16

16. Prur. de vit. pud.5 p.530E un δυσωπηϑῆις μηδὲ δείσηις σκωπτό- μενος, ἀλλ᾽ ὥσπερ Ξ. “άσου τοῦ Ἑρμιονέως un βουλόμενον αὐτῶι συγχυβεύειν δειλὸν ἀποχαλοῦντος ὡμολόγει χαὶ πάνυ δειλὸς εἶναι πρὸς τὰ αἰσχρὰ καὶ ἄτολμος. ᾿

11. — de commun. notit. 46, 8 p. 1034 8 ὃ μὲν οὖν 3. διηγουμένου τινὸς ἐγχέλεις ἑωραχέναι ἐν ὕδατι ϑερμῶι ζώσας" “οὐχοῦν᾽ εἶπεν “Ev ψυχρῶι αὐτὰς ἑψήσομεν᾽.

18. Dıog. ΙΧ 22 καὶ αὐτὸς (Parmenides) δὲ διὰ ποιημάτων φιλοσοφεῖ χαϑάπερ “Ησίοδός τε καὶ Ξ. καὶ Ἐμπεδοκλῆς. Vgl. 5. 14 Ζ. 2 und 8.39 A ὅ. 19. — IX 18 (vgl. 8. 88) γέγραφε δὲ ἐν ἔπεσι (Hexameter, Περὲ φύσεως fr. 24—42) χαὶ ἐλεγείας (ἔν. 1-8) καὶ ἰάμβους χαϑ᾽ Ἡσιόδου χαὶ Ὁμήρου (Σἰίλ- λους fr. 10---22), ἐπικόπτων αὐτῶν τὰ περὶ ϑεῶν εἰρημένα. U 46 [aus Aristoteles

Περὲ ποιητῶν fr. T5 Rose?) ἀποϑανόντι δὲ [scil. Ὁμήρωι ἐφιλονίχει] Ξ' πη ö ie φώνιος καὶ Κέρχωψ Ἡσιόδωι ζῶντι; τελευτήσαντι δὲ ὃ προειρημένος Ξ' 20. ὅΤΈΛΒΟ XIV p. 648 &. ὃ φυσικὸς ὃ τοὺς Σίλλους ποιήσας διὰ ποιημάτων. 21. Arur. Florida e. 20: canit enim Empedocles carmina, Plato dialogos 3 MEER [Xenophanes Casaubonus, besser Crates Rohde] satiras.. PRocL. zu Hesiod. opp. 284 (aus Plutarch) Ξενοφάνης διὰ δή τινὰ πρὸς τοὺς κατ᾿ αὐτὸν φιλοσόφους καὶ ποιητὰς μικροψυχίαν Σίλλους ἀτόπους ἐκχ- ϑεῖναι (συνϑεῖναι Paris. 2111) λέγεται χατὰ πάντων φιλοσόφων zul ποιητῶν.

98, ὅσηοι. ABT zu B 212 ἤδη δὲ οὐ Ξενοφάνει, ἀλλ᾽ Ὁμήρωι πρώτωι Σίλλοι πεποίηνται, ἐν οἷς αὐτός τε τὸν Θερσίτην σιλλαίνει καὶ ὃ Θερσίτης τοὺς ἀρίστους.

24. Arıus Div. bei Stob. 60]. Π| 1, 18 (p. 6, 14W.) Ξενοφάνους πρώτου λόγος ἦλϑεν εἰς τοὺς “Ελληνας ἄξιος γραφῆς ἅμα παιδιᾶι τάς τε τῶν ἄλλων τόλμας ἐπιπλήττοντος καὶ τὴν αὑτοῦ παριστάντος εὐλάβειαν, ὡς ἄρα ϑεὸς μὲν οἶδε τὴν ἀλήϑειαν, ἱδόκος--τέτυχται (fr. 84, 4. vgl. Timon fr. 40 W.

25. Cicero Acad. Prior. II 23, 74 Parmenides, Xenophanes, minus bonis quamquam versibus (nämlich als Empedokles), sed tamen illi versibus in- crepant eorum adrogantiam quasi irati, qui cum sciri mihil possit, audeant se scire dicere.

26. Prıto de provid. II 39 non ita tamen Xenophanes aut Parmenides aut Empedocles sive aliü quicumque theologi a poesi captı sunt divimi viri [sc. deos mendaces finxerunt], sed potius theoriam naturae gaudio amplexi et vitam omnem ad pietatem laudemque deorum dedicantes optimi quidem viri comperti sunt, poetae tamen non felices: quos oportebat diwinitus spiritum sorliri gratiam- que de caelo metrum carmen rhythmumque caelestem ac divinum, ut poemata vera relinquerent velut prototypum lbri perfectum et pulerum cunctis exemplar. Ibid. 42 at quare Empedocles, Parmenides, Xenophanes aemulatorque istorum chorus non sortiti sunt spiritum Musarum, cum theologiam exercuerunt? 48 age interim ponamus inter nos universum ingenitum ac sempiternum iuxta illud quod suggerit sermo celeberrimorum philosophantium sicut conscribunt Parmenides, Empedocles, Zeno, Cleanthes aliique divi homines ac velut verus quidam proprie- que sacer coetus.

27. Arsen. XIV 632 C ὅτι δὲ πρὸς τὴν μουσικὴν οἰχειότατα διέκειντο οἱ ἀρχαῖοι δῆλον χαὶ ἐξ Ὁμήρου" ὃς διὰ τὸ μεμελοποιηκέναι πᾶσαν ξαυτοῦ τὴν ποίησιν “ἀφροντιστὶ [τοὺς] πολλοὺς ἀχεφάλους ποιεῖ στίχους καὶ λαγαφοὺς ἔτι δὲ μειούρους. Ξενοφάνης δὲ χαὶ Σόλων χαὶ Θέογνις καὶ Φωχυλίδης, & ἔτι δὲ Περίανδρος ὃ Κορίνϑιος ἐλεγειοποιὸς χαὶ τῶν λοιπῶν ol μὴ προσάγοντες πρὸς τὰ ποιήματα μελωιδίαν ἐχπονοῦσι τοὺς στίχους τοῖς ἀριϑμοῖς χαὶ τῆι τάξει τῶν μέτρων zul σχοποῦσιν ὅπως αὐτῶν μηδεὶς (μήτε) ἀχέφαλος ἔσται μήτε λαγαρὸς μήτε μείουρος.

28. Arıst. q. f. de Melisso Xenophane Gorgia cc. 3. 4 [scheint (vielleicht mit Benutzung von Aristoteles’ Πρὸς τὰ Ξενοφάνους ἃ, Diog. V 25) von einem Eklektiker röm. Zeit geschrieben). ed. Bekker Ρ. 911: c.3 ᾿Αδύνατόν φησιν εἶναι, εἴ τι ἔστι, γενέσϑαι, τοῦτο λέγων 1 15 ἐπὶ τοῦ ϑεοῦ" ἀνάγχη γὰρ ἤτοι ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνομοίου

