Capítulo 51 de 56
· 51
सिद्धो मोक्षोऽदमिषत्येव शात्वात्माने भवेद्यदि । चिकीषुयं स मूढात्मा शाख चोद्धाटयत्यपि ॥
न हि सिद्धस्य कतव्य सकायैख न सिद्धता । उभयाखम्बने कुवैन्नात्मान बञ्चयत्यपि ॥ २०७ ॥
सिद्धो मोश्चस्त्वमिदेतदस्तुमात्न घददयेते । भ्रोतुस्तथात्वविश्षाने प्रदृत्ति स्यात्कथ त्विति ॥
कती ठु ख्यहमस्मीति प्रस्यक्ेणायुभूयते । कती दुखी च मा भूवमिति यच्लो भवेत्तत ॥ २०९ ॥
तद्धिज्ञानायः युकंत्यादि केन्य श्रुतिरत्रवीत् । कर्तत्वाद्यसुबादेन सिद्धत्वाञुभवाय तु ॥ २१० ॥
निद खो निक्ियोऽकाम सिद्धो मोक्षोऽहमिस्यपि, गरहीत्वेव विरुद्धा्थंमादध्यात्कथमेव स ॥ २११ ॥
सकाम सक्रियोऽसिद्ध इति मेऽनुभव कथम् । अतो मे विपरीतस्य तदरवान्वक्तुमहेति ॥ २१९२ ॥
इहैव धरते प्रश्नो न सुक्तत्वाभूतये । प्रमाणेन विरोधी य सोऽर्थं प्रश्चमहेति ॥ २१३ ॥
अह निभुक्त श्व्येव सदसी यन्यमानज । भ्रल्यक्षामासलजन्यत्वाहु खित्व प्रश्महंति ॥ २१४ ॥
पृष्टमाकाडदक्षित वाच्य दु खाभावमभीप्सितम् । कथ हीद निषर्तेत दुख सवीत्मना मम ॥ २१५ ॥
इति प्रक्नायुरूप यद्धाच्य दु खनिवतैकम्। श्रुते स्वात्मनि नाशाङ्का प्रामाण्ये सति विद्यते ॥
तस्माव्ात्मविभुक्तत्व प्रल्याययति तद्कच । वक्तव्य तत्तथा स्या्ियोधेऽसति केनचित् ॥
इतो ऽन्योऽञजुमव कश्चिदास्मनो मोपपद्यते । अविक्षात विजानता विज्ञातारमिति श्रुते ॥ २१८ ॥
त्वपद्ाथैविवेकाय सन्यास स्वकर्मणाम् । साधनत्व बजव्येव शान्तो दान्ताचुशासनात् ॥ २१९ ॥
त्वमथ प्रस्यगात्मान पर्येदात्मानमात्मनि । चाक्याथं तत भात्मान सवं पश्यति केवलम् ॥ २२० ॥
सर्चमात्मेति वाच्यार्थे विक्ञातेऽस्य प्रमाणत । असच्वे ह्यन्यमानस्य विधिस्त योजयेत्कथम् ॥
तस्माद्वाक्याथेविक्नानोष्वं कमविधिभेवेत्। न हि बह्मासि कर्तेति चिरद्धे भवतो धियो ५ २२२॥
बह्मास्मीति च विदेय नैव कतंति बाध्यते । सकामो बद्ध व्येव प्रमाणाभास्जातया ॥ २२२ ॥
शाखाद्रह्यासि नान्योऽहमिति बुद्धिमवेदुढा । यदा युक्ता तदैवधी्य॑था देहात्मधीरिति ॥ २९४ ॥
सभयादभय प्राप्तस्तदथं यतते चय । स पुन सभय गन्तु खतन्श्चन्न हीच्छति ॥ २२५ ॥
यथेष्राचरणपघाप्ति सन्यासादिविधो कुत । पदाथीक्ञानवुद्धस्य वाक्यायौनुमवा्थन । अत स्वैमिषद् सिद्ध यत्प्रागस्माभिरीरितम् ॥ २२६ ॥
यो हि यस्माद्धिस्त स्यान्नासौ तस्मै प्रधतेते। लोकज्यादिस्तत्वान्मुसुश्ु किमितपीहते ॥ २२७ ॥
ुधया पीड्यमानोऽपि न विष ह्यतुमिन्छति । मृ्टान्नभ्वस्ततृड् जानन्नामूदस्तज्जिघत्सति ॥ २२८८ ॥
वेदान्तवाक्यपुष्पेभ्यो ज्ञानामतमधूत्तमम् । उज्ञहाराङिवद्यो नस्तस्मे सद्वरवे नम ॥ २२९ ॥
प्रयुज्य वृष्णाञ्वरनाशकारण चिकफित्सित क्षानविरागभेषजम् ।
ने याति कामस्वरसनिपातजा शरीरमाखाहातयोगदु खिताम् ॥ १॥
अह ममेति त्वमनथमीहसे पराथेमिच्छन्ति तवान्य दैहितम्।
न तेऽथेबोधो न हि मेऽस्ति चा्थिता ततश्च युक्तं शाम पव ते मन ॥२॥
यतो न चान्य परमात्सनातना त्सदैव वृप्तोऽहमतो न मे.ऽ्थिता ।
सदैव तुप्तश्च न कामये हित यतस्व खेत प्रदामाय तेऽधिक्म् ॥ २॥
Usa las flechas ← → del teclado para pasar de capítulo.