1

1. Αηιϊ€αΙΐ8 ίίβίΐυβ βδΐ, ςυί νί(1βίαΓ 3ΐι βιηίεο δοηΜ 3<Ι 3ηι!ευιη. Νοη βυίβπι οηιηβδ δοηΙ)ϋηί υΐ 3ηιίε1: δίίθρβ- πϋΐηβΓΟ βηίηι ςηί δΐιηί ίη 3ΐ1ςυο (Ιί^ηΙΙβίίδ Γ3δ1ί§ίο ρο&ΙΙί, 3 φ]ίΙ)ΐΐδ<ΐ3πι Γ0»3ηίαΓ υί 3ά ίηΓΓ3 5β ροδίίοδ βιηίοβ δεπ- 1)3ηΙ, βοάεηιςαβ γπο^ο, ςηο 3ά δβ ΐηνίεβηι ρρίυΙοΓβδ Άίφιβ ρΓοοπΓβΙοΓβδ ηοηηυηςπ3πι &ά βοδ, φΐί ϊρδοδ ί^0Γ3ηί, $οη1)ϋηΙ. Νοη βηίιη ρΓορΙβΓ ηβοβδδίΐϋάίηβηι βί ψιοά ορίίο ηοη δίΐ Ιιοο Γβείυηΐ, ββά ςηοά δ11)1 3πιΐ€β δθ.η1)βηΙί1)αδ ηοιηίηβηι Γερυ§η3ΐυηιιη ρυ(3ηΙ. Ηίε δΐίΐαδ βρίδίοΐ» νο- ε3ίυΓ 3ΐηΐο3ΐίδ υΐ &ά 3ηηουηι δοπρίαδ. ΕδΙ 3ηίειη Ιιυΐαδ ηιο<11:

Ρη3ηςπ3Π] Ιοη^ο 3 ίε δεΐηηοΐϋδ δαηι ίηΙεΓΤ3ΐ1ο, Ιιοο {3πιεη οοΓραδ δοΐυπι ηοευιη ρ3ΐίΙυΓ: Οεή εηϊηι ηβςιιίΐ αί Ιϋί οΜίγίδΟβΓ 3ηΙ ΙιοηεδίίΒ ίΠίυδ εοηδυείαάίηίδ, φΐ3 3 ρπεπδ δίαηηδ ηηβ είΙαο3ΐί. Ουπιη 3υίβπι ιηίΐιί οοηδείαδ-

τα ττρος αε γνησίως διακείμενον χαι τζάντοτε τό σοι συμφέρον άπροφασίστως υπηρέτη σα ντα, τήν αυτήν υπείληφα και σε περί έαου έχοντα γνώμην κατά μηδέν άντερεΤν τζ^ός με. καλώς ουν ποιήσεις πυκνότερον επίσκοπων τους εν οίκω, μη τίνος εχωσι χρείαν, και συαπαρίστάμενος εν οίς αν δε'οινται και γράφων ήμϊν περί ών αν αίρη.

β'. Ό δε συστατικο'ς, δν υπέρ άλλου προς άλλον γράφομεν, επαινον συγκαταπλέκοντες δμα και τους πρότερον αγνοούμενους άγοντες εις γνώσιν. ιΛο•^ οίίτως •

Τον δείνα τον παρακθ[^ίζοντά σοι τήν επιστολήν και παρ' ήμΤν κεκριμί'νον και δι' ην ε•/ει πι'στιν άγα- πιόμενον καλώς ποιήσεις άποοο/τ^ς άξιιόσας και δι' εμέ και δι' αυτόν, ετι δε και δια σαυτο'ν ου μεταμε- λησει γίιρ εν οΤς θε'λεις είτε λο'γον άπο'ρρητον είτε πραςιν εϊπεΐν. άλλα και προς ετέρους επαινέσεις αΰτο'ν, αισθόμενος '^ν εν παντι δυνατός έστι χρει'αν παρασ/εσθαι.

γ'. Μεμπτ κος δ' εστίν δ μη νομίζεσΟαι βαρεΐν προσδε/όμενος.