γενέσϑαι. τὸ γενόμενον᾽ δυνατὸν δὲ οὐδέτερον. οὔτε γὰρ ὅμοιον ὑφ᾽ ὁμοίου προσήκειν τεχνωϑῆναι μᾶλλον ῆ τεχνῶσαι (ταὐτὰ γὰρ ἅπαντα τοῖς γε ἴσοις καὶ ὁμοίως ὑπάρχειν πρὸς ἄλληλα) οὔτ᾽ ἂν ἐξ ἀνομοίου τἀνόμοιον γενέσϑαι. εἰ γὰρ γίγνοιτο ἐξ ἀσϑενεστέρου τὸ ἰσχυρότερον ἢ ἐξ ἐλάττονος τὸ μεῖζον ἢ ἐκ χείρονος τὸ κρεῖττον, ἢ τοὐναντίον τὰ χείρω ἐκχ τῶν χρειττόνων, τὸ οὐκ ὃν ἐξ ὄντος (ἢ τὸ ὃν ἐξ οὐκ ὄντος) ἂν γενέσϑαι᾽ ὅπερ ἀδύνατον. ἀίδιον μὲν οὖν διὰ ταῦτα εἶναι τὸν ϑεόν. εἰ δ᾽ ἔστιν ὃ ϑεὸς ἁπάντων χράτιστον, ἕνα φησὶν αὐτὸν προσήχειν εἶναι. εἰ γὰρ δο ἢ πλείους εἶεν, οὐκ ἂν ἔτι χράτιστον zul βέλτιστον αὐτὸν εἶναι πάντων. ἕχαστος γὰρ ὧν ϑεὸς τῶν πολλῶν ὁμοίως ἂν τοιοῦτος εἴη. τοῦτο γὰρ ϑεὸν καὶ ϑεοῦ δύναμιν εἶναι, κρατεῖν, ἀλλὰ μὴ κρατεῖσϑαι, χαὶ πάντων κράτιστον εἶναι. ὥστε χαϑὸ un κρείττων, κατὰ τοσοῦτον οὐκ εἶναι ϑεόν. πλειόνων οὖν ὄντων, εἰ μὲν εἶεν τὰ μὲν ἀλλήλων κρείττους τὰ δὲ ἥτ- τους, οὐχ ἂν εἶναι ϑεούς" πεφυχέναι γὰρ τὸ ϑεῖον μὴ χκρατεῖ- σϑαι. ἴσων δὲ ὄντων, οὐχ ἂν ἔχειν ϑεοῦ φύσιν, ὃν δεῖν εἶναι χρατιστον᾽ τὸ δὲ ἴσον οὔτε βέλτιον οὔτε χεῖρον εἶναι τοῦ loov' ὥστ᾽ εἴπερ εἴη τε καὶ τοιοῦτον εἴη ϑεός, ἕνα μόνον εἶναι τὸν ϑεόν. οὐδὲ γὰρ οὐδὲ πάντα δύνασϑαι ἂν ἃ βούλοιτο [οὐ γὰρ ἂν δύνασϑαι πλειόνων ὀντων᾽ ἕνα ἄρα εἶναι μόνον. ἕνα δ᾽ ὄντα ὅμοιον εἶναι πάντη, δρῶντα καὶ ἀχούοντα τάς τε ἄλλας αἰσϑήσεις ἔχοντα πάντη" εἰ γὰρ μή, χρατεῖν ἂν zul χρα- τεῖσϑαι ὑπ᾽ ἀλλήλων τὰ μέρη ϑεοῦ [ὄνταῖ, ὅπερ ἀδύνατον. πάντη δ᾽ ὅμοιον ὄντα σφαιροειδῆ εἶναι" οὐ γαρ τῆ μὲν τὴ δ᾽ οὐ τοιοῦτον εἶναι, ἀλλὰ παντη. ἀίδιον δὲ ὄντα zul ἕνα καὶ ζ(ὅμοιον zul) σφαιροειδῆ οὔτε ἄπειρον οὔτε πεπεράνϑαι. ἄπειρον μὲν {γὰρν) τὸ μὴ ὃν εἶναι" τοῦτο γὰρ οὔτε μέσον οὔτε ἀρχὴν zul τέλος οὔτ᾽ ἄλλο οὐδὲν μέρος ἔχειν, τοιοῦτον δὲ εἶναι τὸ ἄπειρον" οἷον δὲ τὸ μὴ ὄν, οὐκ ἀν εἶναι τὸ ὄν᾽ περαίνειν δὲ πρὸς ἄλληλα, εἰ πλείω εἴη. τὸ δὲ ἕν οὔτε τῶι οὐκ ὄντι οὔτε τοῖς πολλοῖς ὡμοιῶσϑαι: ἕν γὰρ (dv) οὐχ ἔχειν, πρὸς ὅτι περανεῖ. τὸ δὴ τοι- odrov ἕν, ὃν τὸν ϑεὸν εἶναι λέγει, οὔτε κινεῖσϑαι οὔτε ἀκίνη- τον εἶναι" ἀχίνητον μὲν γὰρ εἶναι τὸ μὴ ὄν οὔτε χὰρ ἂν εἰς αὐτὸ ἕτερον οὔτ᾽ ἐχεῖνο εἰς ἄλλο ἐλϑεῖν. χινεῖσϑαι δὲ τὰ πλείω ὄντα ἕνός᾽ ἕτερον γὰρ εἰς ἕτερον δεῖν κινεῖσϑαι. εἰς μὲν οὖν τὸ μὴ ὃν οὐδὲν av κινηϑῆναι. τὸ γὰρ μὴ ὃν οὐδαμῆ εἶναι, εἰ δὲ εἰς ἀλληλα μεταβάλλοι, πλείω ἂν τὸ ἕν εἶναι ἑνός. διὰ ταῦτα δὴ κινεῖσϑαι μὲν ἂν τὰ δύο ἢ πλείω ἑνός, ἠρεμεῖν δὲ καὶ ἀκίνητον εἶναι τὸ οὐδέν. τὸ δὲ ἕν οὔτε ἀτρεμεῖν οὔτε χινεῖσϑαι. οὔτε γὰρ τῶι μὴ ὄντι οὔτε τοῖς πολ- λοῖς ὅμοιον εἶναι. χατὰ πάντα δὲ οὕτως ἔχοντα τὸν ϑεόν, aidıov τε χαὶ ἕνα, ὅμοιόν. τε καὶ σφαιροειδῆ ὄντα, οὔτε ἄπει- ρον οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἠρεμοῦντα οὔτε κινητὸν εἶναι. c.4 Πρῶτον μὲν οὖν λαμβάνει τὸ γιγνόμενον χαὶ οὗτος

ἐξ ὄντος γίγνεσϑαι, ὥσπερ ὃ Μέλισσος. καίτοι τί χωλύει

μήτ᾽ ἐξ ὁμοίου {μήτ᾽ ἐξ avouolov) To γιγνόμενον γίγνεσϑαι, ἀλλ᾽ ἐκ μὴ ὄντος; » Ya - ς \ ΜΡ », ᾽ ἔτι οὐδὲν μᾶλλον ὃ ϑεὸς ἀγένητος ἡ καὶ τάλλα πάντα, εἴ- a b) ς }λ > ’ r a Iar E neo ἅπαντα ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνομοίου γέγονεν (onEE ἀδύνατον) (dj νὰ ») 6.) \ \ \ » \ \ Ἡ Ir, ὦστε ἢ οὐδέν ἐστι παρὰ τὸν ϑεὸν ἡ καὶ τὰ ἀλλα aldın πᾶντα. ἔτι χράτιστον τὸν ϑεὸν λαμβάνει, τοῦτο δυνατώτατον καὶ βέλτιστον λέγων" οὐ δοχεῖ δὲ τοῦτο χατὰ τὸν νόμον, ἀλλὰ πολλὰ χρείττους εἶναι ἀλλήλων οἱ ϑεοί. οὐχ οὖν ἐχ τοῦ Au: χοῦντος εἴληφε ταύτην χατὰ τοῦ ϑεοῦ τὴν Öuokoylar. τό τε = > Ω φ ’ χράτιστον εἶναι τὸν ϑεὸν οὐχ οὕτως Ὁὑπολαμβανειν λέγεται, 4 ’ - - > Ν ὡς πρὸς ἄλλο τι τοιαύτη ἡ τοῦ ϑεοῦ φύσις, ἀλλὰ πρὸς τὴν - ’ D 3 ’ αὑτοῦ διάϑεσιν, ἐπεί τοί γε πρὸς ἕτερον οὐδὲν dv κωλῦοι um - -- € ) „ \ \ τῆι αὑτοῦ ἐπιειχείαι χαὶ δώμηι ὑπερέχειν, alla διὰ τὴν - > ao \ τῶν ἄλλων ἀσϑένειαν. ϑέλοι δ᾽ ἂν οὐδεὶς οὕτω τὸν ϑεον - a τὔὔ φάναι χράτιστον εἶναι, ἀλλ᾽ ὅτι αὐτὸς ἔχει ὡς οἷόν τε \ ἘΠ - ρος ΔΝ ἄριστα, καὶ οὐδὲν ἐλλείπει καὶ εὖ καὶ χαλῶς ἔχειν αὐτῶι ἅμα \ Ὺ a DJ) > - > a x γὰρ ἴσως (ovrwg) ἔχοντι χαχεῖνο av συμβαίνοι. οὔτω δὲ δια- - ‚ a ς χεῖσϑαι zul πλείους αὐτοὺς ὄντας οὐδὲν ἂν χωλύοι, ἁἀπαντας ὡς Er 7 zu r > οἷόν TE ἄριστα διαχειμένους, καὶ κρατίστους τῶν ἄλλων, οὐχ % - ἢ ͵, αὑτῶν ὄντας. ἔστι δ᾽, ὡς ἔοιχε, χαὶ ἄλλα. χράτιστον γὰρ - Ξ, N. > εἶναι τὸν ϑεόν φησι, τοῦτο δὲ τινῶν εἶναι ἀνάγχη" ἕνα τ᾽ ὄντα, - ᾿ > \ πάντη ὁρᾶν zul ἀχούειν οὐδὲν προσήχει᾽ οὐδὲ γὰρ εἰ μὴ καὶ - 0) - 2. - - > > - nd ὁρᾶι, χεῖρον δρᾶι ταύτη, ἀλλ᾽ οὐχ 0001. ἀλλ᾽ ἴσως τοῦτο ‚ \, ) ’ “ a γ" ’ Pl} βουλεται τὸ navın αἰσϑανεσϑαι, ὁτε οὑὐτῶς ἂν βελτιστα ξχοι; a [2 - x \ ὅμοιος ὧν πάντη. ἔτι τοιοῦτος ὧν διὰ τί σφαιροειδὴς av ein, ’ > > a c n 4 -,’ or [4 ’ αλλ οὐχ [οτι Ereoav τινὰ μᾶλλον ἔχων ἰδέαν, τι παντη 3 a ar ἀχούει χαὶ πάντη χρατεῖ; ὥσπερ γὰρ ὅταν λέγωμεν TO a ‚ b) Ἢ ’ Ir ” 7 ψιμυϑιον οτε παντὴ ἕστὲ λευχόν, οὐδὲν ἀλλο σημαίνο- a a - - μὲν ἢ ὅτι ἐν ἅπασιν αὐτοῦ τοῖς μέρεσιν ἐγχέχρωσται ἢ [4 =. ’ - λευχότης. τί δὴ χωλύει οὕτως Huxel τὸ πάντη ὁρᾶν καὶ ) = a a \ ’ -ὕ ἀχούειν zul χρατεῖν λέγεσϑαι, ὅτι ἅπαν ὃ ἂν τις αὐτοῦ ΞΞ, a \ λαμβάνηι μέρος, τοῦτ᾽ ἔσται πεπονϑός; ὥσπερ δὲ οὐδὲ τὸ ψιμύϑιον, οὐδὲ τὸν ϑεὸν ἀνάγχη εἶναι διὰ τοῦτο σφαιροειδῆ. ἔτι μήτε ἄπειρον (εἶναι) μή τε πεπεράνϑαι σῶμά γξ ὄντα καὶ ὃ ἔχοντα μέγεϑος πῶς οἷόν TE, εἴπερ τοῦτ᾽ ἐστὶν ἄπειρον ὃ ἂν μὴ ἔχηι πέρας δεχτιχὸν ὃν πέρατος, πέρας δ᾽ ἐν μεγέϑει χαὶ πλή- a » - [4͵ ϑει ἐγγίγνεται χαὶ ἐν ἅπαντι τῶι ποσῶι, ὥστε εἰ μὴ ἔχει \ - πέρας μέγεϑος ὃν ἀπειρόν ἐστιν; ἔτι δὲ σφαιροειδῆ ὄντα >, ἀνάγκη πέρας ἔχειν" ἔσχατα γὰρ ἔχει, εἴπερ μέσον ἔχει αὑτοῦ, οὗ πλεῖστον ἀπέχει. μέσον δὲ ἔχει σφαιροειδὴς ὠν" a - τοῦτο γάρ ἐστι σφαιροειδὲς ὃ ἐκ τοῦ μέσου ὁμοίως πρὸς τὰ » - > ἔσχατα. σῶμα δ᾽ ἔσχατα ἢ πέρατα ἔχειν, οὐδὲν διαφέρει. #r* εἰ % \ ı 3,, γὰρ καὶ τὸ μὴ ὃν ἀπειρὸν ἐστι, τί οὐκ ἂν καὶ τὸ ὃν ἄπειρον; τί γὰρ [4 > > - -ὕ χωλύει ἕνια ταῦτ᾽ ἂν λεχϑῆναι χατὰ τοῦ ὄντος zul μὴ ὄντος; G \ \ > - τό τε γὰρ ὃν ἵ οὐχ ὃν οὐδεὶς νῦν αἰσϑάνεται, καὶ ὃν δέ τις οὐχ el ᾿ - ’ ἂν αἰσϑάνοιτο ἃ viv' ἄμφω δὲ λεχτὰ καὶ διανοητά *** οὐ λευ- ‚ \ ‘ ” \ 5 -, a χόν TE τὸ μὴ ὄν" ἢ oWv διὰ τοῦτο τὰ ὄντα πάντα λευχά, ὅπως ’ > FR \ = ' r μή τι ταὐτὸ χατὰ τοῦ ὄντος σημήνωμεν zal μὴ ὄντος, ἢ οὐ-

