Capítulo 6 de 36
· 6
सेनयोरूुभयोमेध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत ॥ २१॥
यावदेताननिरीक्षेऽदं योदकामानवस्यितान् । कैमेया सह योद्धव्यमस्मित्रणसमुव्यमे ॥ २२ ॥
योट्स्यमानानवेक्षेऽदहं य एतेऽत्र समागताः । धातेरा्रस्य दुवुद्धयुद्धे भियचिकीषेवः ॥ २३ ॥
संजय उवाच- एवसुक्तो ह षीकेदाो गुडकेरोन भारत । सेनयोरुभयोमेध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥
भीष्मद्रोणप्रखखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् । उवाच पाथं पदयैतान्समवेतान्कुरूनिति ॥२५॥
तत्लापरेयदस्स्थितान्पाथेः पितृनथ पितामहान् । आचायाोन्मातुलान्भरातु- न्पुब्रान्पौच्रान्सखींस्तथा ॥ २६ ॥
तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सवान्वन्धूनवस्थितान् ॥ २७ ॥
क्रृपया परयाविष्टो विषीद्निदमन्रवीत् । अन उवाच- दष्टेमान्खजनान्करष्ण युयुत्सन्सखुपस्थितान् ॥
सीदन्ति मम गावाणि सुख च परिद्युष्यति । वेपथुरच शारीरे मे रोमहषेदच जायते ॥ २९ ॥
गाण्डीवं स्रंसते हस्तान्वक्वैव परिदद्यते । न च शाक्रोम्यवस्थालुं भ्रमतीव चमे मनः॥
निमित्तानि च पडयामि विपरीतानि केराव । न च ओ्रेयोऽनुषडयामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥!
न काङ्कं विजयं क्षण न च राज्यं सुखानि च। कि नो राल्येन गोषिन्द्
येषामर्थे कालत नो राज्यं भोगाः सुखानि च ¦ त इमेऽवस्थिता युद्ध प्राणास्त्यक्त्वा धनानि च ॥ ३३ ॥
आचायोः पितरः पुत्रा- स्तथैव च पितामहाः | मातुलाः चवद्युराः पौच्राः स्यालाः संबन्धिनस्तथा ॥ ३४ ॥
एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्रतोऽपि मधुसूदन । अपि चैटोच्यराज्यस्य हेतोः किं लु महीक्रने ॥
निहत्य धातेरा्रान्नः का धीतिः स्थाज्नादंन । पापमेवाअ्येदस्मान्हत्वेतानाततायिनः ॥ ३६ ॥
* | | श् नस्मान्नाहौ वयं हन्तुं धानेराद्रान्सबान्धवान् । स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
यद्यप्येते न परयन्ति लोभोपहतचेतसः । कुलक्षयक्रतं दोषं मिवद्रोहे च पातकम् ॥ ३८ ॥
कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् । कुःलश्चयक्रतं दोषं प्रपशयद्धिजनादैन ॥ ३९ ॥
कुलक्षये प्रणश्यन्ति कुरुधमोः सनाननाः । धर्मे नष्टे कुलं करत्लमधर्मोऽभिभवत्युन ॥४०॥
अधमौभिभवात्करुष्ण प्रदुष्यन्ति कुःलटखियः । ख्रीषु दुष्टाखु वारर्णेय जायते वणेसंकरः ॥४१॥
संकरो नरकायैव कुलघ्नानां कुटस्य च । पतन्ति पितरो देषां ल्टृप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥ दोचरेतैः कुलघ्नानां वणंसकरकारकैः । उत्सायन्ते जातिधमीः कुरधमाडइच चाश्वनाः॥ उत्सन्नक्कुलधमीणां मनष्याणां जनादन । नरके नियतं वासो गवतीत्यनुद्ुश्चुम ।॥ २४ ॥ अहो बत महत्पापं कतु व्यवसिता वयम् ।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं खजनसुद्यताः ॥ ४५ ॥
यदि मामप्रतीकारमराखं राख्रपाणयः। धातरा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥४६॥
संजय उवाच- एवसुक्तवाज्ेनः संख्ये रथोपस्थ उपाविदात् । विखल्य सारं चापं रोकसंविग्रमानसः ॥४७॥
इति श्रीमहाभारते शतसादस्तचां संहितायां वैयासिक्या मीप्मपवेणि श्रीमद्धगवद्भीतासूषनिषत्सु ब्रह्मविद्याया योगर श्रीकृष्णाजुनसंवादे अजनविषादयोगो नाम प्रथमोऽध्यायः ॥
सजय उवाच- तं तथा कृपयाविष्टमश्ुपूणीङुटेश्चणम् । विषीदन्तमिदं वाक्यश्ुवाच मधुसखदनः ॥ १॥
कुतस्त्वा कदमलमिदं विषमे ससुपस्थितम् । अनायेष्टमखग्येमकीर्तिकरमर्जन ॥ २॥
व्यं मा स्म गमः पार्थं नैतस्वय्युपपद्यते । द्रं हृदयदौवल्यं यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥ ३॥
कथं नीष्ममहं संख्ये द्रोणं च मधुखदन । इषुभिः प्रतियोत्स्यामि प्रूजाहोवरिसूदन ॥ ४॥
Usa las flechas ← → del teclado para pasar de capítulo.