· 34

426 Diogenes Laért. V 92. ἔτει καὶ 4ιονύσιος ὁ Μεταϑέμενος (ἢ Σπίνϑαρος, ὡς ἔνιοι) γράψας τὸν Παρϑενοπαῖον ἐπέγραψε Σοφο-

κλέους. ὃ δὲ (scil Heraclides Ponticus) πιστεύσας εἴς τι τῶν ἰδίων 55

292 Duo libri videntur περὶ πλούτου et περὶ χάριτος καὶ τιμωρίας. 32 Cf. n. 422, 14 xol Ἄρατον ἀπεδέχετο ξηλῶν αὐτόν.

συγγραμμάτων ἐχρῆτο μαρτυρίοις ὡς Σοφοκλέους. αἰσϑόμενος δ᾽ ὁ Διονύσιος ἐμήνυσεν αὐτῷ τὸ γεγονός" τοῦ δ᾽ ἀρνουμένου καὶ ἀπι- στοῦντος ἐπέστειλεν ἰδεῖν τὴν παραστιχίδα᾽ καὶ εἶχε Πάγκαλον. οὗ- vog δ᾽ ἦν ἐρώμενος Διονυσίου. ὡς δ᾽ ἔτι ἀπιστῶν ἔλεγε κατὰ τὴν ε τύχην ἐνδέχεσθαι οὕτως ἔχειν, πάλιν ἀντεπέστειλεν ὁ Διονύσιος ὅτι »καὶ ταῦτα εὑρήσεις" A. Γέρων πίϑηκος οὐχ ἁλίσκεται πάγῃ.: B. ᾿Δλίσκεται μέν" μετὰ χρόνον δ᾽ ἁλίσκεται." Καὶ πρὺς τούτοις «Ηρακλείδης γράμματα οὐκ ἐπίσταται.“ ὃ δ᾽ ἠσχύνϑη. 10 426 Ind. Stoie. Here. col. XXIX. (“ιρὲεο(ν)ύφ(ιος) | votv(vv ὁ Μεταϑέμενος... eol XXX. εἰ) μέσον μεγάλῃ τῇ | φωνῇ, καὶ μάλισϑ'᾽ ὅτε | σιω- ἄλλους καὶ διοχνοῦντας. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον

πῶντας ἴδοι τοὺς μὴ παυομένων | καὶ ταραχμένων etc.

16 Videtur. depingi Dionysius acerrimis doloribus cruciatus et fortasse ab amicis, ut se interficiant, magna voce postulans vel alias voces cum philosophia, Zenonis pugnantes edens. Cf. etiam Persaei dictum de Dio- nysio n. 446.

42) Ind. Stoic. Here. col. XXXIL. (τὸν) πόνον φευκτὺ(ν | εἶνγ)αι,

20 τὴν δ᾽ ἡδονὴ(ν | σκο)πὸν καὶ τέλος. ᾿Εγέ (ν)ετο δ᾽ οὖν καὶ πολυ (γ)ρά- φος, προαγαγὼν | σχεδὸν εἰς τὰς ὀχτὼ | (μυ)ριά(δα)ὴς. ᾿Εδόκεν vs | (πολ)λοῖς οὔτ᾽ ἄστοχος | (οὔτ᾽ ἀδύν)ατος εἶναι | (κατὰ τ)ὴν A(&&)w χαὶ ΣΕ E NDS τοις συνι.. etc.

428 Athenaeus X 4976. ᾿ἀντίγονος δ᾽ ὁ Καρύστιος ἐν τῷ περὶ

0 τοῦ “]ιονυσίου βίου τοῦ Ηρακλεώτου τοῦ ἐπικληϑέντος Μεταϑεμένου φησὶ (p. 126 Wil) τὸν Ζιονύσιον τοῖς οἴκέταις συνεορτάζοντα ἐν τῇ τῶν Χοῶν ἑορτῇ καὶ μὴ δυνάμενον διὰ γῆρας χρῆσϑαι ἧ παρειλή- φεσαν ἑταίρᾳ ὑποστρέψαντα εἰπεῖν πρὸς τοὺς συνδειπνοῦντας (φ 102)

30 429 Ind. Stoie. Here. col. XXXIII. (τοὺς) φίέλο(υ)ς ἀσπ(α)σάμε - vog κα(ὴ) χα(ϑεὶς) ἑαυτὸν | εἰς τὴν μάκ(τ)ραν ére| λεύτησεν.

430 Athenaeus VII 281d. περὶ ài Ζιονυσίου τοῦ Ἡρακλεώτου ví δεῖ καὶ λέγειν; ὃς üvvixQvg ἀποδὺς τὸν τῆς ἀρετῆς χιτῶνα ἀνϑινὰ

ss μετημφιάσατο καὶ Μεταϑέμενος καλούμενος ἔχαιρε. καίτοι γηραιὸς ἀποστὰς τῶν τῆς Στοᾶς λόγων καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Επίκουρον μεταπηδήσας" περὶ οὗ οὐχ ἀχαρίτως ὁ Τίμων ἔφη᾽ (fr. 89 W.) ἡνίκ᾽ ἐχρῆν δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσϑαι"

ΠῚ ὥρη ἐρᾶν, ὥρη δὲ γαμεῖν, ὥρη δὲ πεπαῦσϑαι.