δέν, οἶμαι, χωλύει zul τῶν ὄντων τι un εἶναι )evz0v' οὕτω δὲ καὶ μᾶλλον ἂν ἀπόφασιν δέξαιτο, τὸ ἄπειρον, εἰ χατα τὸ πά- λαι λεχϑέν τι [μᾶλλον] παρὰ τὸ μὴ ἔχειν (πέρας) ἐστὶν ἄπει- gov' ὥστε zul τὸ ὃν ἢ ἄπειρον ἢ πέρας ἔχον ἐστίν. ἴσως δὲ ἄτοπον χαὶ τὸ προσάπτειν τῶι μὴ ὄντι aneıglav' οὐ γὰρ πᾶν, εἰ μὴ ἔχει πέρας, ἄπειρον λέγομεν, ὥσπερ οὐδ᾽ ἄνισον οὐχ ἂν φαῖμεν εἶναι τὸ μὴ ἴσον. Krı) τί οὐκ ἂν ἔχοι ὃ ϑεὸς πέρας εἷς ὦν, ἀλλ᾽ οὐ πρὸς ϑεόν; εἰ δὲ ἕν μόνον ἐστὶν ὁ ϑεός, (ἕν) ἂν εἴη μόνον καὶ τὰ τοῦ ϑεοῦ μέρη ἔτι καὶ τοῦτ᾽ ἄτοπον, εἰ τοῖς πολλοῖς ξυμβέβηχεν πεπεράνϑαι πρὸς ἄλληλα, διὰ τοῦτο τὸ ἕν μὴ ἔχειν πέρας. πολλὰ γὰρ τοῖς πολλοῖς χαὶ τῶι ἑνὶ ὑπάρχει ταὐτώ, ἐπεὶ καὶ τὸ εἶναι χοινὸν αὐτοῖς ἐστιν. ἄτοπον οὖν ἴσως ἂν εἴη, εἰ διὰ τοῦτο μὴ φαῖμεν εἶναι τὸν ϑεῦν, εἰ τὰ πολλὰ ἔστιν, ὅπως μὴ ὅμοιον ἔσται αὐτοῖς ταύτη. ἔτι τί χωλύει πεπεράνϑαι καὶ ἔχειν πέρατα ἕν ὄντα τὸν ϑεόν; ὡς καὶ ὁ Παρμενίδης λέγει ἕν ὃν εἶναι αὐτὸν ἡ πάν- τοϑεν εὐχύχλου σφαίρας ἐναλίγκιον ὄγκωι, μεσσόϑεν ἰσοπα- λέει. τὸ γὰρ πέρας τινὸς μὲν ἀνάγκη εἶναι, οὐ μέντοι πρὸς τί γε, οὐδὲ ἀνάγχη τὸ ἔχον πέρας πρός τι ἔχειν πέ- ρᾶς, ὡς πεπερασμένον πρὸς τὸ [μὴ] ἐφεξῆς ἄπειρον, ἀλλ᾽ ἔστι τὸ πεπεράνϑαι ἔσχατα ἔχειν, ἔσχατα δ᾽ ἔχον οὐχ ἀνάγχη πρός τι ἔχειν. ἐνίοις μὲν οὖν συμβαίνοι γ᾽ ἄν, χαὶ πεπεράνϑαι (zul) πρός τι συνάπτειν, τοῖς δὲ πεπεράνϑαι μέν, μὴ μέντοι πρός τὶ πεπερᾶν- ϑαι. πάλιν περὲ τοῦ ἀκίνητον εἶναι τὸ ὃν χαὶ τὸ (un) ὃν (λεκτέον ὅτι τὸ ὑπολαμβάνειν ἀκίνητον εἶναι τὸ μὴ ὄν), ὅτι zul τὸ ὃν κινεῖται, ἴσως ὁμοίως τοῖς ἔμπροσϑεν ἄτοπον. καὶ ἔτι ἄρά γε οὐ ταὐτὸ ἄν τις ὑπολάβοι τὸ μὴ κινεῖσϑαι καὶ τὸ ἀκίνητον εἶναι, ἀλλὰ τὸ μὲν ἀπόφασιν τοῦ χκινεῖσϑαι, ὥσπερ τὸ μὴ ἴσον, ὅπερ χαὶ χατὰ τοῦ μὴ ὄντος εἰπεῖν ἀληϑές, τὸ δὲ ἀκίνητον τῶι ἔχειν πως ἤδη λέγεσϑαι, ὥσπερ τὸ ἄνισον, χαὶ ἐπὶ τῶι ἐναντίωι τοῦ κινεῖσϑαι, τῶι ἠρεμεῖν, ὡς zul σχεδὸν αἱ ἀπὸ τοῦ ἃ ἀποφάσεις Ent ἐναντίοις λέ- γονται; τὸ μὲν οὖν μὴ χινεῖσϑαι ἀληϑὲς ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος, τὸ δὲ ἠρεμεῖν οὐχ ὑπάρχει τῶι μὴ ὄντι. “ὁμοίως δὲ οὐδὲ (τὸ) ἀκίνητον εἶναι σημαίνει ταὐτόν. ἀλλ᾽ οὗτος ἐπὶ τῶι ἠρεμεῖν αὐτῶι χρῆται, καὶ φησὲ τὸ μὴ ὃν ἠρεμεῖν, ὅτι οὐχ ἔχει μετάβασιν. ὅπερ τε καὶ ἐν τοῖς ἄνω εἴπομεν, ἄτοπον ἴσως, ei τι τῶι μὴ ὄντι προσάπτομεν, τοῦτο μὴ ἀληϑὲς εἶναι κατὰ τοῦ ὄντος εἰπεῖν, ἄλλως TE κὰν ἀπόφασις nı τὸ λεχϑέν, οἷον

χαὶ τὸ μὴ κινεῖσϑαι μηδὲ μεταβαίνειν ἐστί. πολλὰ \ ’ [2 - - Ὺ γὰρ ἄν, χκαϑάπερ zul ἐλέχϑη, ἀφαιροῖτο τῶν ὄντων χατη- » \ \ \ - > 17. > γορεῖν. οὐδὲ γὰρ av πολλὰ ἀληϑὲς εἰπεῖν εἴη um ἕν, εἴπερ

καὶ τὸ μὴ ὃν ἐστι μὴ ἕν. ἔτι En’ ἐνίων τἀναντία ξυμβαί- νειν δοχεῖ κατὰ τὰς αὐτὰς ἀποφάσεις" οἷον ἀνάγχη ἢ ἴσον ἢ ἄνισον, ἂν τι πλῆϑος ῇ μέγεϑος ἦι, καὶ ἄρτιον n περιτ- τόν, ἂν ἀριϑμὸς ἦι" ὁμοίως δ᾽ ἴσως καὶ τὸ (ὃν ἢ) ἠρεμεῖν ἢ χκινεῖσϑαι ἀνάγχη, ἂν σῶμα ἤι" ἔτι εἰ χαὶ διὰ τοῦτο μὴ