Ει μή παραδε'δοικέ σοι καιρός μηδέπι.} ών ευ πε'- πονθας εκτίνειν χάριτας, ούδ' αύτο τοΰτό γε καλώς ε/ειν υπει'ληφας, το μνημονεύειν ών έπαθες, αλλά και δυσ/ερεϊς καθ' ημών λόγους προέθου. σέ μέν ουν οό αέαφοααι τρόπον έχοντα τοιούτον, εαυτούς δε, οτι σε τοιούτον όντα ήγνοουμεν.

δ'. Ό ν ειδιστικος δε' εστιν^ δ'ταν τον υφ' ημών προευεργετηθε'ντα εφ' οΤς έπραξε μετ' εγκλημάτων όνει- δίζο)μεν.

'Εδει σε το « γνώθι σαυτον » μαθόντα τότε και έτε'ροις προσ;^.ε'ρ;σθαι δυσκολίας* νϋν γε μήν υφ' ημών τρεφό- μενος και δι' ήμας έχον; το πνεύμα μείζον φρονεί; του δέοντος. ήμεΐ; δέ τούτου αίτιοι• σι γαρ έδει μή τυχεϊν ελευθέρου σ)^ηματος. καίπερ ουδέ νυν ελεύ- θερος γέγονας, κεκτημένος σχήμα δουλοπρεπες. λέγε δέ κακώς, επε\ καλώς λέγειν ουκ έμαθες.

ε'. Παραμυθητικός δέ εστίν δ γραφόμενος τοις επι λύπαις καΟεστηκόσι δυσχερούς τίνος γεγονότος. έχει οε ούτως•

Άκουσας τίι δείνα της άχαρίτου σου τύχης άπην- τημένα καθ' υπερβολήν ήλγησα, νομίσας ου σοι μάλλον ί| εμοι συμβεβηκέναι τό γεγονός. εκείνην μέν ουν τήν ήμέραν άπαντα?δών τα προς τόν βίον Ιστώτα συνεφόραζον εννοηθε\ς δέ ότι τα τοιαύτα πασιν εστίν υποκείμενα, της φύσεο)ς ούτε χρόνον ούτε ήλικίαν δφισταμένης, καθ' ήν δει τι πάσχειν, άλλ' άδηλοις μετ3ι σκαιότητος ουκ άξίιος πολλάκις άπαντιόσης, επει μή παρών τίτύχηκα παρακαλεΤν σε, δι' επιστολής έκρινα τοΰτο ποιήσαι. φέρε γουν τό γεγονός ως δύν/", κουφότατα, και καθώς άλλω παρηνεσας, σαυτώ πα- ραίνεσον Ιπίστασαι γαρ 6τι τό [/έλλον χρόνω κουφιεΤν σε, τοΰτο ί λόγος εύμαρέστερον ποιήσει.

ς'. Επιτιμητικός δέ εστίν δ εφ' άμαρτη'μασι

δίηι, δίηοβΓΟ ιηβ βηιηιο βΓ^α ίβ &ΓΓβοΙυηι βδδβ, δδίη- ρβιςυβ Ιυίδ οοηιιηοίΐΐδ ρΓΟιηρΙίδδίιηβ δβηΪΓβ ραιβίυιη, ββηάβιη Ιβ ςυοςυβ βΛϊΙγογ άβ ηιβ δβηΙβηΙΪ3Γη ίΐ3ΐ)βΓβ, ηβςυβ υηςιιβιη ηιϊΐιΐ ΓβρυβηβΙαΓυπι βδδβ. Ββηβ ΐ^ίΙϋΓ Γβ- οβιίδ, δι Γ3ΐη)1Ϊ£ΐΓβδ ηηβί &η ςυα Γβ ίηάί§β3ηΙ ΓρβςιιβηΙίηβ νί(1βπδ, βΐ 3υχϊΗο βίδ ίαβΓΪδ, δϊ ςιιβ Γβ βίδ οραδ δΐί, ηο- 1)ίδςυβ (Ιβ νο1ϋηΐ3ΐβ (υβ δΟΓίρδβήδ.