσικὸς παρωιδιῶν ποιητής vgl. AN, 20 3732,16.

10. Tueor. arithm. p. 40 Ast. φ γὰρ καὶ ıd [falsche Zahl] ἔτη ἔγγιστα ἀπὸ τῶν Τρωικῶν ἱστορεῖται μέχρι Ξενοφάνους τοῦ φυσικοῦ καὶ τῶν ’Avo- χκρέοντός τε χαὶ Πολυχράτους χρόνων zul τῆς ὑπὸ Ἁρπάγου τοῦ Mndov Ἰώνων πολιορχίας χαὶ ἀναστάσεως, ἣν Φωχαεῖς φυγόντες Μασσαλίαν ὠικισαν᾿ πᾶσι γὰρ τούτοις ὅμόχρονος ὃ Πυϑαγόρας.

11. Prur. reg. apophth. p. 175 Ο [νρ]. Gnomol. Paris. ed. Sternbach (Abh. d. krak. Ac. philol. XX) p. 162] πρὸς δὲ Ξενοφάνην τὸν Κολοφώνιον εἰπόντα μόλις οἰχέτας δύο τρέφειν" “ἡ ἀλλ᾽ Ὅμηρος᾽ εἶπεν (Hiero) “ὃν σὺ διασύρεις, πλείονας ἢ μυρίους τρέφει τεϑνηχώς.

12. Arıst. Rhet. B 23. 13995 5 ἄλλος [sc. τόπος] ἐκ τοῦ, τὸ συμβαῖνον ἐὰν ἦι ταὐτόν, ὅτι καὶ ἐξ ὧν συμβαίνει ταὐτά" οἷον Ξ. ἔλεγεν ὅτι “ ὁμοίως ἀσεβοῦσιν οἱ γενέσϑαι φάσχοντες τοὺς ϑεοὺς τοῖς ἀποθανεῖν λέγουσιν" ἀμ- φοτέρως γὰρ συμβαίνει μὴ εἶναι τοὺς ϑεούς ποτε.

18. — — B 26. 140055 oiov,Ξ. Ἐλεάταις ἐρωτῶσιν, εἰ ϑύωσι τῆι Asv- κοϑέαι χαὶ ϑρηνῶσιν ἢ μή, συνεβούλευεν, εἰ μὲν ϑεὸν ὑπολαμβάνουσιν, μὴ ϑρηνεῖν, εἰ δ᾽ ἄνθρωπον, μὴ ϑύειν. Anders Pur. Amat. 18, 12. 186 Ὁ &. Αἰγυπτίοις ἐκέλευσε τὸν Ὄσιριν εἰ ϑνητὸν νομίζουσι μὴ τιμᾶν ὡς ϑνητόν, εἰ δὲ ϑεὸν ἡγοῦνται μὴ ϑρηνεῖν. de Is. et Os. 70. 379B εὖ μὲν οὖν Ξ. ὃ Κολο- φώνιος ἠξίωσε τοὺς Αἰγυπτίους, εἰ ϑεοὺς νομίζουσι, μὴ ϑρηνεῖν, εἰ δὲ ϑρηνοῦσι, ϑεοὺς μὴ νομίζειν. [vgl. Heraclit fr. 127]. de superstit. 18 p. 1171 5.6 φυ- σικὸς τοὺς Αἰγυπτίους χοπτομένους ἐν ταῖς ἑορταῖς καὶ ϑρηνοῦντας δρῶν ὑπέμνησεν οἰχείως᾽ ᾿οὗτοι᾽ “φησίν “εἰ μὲν ϑεοί εἰσι, μὴ ϑρηνεῖτε αὐτούς" εἰ δ᾽ ἄνϑρωποι, μὴ ϑύετε αὐτοῖς [vgl. Ps. Plut. apophth. Lac. 26 P- 228 ΕἸ.

14. Arısrt. Rhet. A 15. 1877219 χαὶ τὸ τοῦ Ξενοφάνους ἁρμόττει ὅτι οὐκ ἴση πρόκλησις αὕτη [zum Eid) ἀσεβεῖ πρὸς εὐσεβῆ, ἀλλ᾽ ὁμοία καὶ εἰ ἰσχυρὸς ἀσϑενῆ πατάξαι ἢ πληγῆναι προχαλέσαιτο.

15. — Metaph. T 5. 101024 διὸ εἰχότως μὲν λέγουσιν, οὐκ ἀληϑῆ δὲ λέγουσιν" οὕτω γὰρ ἁρμόττει μᾶλλον εἰπεῖν ἢ ὥσπερ Ἐπίχαρμος εἰς Ξενοφάνην.