$ ([ARIST.] de MXG 4, 9—20). 29—31. LEHRE. 45

χινεῖται ὃ ϑεός τε καὶ τὸ ἕν, ὅτι τὰ πολλὰ χινεῖται τῶι 9193 1 εἰς ἀλληλα ἐέναι, τί κωλύει χαὶ τὸν ϑεὸν κινεῖσϑαι εἰς ἄλλο; οὐδαμοῦ γὰρ λέγει 0 τι (ἕν ἐστι) μόνον, ἀλλ᾽ ὅτι εἷς μόνος 9800. εἰ δὲ χαὶ 19 οὕτως, τί χωλύει εἰς ἄλληλα κινουμένων τῶν μερῶν τοῦ (ϑεοῦδ κύχλωι φέζρεσϑαι τὸν) ϑεόν; οὐ γὰρ δὴ τὸ τοιοῦτον ἕν, ὥσπερ ὃ Ζήνων,

3 > \ 5 πολλὰ εἶναι φήσει. αὐτὸς γὰρ σῶμα λέγει εἶναι τὸν ᾿ - ’ 4 ‚ ) x * > ’ ϑεόν, εἴτε τόδε τὸ πᾶν εἴτε 0 τι δήποτε αὐτὸ λέγων" ἀσώ- - ι ’ tg 7 > ματος γὰρ ὧν πῶς ἂν σφαιροειδὴς εἴη; ἔτι μόνως y ἂν 20

οὕτως οὔτ᾽ ἂν κινοῖτο οὔτ᾽ ἂν ἠρεμοῖ μηδαμοῦ γε ὦν; ἐπεὶ δὲ σῶμά ἐστι, TI ἂν αὐτὸ κωλύοι χινεῖσϑαι, ὡς ἐλέχϑη;

29. Praro Sophist. p. 242 C. Ὁ [der Fremde aus Elea spricht] μῦϑόν τινὰ ἕχα- στος φαίνεταί μοι διηγεῖσϑαι παισὶν ὡς οὖσιν ἡμῖν, ὃ μὲν ὡς τρία τὰ ὄντα, πο- λεμεῖ δὲ ἀλλήλοις ἐνίοτε αὐτῶν ἄττα πηι, τοτὲ δὲ χαὶ φίλα γιγνόμενα γάμους

, \ x - ‚, Δ 5; TE χαὶ τόχους καὶ τροφὰς τῶν ἐχγόνων παρέχεται [Pherekydes]' δυο δὲ ἕτερος εἰπών, ὑγρὸν χαὶ ξηρὸν ἢ ϑερμὸν χαὶ ψυχρόν, συνοιχίζει τε αὐτὰ καὶ ἐχδίδωσι [vgl. Archelaus]‘ τὸ δὲ παρ᾽ ἡμῶν Ἐλεατικὸν ἔϑνος, ἀπὸ Ξενοφάνους TE zul ἔτει πρόσϑεν ἀρξάμενον [cf. Phileb. p. 10 Ο. Ὁ], ὡς ἑνὸς ὄντος τῶν πάντων χαλουμένων οὕτω διεξέρχεται τοῖς μύϑοις. οἷ. Philop. ad Phys. A 5 p. 125, 27 Vitell. ὃ Πορφύριός φησι τὸν Ξενοφάνη τὸ ξηρὸν καὶ τὸ ὑγρὸν δοξάσαι ἀρ- χάς, τὴν γῆν λέγω καὶ τὸ ὕδωρ, καὶ χρῆσιν αὐτοῦ παρατίϑεται τοῦτο δηλοῦσαν ς - δ N} \ -, BR a 5 > < yn— γίνονται [fr. 29]° ταύτης δὲ τῆς δοξης δοχεῖ χαὶ Ὅμηρος εἶναι Ev οἷς ec.» > «ς - x ’ a Ἢ =; > φησιν αλλ υμεῖς μὲν παντες ὕδωρ χαὶ γαῖα γένοισϑε [Η 99).

30. Arıstor. Metaph. A 5. 9860 18 Παρμενίδης μὲν γὰρ ἔοιχε τοῦ zarte '

τὸν λόγον ἑνὸς anteodeı, έλισσος δὲ τοῦ κατὰ τὴν ὕλην᾽ διὸ καὶ ὃ μὲν πε- περασμένον, ὃ δ᾽ ἀπειρόν φησιν εἶναι αὐτὸ Ξενοφάνης δὲ πρῶτος τούτων ἑνίσας (ὃ γὰρ Παρμενίδης τούτου λέγεται γενέσϑαι μαϑητής) οὐδὲν διεσαφήνι- σεν οὐδὲ ns φύσεως τούτων οὐδετέρας ἔοιχε ϑιψεῖν, ἀλλ᾽ εἰς τὸν ὅλον οὐ- ρανὸν ἀποβλέψας τὸ ἕν εἶναί φησι τὸν ϑεόν' οὗτοι μὲν οὖν, καϑάπερ εἴπομεν, ἀφετέοι πρὸς τὴν νῦν παροῦσαν ζήτησιν, οἱ μὲν δύο χαὶ πάμπαν ὡς ὄντες μιχρὸν ἀγροικότεροι, Ξενοφάνης zul Μέλισσος.

31. SIMPL. Phys. 22, 22—23, 20. ἀνάγκη τοίνυν τὴν ἀρχὴν ἢ μίαν εἶναι ἢ οὐ μέαν, ταὐτόν δὲ εἰπεῖν πλείους, χαὶ εἶ μίαν, ἤτοι ἀκίνητον ἢ κινουμένην. χαὶ εἰ ἀκίνητον, ἤτοι ἀπειρον ὡς Μέλισσος ὁ Σάμιος δοχεῖ λέγειν, ἢ πεπε- θασμένην ὡς Παρμενίδης Πύφητος Ἐλεάτης, οὐ περὶ φυσικοῦ στοιχείου λέγον- τες οὗτοι, ἀλλὰ περὶ τοῦ ὄντως ὄντος.

Μίαν δὲ τὴν ἀρχὴν ἤτοι ἕν τὸ ὃν χαὶ πᾶν (καὶ οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἄπειρον οὔτε χινούμενον οὔτε ἠρεμοῦν) Ξενοφάνην τὸν Κολ οφώνιον τὸν Παρμενίδου διδάσκαλον ὑποτίϑεσϑαί φησιν ῦ Θεόφραστος, ὁμολογῶν ἑτέρας εἰναι μᾶλλον ἢ τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας τὴν μνήμην τῆς τούτου δόξης.

τὸ γὰρ ἕν τοῦτο καὶ πᾶν τὸν ϑεὸν ἔλεγεν ὁ Ξενοφάνης" ὃν ἕνα μὲν δείκνυσιν &x τοῦ πάντων χράτιστον εἶναι. πλειόνων γάρ, φησίν, ὄντων ὁμοίως ὑπάρχειν ἀνάγκη πᾶσι τὸ χρατεῖν" τὸ δὲ πάντων κράτιστον καὶ ἄριστον ϑεός.

ἀγένητον δὲ ἐδείκνυεν ἐκ τοῦ δεῖν τὸ γινόμενον ἢ ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνο- μοίου γίνεσθαι. ἀλλὰ τὸ μὲν ὅμοιον ἐπαϑές φῆσιν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου" οὐδὲν γὰρ μᾶλλον γεννᾶν ἢ γεννᾶσϑαι προσήχει τὸ ὅμοιον ἐκ τοῦ ὁμοίου" εἰ δὲ ἐξ ἀνομοίου γίνοιτο, ἔσται τὸ ὃν ἐχ τοῦ μὴ ὄντος. χαὶ οὕτως ἀγένητον zul ἀίδιον ἐδείκνυ.

- ἈΝ οὔτε δὲ ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον εἶναι, διότι ἄπειρον μὲν τὸ μὴ ον ὡς οὔτε ἀρχὴν ἔχον οὔτε μέσον οὔτε τέλος, περαίνειν δὲ πρὸς ἄλληλα τὰ πλείω.

παραπλησίως δὲ καὶ τὴν κίνησιν ἀφαιρεῖ καὶ τὴν ἠρεμίαν. ἀκίνητον μὲν γὰρ εἶναι τὸ μὴ ὄν" οὔτε γὰρ ἂν εἰς αὐτὸ ἕτερον οὔτε αὐτὸ προς ἄλλο ἐλθεῖν" κινεῖσθαι δὲ τὰ πλείω τοῦ ἑνός" ἕτερον γὰρ εἰς ἕτερον μεταβάλλειν.

ὥστε καὶ ὅταν ἐν ταὐτῶε. μένειν “λέγης καὶ un κινεῖσθαι, deld — ἄλληι Ür. 26] οὐ κατὰ τὴν ἠρεμίαν τὴν ἀντικειμένην τῆι χινήσει μένειν αὐτὸ IDE: αὐτόν ἘΔΕῚ φησιν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀπὸ κινήσεως καὶ ἠρεμίας ἐξηιρημένην μονήν.

Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασχηνὸς ὡς ἄπειρον καὶ ἀκίνητον λέγοντος αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἐν τῆι Περὶ ϑεῶν ἀπομνημονεύει, ᾿Αλέξανδρος δὲ ὡς πεπερασμένον αὐτὸ zal σφαιροειδές.

ἀλλ᾽ ὅτι μὲν οὔτε ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον αὐτὸ δείκνυσιν, ἐκ τῶν προειρημένων δῆλον" πεπερασμένον δὲ καὶ σφαιροειδὲς αὐτὸ διὰ τὸ παντα- χόϑεν ὅμοιον λέγειν. καὶ πάντα νοεῖν δέ φησιν αὐτὸ λέγων [λέγειν die ἨΔ85.] " ἀλλ᾽ — zoadaiveı' [fr. 28].

82. [Prur.] Strom. 4 [Eus. P.EI8, 4. Dox. ὅδ0] &. δὲ ὁ Κολοφώνιος ἰδίαν τινὰ ὁδὸν πεπορευμένος καὶ παρηλλαχυῖαν πάντας τοὺς προειρημένους [Tha- les, Anaximander, Anaximenes] οὔτε γένεσιν οὔτε φϑορὰν ἀπολείπει, ἀλλ᾽ εἶναι λέγει τὸ πᾶν ἀεὶ ὅμοιον" εἰ γὰρ γίγνοιτο τοῦτο, φησίν, ἀναγκαῖον πρὸ τούτου μὴ εἶναι᾽ τὸ μὴ ὃν δὲ οὐκ ἂν γένοιτο οὐδ᾽ ἂν τὸ μὴ ὃν ποιήσαι τι οὔτε ὑπὸ τοῦ μὴ ὄντος γένοιτ᾽ ἄν τι. ἀποφαίνεται δὲ καὶ τὰς αἰσϑήσεις ψευ- δεῖς χαὶ χαϑόλου σὺν αὐταῖς καὶ αὐτὸν τὸν λόγον διαβάλλει. ἀποφαίνεται δὲ χαὶ τῶι χρόνωι καταφερομένην συνεχῶς καὶ zart’ ὀλίγον τὴν γῆν εἰς τὴν ϑά- λασσαν χωρεῖν. φησὶ δὲ καὶ τὸν ἥλιον ἔκ μικρῶν καὶ πλειόνων πυρίων ἵπυρι- δίων Toup] ἀϑροίζεσϑαι. ἀποφαίνεται δὲ καὶ περὶ ϑεῶν ὡς οὐδεμιᾶς ἡγεμο- νίας ἐν αὐτοῖς οὔσης" οὐ γὰρ ὅσιον δεσπόζεσϑαί τινα τῶν ϑεῶν᾽ ἐπιδεῖσϑαί τε μηδενὸς αὐτῶν μηδένα μηδ᾽ ὅλως: ἀχούειν δὲ καὶ δρᾶν χαϑόλου καὶ μὴ κατὰ μέρος. ἀποφαίνεται δὲ καὶ τὴν γῆν ἄπειρον εἶναι καὶ μὴ κατὰ πᾶν μέρος περιέχεσϑαι ὑπὸ ἀέρος" γίνεσϑαι δὲ ἅπαντα ἐκ γῆς" τὸν δὲ ἡλιόν φησι καὶ τὰ ἄστρα ἐκ τῶν νεφῶν γίνεσϑαι.

858, Hırror. Ref. 114 [Dox. 565] &. δὲ ὃ Κολοφώνιος Ὀρϑομένους υἱός. οὗτως ἕως Κύρου διέμεινεν. οὗτος ἔφη πρῶτος ἀκαταληψίαν εἶναι πάντων El- πὼν οὕτως" “εἰ γὰρ -- τέτυχται᾽ (fr. 84, 3.4].

λέγει δὲ ὅτι οὐδὲν γίνεται οὐδὲ φϑείρεται οὐδὲ κινεῖται καὶ ὅτι ἕν τὸ πᾶν ἐστιν ἔξω μεταβολῆς. φησὶ δὲ καὶ τὸν ϑεὺὸν εἶναι ἀΐδιον καὶ ἕνα καὶ ὅμοιον πάντη καὶ πεπερασμένον καὶ σφαιροειδῆ χαὶ πᾶσι τοῖς μορίοις αἰ- σϑητικόν. τὸν δὲ ἥλιον ἐκ μικρῶν πυριδίων ἀϑροιζομένων γίνεσϑαι καϑ' ἑχά- στην ἡμέραν, τὴν δὲ γῆν ἄπειρον εἶναι καὶ μήτε ὑπ᾽ ἀέρος μήτε ὑπὸ τοῦ οὐ- ρανοῦ περιέχεσϑαι. καὶ ἀπείρους ἡλίους εἶναι καὶ σελήνας, τὰ δὲ πάντα εἶναι ἐκ γῆς. οὗτος τὴν ϑάλασσαν ἁλμυρὰν ἔφη διὰ τὸ πολλὰ μείγματα συρθέειν ἐν αὐτῆι. ὃ δὲ Μητρόδωρος διὰ τὸ ἐν τῆι γῆι διηϑεῖσϑαι τούτου χάριν γίνε- σϑαι ἁλμυράν. ὃ δὲ Ξενοφάνης μίξιν τῆς γῆς πρὸς τὴν ϑάλασσαν γίνεσϑαι δοκεῖ χαὶ τῶι χρόνωι ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ λύεσϑαι, φάσχων τοιαύτας ἔχειν ἀποδείξεις, ὅτι ἐν μέσηι γῆι καὶ ὄρεσιν εὑρίσκονται zoyyaı, καὶ ἐν Συρακούσαις δὲ ἐν ταῖς λατομίαις λέγει εὑρῆσϑαι τύπον ἰχϑύος καὶ φωχῶν ἰφυχῶν Gomperz], ἐν δὲ Πάρωι τύπον ἀφύης [δάφνης Hdss.: eorr. Gronov] ἐν τῶι βάϑει τοῦ λίϑου, ἐν δὲ Μελίτηι [μελίτωι Hdss.: corr. Karsten] πλάχας συμπάντων ϑαλασσίων. ταῦτα

δέ φησι γενέσϑαι ὅτε πάντα ἐπηλώϑησαν πάλαι, τὸν δὲ τύπον ἐν τῶι πηλῶι ξη- ρανϑῆναι. ἀναιρεῖσϑαι δὲ τοὺς ἀνϑρώπους πάντας, ὕταν ἡ γῆ κατενεχϑεῖσα εἰς τὴν ϑάλατταν πηλὸς γένηται, εἶτα πάλιν ἄρχεσϑαι τῆς γενέσεως, καὶ ταύ- τὴν πᾶσι τοῖς κόσμοις γίνεσϑαι μεταβολήν [καὶ τοῦτο — καταβάλλειν Hdss.]

34. Cıc. Acad. II 118 X. paulo etiam antiqwior [als Anaxagoras] unum esse omnia neque id esse mutabile et id esse deum neque natum umquam et sem- piternum, conglobata figura. ἃ. n. deor. I 11, 25 tum Xenophanes qui mente adiuncta omne praeterea quod esset infinitum deum voluit esse, de ipsa mente item reprehenditur [reprehenderetur archetypus] ut ceteri, de infinitate autem ve- hementius, in qua nihil neque sentiens neque coniunctum potest esse.

35. GALEN. hist. phil. 7 (Dox. 604,:17) un. Ξενοφάνην μὲν περὶ πάντων ἠπορηχότα, δογματίσαντα δὲ μόνον τὸ εἶναι πάντα ἕν καὶ τοῦτο ὑπάρχειν ϑεὸν πεπερασμένον, λογικόν, ἀμετάβλητον.

36. TuEovorer. IV 5 ex Aöt. [Dox. 284 not.] Ξ. μὲν οὖν ὃ Ὀρϑομέ- γους ὃ Κολοφώνιος ὃ τῆς Ἐλεατικῆς αἱρέσεως ἡγησάμενος ἕν εἶναι τὸ πᾶν ἔφησε σφαιροειδὲς καὶ πεπερασμένον, οὐ γενητὸν ἀλλ᾽ αἰδιον καὶ πάμπαν axi- γητον. πάλιν δὲ αὖ τῶνδε τῶν λόγων ἐπιλαϑόμενος Ex τῆς γῆς φῦναι ἅπαντα εἰρηχκεν᾽ αὐτοῦ γὰρ δὴ τόδε τὸ ἔπος Eotiv ἐκ γῆς -- τελευταᾶι,. [ἴτ. 21]. Ausd. homerischen Allegorien Sro. ecl. I 10, 12,.Ξ. ἀρχὴν τῶν ὄντων πάντων εἶναι τὴν γῆν. γράφει γὰρ ἐν τῶι Περὶ φύσεως ᾿ ἐκ --τελευτᾶι΄. OLYMPIoD. de arte sacr. 24 [Berthelot Collect. des Alchim. gr.12) p. 82, 21 τὴν μὲν γὰρ γῆν οὐδεὶς ἐδόξασεν εἶναι ἀρχήν, εἰ un Ξ. ὃ Κολοφώνιος. GALEN. in Hippoer. d. nat, hom. XV 25K. χακῶς δὲ zul τῶν ἐξηγητῶν ἐ ἔνιοι κατεψεύσαντο Ξενοφάνους ὥσπερ καὶ Σαβῖνος ὧδέ πως γράψας αὐτοῖς ὀνόμασιν᾽ ᾿ οὔτε γὰρ πάμπαν ἀέρα λέγω τὸν ἄνϑρωπον ὥσπερ ᾿Αναξιμένης οὔτε ὕδωρ ὡς Θαλῆς οὔτε γῆν ὡς ἔν τινι Ξενοφάνης" οὐδαμόϑεν γὰρ εὑρίσκεται ὃ ΚΞ. ἀποφηνάμενος οὕτως... καὶ Θεόφραστος δ᾽ ἂν ἐν ταῖς τῶν Φυσιχκῶν δοξῶν ἐπιτομαῖς τὴν Ξενοφάνους δόξαν, εἴπερ οὕτως εἶχεν, ἐγεγράφει; vgl. Arist. Metaph. A 8. 9898 5.

37. Art. 111,3 [D. 327] Ἀναξίμανδρος, ᾿Αναξιμένης, ᾿Αρχέλαος, Ξενοφάνης Διογένης, “εύκιππος, Anuoxgıros, 'Enixovgog ἀπείρους κόσμους ἐν τῶι ἀπείρωι κατὰ πᾶσαν περιαγωγήν [περίστασιν Plut.], sc. γίνεσϑαι καὶ φϑείρεσϑαι; 11 4, 11 [D. 332] 5. ἀγένητον χαὶ ἀίδιον καὶ ἄφϑαρτον τὸν κόσμον.

383. — U 13, 14 [D. 343) ©. ἐκ νεφῶν «μὲν πεπυρωμένων [80. τὰ ἄστρα yiveodau]' σβεννυμένους δὲ χαϑ' ἑχάστην ἡμέραν ἀναξωπυρεῖν νύχτωρ χαϑάπερ τοὺς ἄνϑραχας᾽ τὰς γὰρ ἀνατολὰς καὶ τὰς δύσεις ἐξάψεις εἶναι καὶ σβέσεις.

39. — U 18,1 [Ὁ. 847] &. τοὺς ἐπὶ τῶν πλοίων φαινομένους οἷον ἀστέρας, οὺς καὶ Διοσχούρους καλοῦσί τινες, γνεφέλια εἶναι χατὰ τὴν ποιὰν χί- γησιν παραλάμποντα.

40, — 20,3 [D. 348],5Ξ. ἐκ γεφῶν πεπυρωμένων εἶναι τὸν ἥλιον. Θεό- φρᾶστος ἐν τοῖς Φυσικοῖς (fr. 160] γέγραφεν ἐχ πυριδίων τῶν συναϑροιζομένων μὲν ἐκ τῆς ὑγρᾶς Rn, συναϑροιξόντων δὲ τὸν ἥλιον.

41. — 11 24,4 [D. 864] 5. κατὰ σβέσιν [sc. τὴν ἔχλειψιν, richtiger δύσιν, ἡλίου γίνεσϑαι ἕτερον δὲ Br ταῖς ἀνατολαῖς γίνεσϑαι. παριστόρηκχε δὲ zal ἔχλειψιν ἡλίου ἐφ᾽ ὅλον μῆνα καὶ πάλιν ἔχλειψιν ἐντελῆ, ὥστε τὴν ἡμέραν νύχτα φανῆναι.

41. — 1124, ϑ [D. 355] 5: πολλοὺς εἶναι ἡλίους καὶ σελήνας κατὰ κλί- ματα τῆς γῆς καὶ ἀποτομὰς χαὶ ζώνας, κατὰ δέ τινα χαιρὸν ἐχπίπτειν τὸν

δίσχον εἴς τινα ἀποτομὴν τῆς γῆς οὐκ οἰχουμένην dp’ ἡμῶν zul οὕτως ὥσπερ κενεμβατοῦντα ἔχλειψιν ὑποφαίνειν" ὃ δ᾽ αὐτὸς τὸν ἥλιον εἰς ἄπειρον μὲν προϊέναι, δοχεῖν δὲ χυχλεῖσϑαι διὰ τὴν ἀπόστασιν.

42. — Π 80, 8 [D. 862] Ξ. τὸν μὲν ἥλιον χρήσιμον εἶναι πρὸς τὴν τοῦ κόσμου zal τὴν τῶν ἐν αὐτῶι ζώιων γένεσίν τε καὶ διοίχησιν, τὴν δὲ σελήνην παρέλχειν.

48, — I 25, 4 [D. 356] &. νέφος εἶναι πεπιλημένον [se. τὴν σελήνη» ]. 11.28, 1 [D. 358] ναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Βήρωσος ἴδιον αὐτὴν ἔχειν φῶς. Ii 29, ὅ [D. 860] &. χαὶ τὴν μηνιαίαν ἀπόκρυψιν χατὰ σβέσιν [sc. γίνεσϑαίι].

44. — UI 2, 11 [D. 367) &. πάντα τὰ τοιαῦτα [sc. χομήτας, διάιττον- τας, δοχίδας)] νερῶν πεπυρωμένων συστήματα ἢ κινήματα [πιλήματα Zeller].

45. --- ΠῚ 8, 6 [D. 368] 3. ἀστραπὰς γίνεσϑαι λαμπρυνομένων τῶν νε- φῶν κατὰ τὴν κίνησιν.

46. — HI 4, 4 [D. 371] &. ἀπὸ τῆς τοῦ ἡλίου ϑερμότητος ὡς ἀρχτικῆς αἰτίας τὰν τοῖς μεταρσίοις συμβαίνειν. ἀνελχομένου γὰρ ἐχ τῆς ϑαλάττης τοῦ ὑγροῦ τὸ γλυχὺ διὰ τὴν λεπτομέρειαν διακρινόμενον νέφη τε συνιστάνειν ὅμι- χλούμενον καὶ κατασταζειν ὄμβρους ὑπὸ πιλήσεως καὶ διατμίζειν τὰ πνεύματα. γράφει γαρ διαρρήδην πηγὴ δ᾽ -- ὕδατος᾽ [fr. 80, 1].

47. Arıstor. de caelo B 18. 2942 21 οἱ μὲν γὰρ διὰ ταῦτα ἄπειρον τὸ κάτω τῆς γῆς εἶναί φασιν, ἐπ᾿ ἄπειρον αὐτὴν ἐρριζῶσϑαι λέγοντες ὥσπερ Ξ ὃ Κολοφώνιος, ἵνα μὴ πράγματ᾽ ἔχωσι ζητοῦντες τὴν αἰτίαν. διὸ zul Ἔμπε- δοχλῆς οὕτως ἐπέπληξεν εἰπὼν ὡς “εἴπερ -- ἰδόντων [fr. 39]; cf. Simpl. ad Ar.l.c. p. 522, 7 Heib. ἀγνοῶ δὲ ἐγὼ τοῖς Ξενοφάνους ἔπεσι τοῖς περὶ Tov- του μὴ ἐντυχών, πότερον τὸ χάτω μέρος τῆς γῆς ἀπειρον εἶναι λέγων διὰ τοῦτο μένειν αὐτήν φησιν ἢ τὸν ὑποχάτω τῆς γῆς τόπον καὶ αἰϑέρα ἄπειρον καὶ διὰ τοῦτο ἐπ᾽ ᾿άπειρον καταφερομένην τὴν γῆν δοχεῖν ἠρεμεῖν. οὔτε γὰρ ὃ Agıoro- τέλης διεσάφησεν οὔτε τὰ ᾿Εμπεδοχλέους ἔπη διορίζει σαφῶς" γῆς γὰρ (βάϑη λέγοιτο ἂν καὶ ἐχεῖνα εἰς ἃ χάτεισιν. Aus Aristoteles Pseudar. de MXG 2, 21 Ρ. 9762 82 ἔτι τί χωλύει zul πλείω ὄντα ἑνὸς μεγέϑει ἄπειρα εἶναι; ὡς καὶ ὃ Ξ. ἄπειρον τό τε βάϑος τῆς γῆς καὶ τοῦ ἀέρος φησὶν εἶναι (folgt das Citat des Emped. aus Arist.). Arr. ΠῚ 9,4 [D. 376],Ξ. ἐκ τοῦ χκατωτέρου μέρους εἰς ἄπειρον [μέρος] ἐρριζῶσϑαι [scil. τὴν γῆν], ἐξ ἀέρος δὲ καὶ πυρὸς συμπαγῆναι. UI 11, 1.2 [D. 8117] οἱ ἀπὸ Θάλεω τὴν γῆν μέσην, Ξ. πρώτην" εἰς ἄπειρον γὰρ ἐρρι- ζῶσϑαι [cf. fr. 28]. Cıc. Acad. pr. II 39, 122 sed ecquid nos eodem modo rerum naturas persecare aperire dividere possumus, ut videamus, terra penitusne defixa sit et quasi radicibus suis haereat [d. i. Xenophanes] an media pendeat? 123. habi- tari ait Xenophanes [vielinehr Anaxagoras] in luna eamque esse terram mul- tarum urbium et montium.

48 [Arısr.] Mirab. 38. 833? 15 [viell. aus Timaeus] τὸ δ᾽ ἐν τῆι Διπάραι [scil. πῦρ] ποτὲ καὶ ἐκλιπεῖν E. φησὶν ἐπ᾿ ἔτη ξχχαίδεχα, τῶι δ᾽ ἑβδόμωι Enav- ελϑεῖν.

49 ARISTOCLES Περὶ φιλοσοφίας 7 [Eus. XIV 17, 1] οἴονται γὰρ δεῖν τὰς μὲν αἰσϑήσεις καὶ τὰς φαντασίας καταβάλλειν, αὐτῶι δὲ μόνον τῶι λόγωι πι- στεύειν. τοιαῦτα γάρ τινὰ πρότερον μὲν Ξ. καὶ Παρμενίδης καὶ Ζήνων καὶ Πέλισσος ἔλεγον, ὕστερον δ᾽ οἱ περὶ Στίλπωνα xal τοὺς Meyagızorc. ὅϑεν

ἠξίουν οὗτοί γε τὸ ὃν ἕν εἶναι χαὶ τὸ ἕτερον μὴ εἶναι μηδὲ γεννᾶσϑαί τι μηδὲ φϑείρεσϑαι μηδὲ κινεῖσϑαι τὸ παράπαν. ΔΕτ. ΠΥ 9, 1 [D. 369] Πυϑαγόρας, ’Eunsdoxing, Ξ.... ψευδεῖς εἶναι τὰς αἰσϑήσεις.

50 Macroe. S. Seip. 114,19 X. ex terra et aqua [sc. animam esse).

51 Terturr. de anima c. 43 [über den Schlaf] Anaxagoras cum Xeno- phane defetiscentiam [gr. x0nov τῆς σωματιχῆς ἐνεργείας].

52 Cıc. de divin. 1 8, ὅ philosophorum vero exquisita quaedam argumenta cur esset vera divinatio collecta sunt [näml. von Posidonius], e quibus, ut de anti- quissumis loquar, Colophonius X., unus qui deos esse diceret, divinationem fun- ditus sustulit; religui vero ömnes praeter Epieurum balbutientem de natura de- orum divinationem probaverunt. Axt. V 1,1 [D. 415] &. χαὲ ᾿Επίχουρος avaı- 00001 τὴν uavrızmv.

1 [21 Karsten, 1 Crusius] Ατηξν. XI 462 C

γῦν γὰρ δὴ ζάπεδον χαϑαρὸν χαὶ χεῖρες ἁπάντων χαὶ χύλιχες᾽ πιλεχτοὺς δ᾽ ἀμφιτιϑεῖ στεφάνους,

ἄλλος δ᾽ εὐῶδες μύρον ἐν φιάλην scagareiveu' χρατὴρ δ᾽ ἕστηχεν μεστὸς ἐυφροσύνης,

ἄλλος δ᾽ οἶνος ἕτοιμος, ὃς οὔπττοτέ φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν χεράμοισ᾽ ἄνϑεος ὀσδόμενος᾽

ἐν δὲ μέσοισ᾽ ἁγνὴν ὀδμὴν λιβανωτὸς ἵησι" ἱψνυχρὸν δ᾽ ἔστιν ὕδωρ καὶ γλυχὺ χαὶ χαϑαρόν᾽

γάρχεινται δ᾽ ἄρτοι ξανϑοὶ γεραρή ve τράπεζα

10 τυροῦ χαὶ μέλιτος sriovog ἀχϑομένη " βωμὸς δ᾽ ἄνθεσιν ἀν τὸ μέσον ττάντηι στιδπύχασται,

1. Nunmehr ist der Estrich rein und aller Hände und Becher. Gewundene Kränze setzt uns einer aufs Haupt, und ein anderer reicht duftende Salbe in einer Schale dar. Schon steht der Mischkrug ange- füllt mit Frohsinn, (5) auch noch anderer Wein ist bereit in den Krügen, der nimmer zu versagen verspricht, ein milder, blumenduftender. In der Mitte sendet der Weihrauch heiligen Duft empor, kaltes Wasser ist da, süsses, lauteres. Daneben liegen blonde Semmeln, und der stattliche Tisch (10) beugt sich unter der Last des Käses und fetten Honigs. Rings mit Blumen geschmückt steht in der Mitte der Altar, Gesang

und Festfreude schallt durch das ganze Haus. Diels, Fragm. d. Vorsokr, 4

χρὴ δὲ πρῶτον μὲν ϑεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύϑοις χαὶ χαϑαροῖσι λόγοις" 15 osreloavrac δὲ χαὶ εὐξαμέγους τὰ δίχαια δύνασϑαι χερήσσειν (ταῦτα γὰρ ὧν ἔστι 7τροχειρότερον) οὐχ ὕβρις πίνειν ὁπόσον χεν ἔχων ἀφίχοιο οἴχαδ᾽ ἄνευ προπόλου μὴ “τάνυ γηραλέος. ἀνδρῶν δ᾽ αἰνεῖν τοῦτον ὃς ἐσθλὰ πιὼν ἀναφαίνηι, 0 ὥς οἱ μνημοσύνη χαὶ τόνος ἀμφ᾽ ἀρετῆς. οὔτι μάχας διέτιειν Τιτήνων οὐδὲ Γιγάντων odÖ(E) (ad) Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδαγάς, τοῖσ᾽ οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ϑεῶν (de) προμηϑείην αἰὲν ἔχειν ἀγαϑόν. 2 [19K. 2 ΟΥ.] Ατη. Χ p. 413 F ἀλλ᾽ εἰ μὲν ταχυτῆτι ποδῶν νίχην τις ἄροιτο ἢ σιδνταϑλεύων, ἔνϑα Διὸς τέμενος πὰρ Πίσαο ῥοῆισ᾽ ἐν ᾿Ολυμπίηι, εἴτε “πταλαίων ἢ χαὶ πυχτοσύνην ἀλγινόεσσαν ἔχων, ὅ εἴτε τι δεινὸν ἄεϑλον ὃ παγχράτιον χαλέουσιν, ἀστοῖσίν χ᾽ εἴη χυδρότερος προσορᾶν, χαί κὲ πιροεξδρίην φανερὴν ἐν ἀγῶσιν ἄροιτο, χαί χεν σῖτ᾽ εἴη δημοσίων χτεάνων

Doch zuerst ziemt’s verständigen Männern den Göttern lobzusingen mit heiligen Gesängen und reinen Worten. (15) Dann aber nach der Spende und nach dem Gebet, uns Kraft zu verleihen das Rechte zu thun (denn das ist doch das bessre Teil), dann ist’s keine Sünde soviel zu trinken, dass sich ungeleitet nach Hause finden kann, wer nicht ganz altersschwach ist. Von den Männern aber ist der zu loben, der nach dem Trunke wackere Proben ablegt, (20) wie Gedächtnis und Stimme für die Tugend ihm glühen. Nicht Kämpfe der Titanen oder Giganten oder auch der Kentauren zu besingen — Erfindungen der Vorzeit — oder tobenden Bürgerzwist, darin kein Heil ist, sondern allzeit die Götter zu ehren, das ist tüchtig.

2. Mag einer auch in der Schnelligkeit der Füsse den Sieg gewinnen ‚oder im Fünfkampf, wo des Zeus heilige Flur ist am Pisaquell in Olympia, oder im Ringen oder auch wenn er den schmerzensreichen Faustkampf besteht (5) oder ein schreckliches Wettspiel, das sie All- kampf (Pankration) benennen, so wäre er zwar für die Bürger glor- reicher anzuschauen als je, er erhielte den weithin sichtbaren Ehren- sitz bei den Kampfspielen und die Speisung auf öffentliche Kosten

ἐχ πόλεως καὶ δῶρον ὅ οἱ χειμήλιον εἴη" 10 εἴτε χαὶ ἕσχπίοισιν, ταῦτά χε πάντα λάχοι οὐχ ἐὼν ἄξιος ὥσπερ ἐγώ. ῥώμης γὰρ ἀμείνων ἀνδρῶν ἠδ᾽ ἵππων ἡμετέρη σοφίη. ἀλλ᾽ εἰχῆι μάλα τοῦτο νομίζεται, οὐδὲ δίκαιον γροχρίνειν δώμην τῆς ἀγαϑῆς σοφίης. 15 οὔτε γὰρ εἰ πύύχτης ἀγαϑὸς λαοῖσι μετείη οὔτ᾽ εἰ πενταϑλεῖν οὔτε παλαισμοσύγηγ, οὐδὲ μὲν el ταχυτῆτι ποδῶν, τόττερ ἐστὶ σπιρότιμον ῥώμης ὅσσ᾽ ἀνδρῶν ἔργ᾽ ἐν ἀγῶνι τέλει, τοὔνεχεν ἂν δὴ μᾶλλον ἐν εὐνομίην ττόλις εἴη. 0 σμιχρὸν δ᾽ ἄν τι πόλει χάρμα γένοιτ᾽ ἐπὶ τῶι, εἴ τις ἀεϑλεύων νιχῶι Πίσαο σπιαρ᾽ ὄχϑας" οὐ γὰρ πιαίνει ταῦτα μυχοὺς τιόλεως. 8 [20 K. 8 Cr.] Arm. ΧΙ 526 A ἁβροσύνας δὲ μαϑόντες ἀνωφελέας sraga “ΤἸυδῶν, ὄφρα τυραγνίης ἦσαν ἄνευ στυγερῆς, ἤιεσαν εἰς ἀγορὴν στταναλουργέα page ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ χίλιοι εἰς ἐπέσαν, 5 αὐχαλέοι, χαίτηισιν ἀγαλλόμεν(οι) εὐτιρεπέξεσσιν ἀσχητοῖσ᾽ ὀδμὴν χρίμασι δευόμεγοι.

von der Stadt und eine Ehrengabe, die ihm ein Kleinod wäre; (10) ja mag er selbst einen Wagensieg erringen, so würde er trotz aller dieser gewonnenen Preise ihrer doch nicht so würdig sein wie ich. Denn besser als Männer- und Rossekraft ist doch unsere Weisheit. Freilich ist das eine gar grundlose Sitte, und es ist ungerecht die Stärke der tüchtigen Weisheit vorzuziehen. (15) Denn wenn auch ein tüchtiger Faustkämpfer im Volke wäre oder wer im Fünfkampf oder der Ringkunst hervorragte, oder in der Schnelligkeit der Füsse, was ja doch den Vorrang hat unter allen Kraftstücken, die sich im Wettkampfe zeigen, so wäre doch um dessentwillen die Stadt nicht in besserer Ordnung, (20) und die Stadt hätte nur geringen Genuss davon, wenn einer an Pisas Ufern den Wettsieg gewänne; denn das macht die Kammern der Stadt nicht voll.

3. Überflüssigen Prunk hatten sie von den Lydern erlernt, so lange sie noch frei waren von der verhassten Zwingherrschaft. Da schritten sie zum Markte mit purpurnen Gewändern nicht weniger denn tausend zumal, (5) prunkend, einherstolzierend mit schön geschmückten Locken und triefend vom Dufte künstlich bereiteter Salben.

4 PoLLuxIX 83 εἴτε Φείδων πρῶτος ὃ ᾿Αργεῖος ἔχο ψε νόμισμα εἴτε 4η- μοδίχη ἡ Κυμαία συνοιχήσασα Μίδαι τῶι Φρυγί (παῖς δ᾽ ἢν ᾿Αγαμέμνονος Kv- μαίων βασιλέως) εἴτε ᾿Αϑηναίοις Ἐριχϑόνιος καὶ Δύχος, εἴτε Avdol, χκαϑά Ins

=. vgl. Herod. 1 94 “υδοὶ γαρ δὴ καὶ πρῶτοι ἀνθρώπων τῶν ἡμεῖς ἴόμεν, νό- μισμα χρυσοῦ χαὶ ἀργυροῦ χοψάμενοι ἐχρήσαντο. ἢ A Or AT RT IR IRA οὐδέ χεν ἐν χύλιχι τιρότερον χεράσειέ τις οἶνον ἐγχέας, ἀλλ᾽ ὕδωρ καὶ χαϑύπιερϑε μέϑυ. 6 [22 K. 5 Cr.] Arnen. IX 368 E: &. δ᾽ ὃ Κολοφώνιος ἐν τοῖς ἐλεγείοις φησί" [vgl.n. 217] πέμψας γὰρ χωλῆν ἐρίφου σχέλος ἤραο τεῖον ταύρου λαρινοῦ, τίμιον ἀνδρὶ λαχεῖν, τοῦ χλέος Ελλάδα πᾶσαν ἐφίξεται οὐδ᾽ ἀτιολήξει, ἔστ᾽ ἂν ἀοιδάων ἦι γένος λλαδικῶν. 1 [18 K. 6 Cr.] Laert. Πιοα. VIII 36 περὲ δὲ τοῦ αλλοτε ἄλλον γεγε- γῆσϑαι (Pythagoras) Ξενοφάνης ἐν ἐλεγείαι προσμαρτυρεῖ, ἧς ἀρχή ‚vor -_

κέλευϑον᾽. ὃ δὲ περὶ αὐτοῦ (Pythagoras) φησιν, οὕτως ἔχει “καί — alov. vgl. A 1, 10 8.38.

γῦν αὖτ᾽ ἄλλον ἔπειμι λόγον, δείξω δὲ χέλευϑον.

χαί ποτέ uw στυφελιζομένου σχύλαχος παριόντα φασὶν ἐπτοιχτῖραι χαὶ τόδε φάσϑαι ἔτος" “παῦσαι μηδὲ δάτειζ᾽, ἐτιεὶ ἦ φίλου ἀνέρος ἐστίν ὅ ψυχή, τὴν ἔγνων φϑεγξαμένης alov.

5. Auch beim Mischen im Becher würde Niemand den Wein zuerst hineingiessen, sondern das Wasser und darüber den Wein.

6. Du sandtest die Keule eines Böckchens und erhieltst dafür den fetten Schenkel eines Mastochsen, wie sich das als Preis für einen Mann gebührt, dessen Ruhm über ganz Hellas reichen und nimmer verklingen

wird, so lange nur das Geschlecht der Hellenischen Lieder am Leben bleibt.

7. Jetzo will ich wieder zu anderer Rede mich wenden und den Pfad weisen.

Und es heisst, als er einmal vorüberging, wie ein Hündchen miss- handelt wurde, soll er Mitleid empfunden und dieses Wort gesprochen haben: “Hör auf mit deinem Schlagen. Denn es ist ja (5) die Seele eines Freundes, die ich erkannte, wie ich ihre Stimme hörte.

8 [24 K. 7 Cr.] Laerr. IX 18.19 (vgl. 5. 20, 10) μαχροβιώτατός τε γέγονεν (Xenophanes), ὥς που χαὶ αὐτός φησίν" ἤδη δ᾽ ἑπτά τ᾽ ἔασι καὶ ἑξήχοντ᾽ ἐνιαυτοί βληστρίζοντες ἐμὴν φροντίδ᾽ ἀν᾽ Ἑλλάδα γῆν᾽ ἐχ γενετῆς δὲ τότ᾽ ἦσαν ἐείχοσι ττἕντξ τὲ σρὸς τοῖς, eirceo ἐγὼ περὶ τῶνδ᾽ οἶδα λέγειν ἐτύμως. 9 [26 K. 8 Cr.] Erym. En. 8. v. γῆρας ἀνδρὸς γηρέντος πολλὸν ἀφαυρότερος.

=1/AAOI 10 [18 Cr. 4 Wachsm. Sillogr.] HERODIAN. π. διχρ. P. 296, 6 ἐξ ἀρχῆς χαϑ᾽ Ὅμηρον ἐπεὶ μεμαϑήχασι πάντες... 11 [7 K. 16 Cr. 2 W.] Sext. adv. math. IX 193 πάντα ϑεοῖσ᾽ ἀνέϑηχαν Ὅμηρός 3° Ἡσίοδός τε, ὅσσα παρ᾿ ἀνϑρώποισιν ὀνείδεα χαὶ ψόγος ἐστίν, χλέχιτειν μοιχεύειν τε χαὶ ἀλλήλους ἀπατεύειν. 12 (7 K. 16 Cr. 2 W.) Sexr. adv. math. I 289 Ὅμηρος δὲ καὶ Ἡσίοδος κατα τὸν Κολοφώνιον Zevoyarn ὡς πλεῖστ᾽ ἐφϑέγξαντο ϑεῶν ἀϑεμίστια ἔργα, χλέτυτειν μοιχεύειν τὲ χαὶ ἀλλήλους ἀπατεύειν. 13 [31 Κ. 5 ΥΥ1] Gerzrus N. A. III 11 alü Homerum quam Hesiodum

maiorem natu fuisse scripserunt, in quibus Philochorus et Xenophanes, alü minorem.

8. Siebenundsechzig Jahre sind es bereits, die meinen Geist durch das Hellenische Land auf und ab treiben. Damals aber waren es fünf- undzwanzig von meiner Geburt gerechnet, wenn ich hierüber der Wahr- heit gemäss zu berichten weiss.

9. Viel kraftloser als ein gealterter Mann.

SILLEN. 10. Da von Anfang an alle nach Homer gelernt haben...

11. Alles haben Homer und Hesiod den Göttern angehängt, was nur bei Menschen Schimpf und Schande ist: Stehlen und Ehebrechen und sich gegenseitig Betrügen.

12. Wie sie gar viele ruchlose Thaten der Götter erzählten: Stehlen und Ehebrechen und sich gegenseitig Betrügen.

11 [5 K. 30 Cr.] Crem. Str. V 110 p. 714P. ἀλλ᾽ οἱ βροτοὶ δοχέουσι γεννᾶσϑαι ϑεούς, τὴν σφετέρην δ᾽ ἐσθῆτα ἔχειν φωνήν τε δέμας τε. 15 [6 K. 11 Cr.] Crem. Str. V 110 p. 115 Ρ. ἀλλ᾽ εἰ χεῖρας ἔχον βόες (ἵχετεοι τ᾽ ἠὲ λέοντες ἢ γράψαι χείρεσσι χαὶ ἔργα τελεῖν ἅττερ ἄνδρες, irsor μέν ϑ᾽ ἵπποισι βόες δέ ve βουσὶν ὁμοίας χαί (ze) ϑεῶν ἰδέας ἔγραφον χαὶ σώματ᾽ ἐποίουν 5 τοιαῦϑ'᾽ οἷόν eg χκαὐτοὶ δέμας εἶχον (Exaoroı).

“1 ἰϑίοτιές ve (ϑεοὺς σφετέρους) σιμοὺς μέλανάς τε Θρῆιχές τὲ γλαυχοὺς χαὶ πυρρούς {φασι πέλεσϑαιλ.

17 [21 K. 10 Cr. 1 W.] ὅσηοι,. Arıst. Equ. 408 βάχχους... τοὺς κλάδους, οὺς ol μύσται φέρουσι. μέμνηται δὲ Ξενοφάνης ἐν Σίλλοις"

ἑστᾶσιν δ᾽ ἐλάτης (Baryoı) πυχινὸν περὶ δῶμα.

οὔτοι ἀπ᾽ ἀρχῆς πάντα ϑεοὶ ϑνητοῖσ᾽ ὑπέδειξαν, ἀλλὰ χρόνωι ζητοῦντες ἐφευρίσχουσιν ἄμεινον.

19 Laerrıvs Dıoc. 1 28 [vgl. 5. 3, 19; 38, A 1,10] δοχεῖ δὲ [Thales] χατά τινας πρῶτος ἀστρολογῆσαι καὶ ἡλιακὰς ἐχλείψεις καὶ τροπὰς προειπεῖν, ὡς φησιν Εὔδημος ἐν τῆι περὶ τῶν ᾿Αστρολογουμένων ἱστορίαι" ὅϑεν αὐτὸν χαὶ Ξενοφάνης καὶ Ἡρόδοτος ϑαυμαζει.

20 [32 ΚΙ ---Ι 111 [vgl. 5. 89, 1] ὡς δὲ &. ὃ Κολοφώνιος ἀχηχοέναι φησί, τέτταρα πρὸς τοῖς πεντήχοντα καὶ Exarov (sc. ἔτη βιῶναι Ἔπι- uevidnv).

14. Doch wähnen die Sterblichen, die Götter würden geboren und hätten Gewand und Stimme und Gestalt wie sie.

15. Doch wenn die Ochsen und Rosse und Löwen Hände hätten oder malen könnten mit ihren Händen und Werke bilden wie die Menschen, so würden die Rosse rossähnliche, die Ochsen ochsenähnliche Göttergestalten malen und solche Körper bilden, (5) wie jede Art gerade selbst das Aussehen hätte.

16. Die Äthiopen behaupten, ihre Götter seien schwarz und stumpf- nasig, die Thraker, blauäugig und rothaarig.