9 οὐδ᾽ ἠσχύνϑη vulgo. 20 Intelligitur sine dubio Dionysius Heracleota. 39 παύεσϑαι AC.

Lucianus Bis accus. 20. 21: μέχρι uiv τῆς νόσου ἤλπιξεν ὠφελή- σειν τι αὐτὸν τοὺς περὶ τῆς καρτερίας λόγους, ἐπεὶ δὲ ἤλγησε καὶ ἐνύσησε καὶ ὃ πόνος ἀληθέστερον αὐτοῦ καϑίκετο, ἰδὼν τὸ σῶμα τὸ ἑαυτοῦ ἀντιφιλοσοφοῦν τῇ Στοᾷ καὶ τἀναντία δογματίξον, αὐτῷ μᾶλ- λον ἢ τούτοις ἐπίστευσε etc.

431 Cieero de finibus V 94. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a, Stoicis propter oculorum. dolorem. Quasi vero hoc didicisset a, Zenone, mon dolere, cum doleret! Illud audierat nec tamen. didicerat, malum illud non esse, quia turpe non. esset, et esse ferendum viro.

432 Cicero Tuscul. disput. II 60. — homo sane levis, Heracleotes JDionysius, cum a Zenone fortis esse didicisset, a. dolore dedoctus est. Nam cum ez renibus laboraret, ipso in. eiulatu. clamitabat falsa esse illa, quae antea de dolore ipse sensisset. Quem cum Cleanthes condisci- pulus rogaret, quaenam ratio eum de sententia deduxisset, respondit:,Quia si, cum tantum operae philosophiae dedissem, dolorem tamen ferre non possem, satis esset. argumenti malum esse dolorem. | Plurimos autem annos im philosophia conswmpsi mec ferre possum; malwm est igitur dolor."

433 Cicero Acad. Pr. Il 71. Déonyséus ille Heracleotes utrum comprehendisset — — quod. multos amnos tenuisset Zenonique magistro credidisset, honestum. quod, esset, id bonum solum esse, am quod postea defensitavisset, honesti ànane nomen esse, voluptatem esse summum bonum.

434 Cicero Tuscul. disp. III 18. taque non 4nscite Heracleotes Dionysius ad ea disputat, quae apud Homerum Achilles queritur. hoc, ut opinor modo (I 646)

Corque meum penitus turgescit. tristibus ἐγ,

Cum. decore atque omni me orbatum laude recordor. 19. Nwm manus adfecta recte esi, cum 4n tumore est, aut num | aliud quodpiam membrum twmidum ac turgidum mon vitiose se habet? Sic igitur. inflatus et. tumens animus 4n, vitio est. Sapientis autem. animus semper vacat vitio, numquam turgescit, numquam tumet; at iratus ani- mus eius mod? esi; numquam gitur sapiens irascitur..Nam δὲ irasci- tur, etiam concupiscit; proprium est emim àratà cupere, a quo laesus videatur, ei quam maxwumwum dolorem inurere; qui autem id concupierit, eum necesse est, si 4d consecutus sit, magno opere laetari, er quo fil, ut alieno malo gaudeat; quod quoniam mon cadit in sapi-

30 aliud quodpiam Turnebus, aliquod quippiam libri. 35 Ira: οὗ Vol. III n. 897 (p. 96,37) ὀργή ἐστιν ἐπιϑυμία τιμωρίας τοῦ ἠδικηκέναι δοκοῦντος. 81 Vol. III n. 401 (p. 98, 8) ἐπιχαιρεκακία δὲ ἡδονὴ ἐπὶ τοῖς τῶν πέλας ἀτυχή- μασιν.

entem, ne ut irascatur quidem. cadit. Sin autem. caderet in. sapientem aegritudo, caderet etiam iracundia, qua quoniam vacat, aegritudine etiam vacabit. 20. Etenim si sapiens im aegritudinem.?ncidere posset, posset eliam in. misericordiam, posset. in. invidentiam. 21. Nam qui dolet ve- s bus alicuius adversis, idem alicuius etiam. secundis dolet, wt Theo- phrastus 4nteritum | deplorans. Callisthenis, sodalis sui, rebus Alexandri prosperis angitur, itaque dicit Callisthenem incidisse in hominem. summa potentia. summaque fortuna, sed ignarum, quem ad modum rebus secun- dis wli comveniret. Atqui quem ad modum misericordia aegritudo

10 est. ex alterius rebus adversis, sic invidentia aegritudo est ex alterius rebus secund?s. In quem gitur cadit misereri, 17), eundem etiam Anvidere; mon cadit aulem invidere in sapientem; ergo me müse- veri quidem. | Quodsi aegre ferre sapiens soleret, müserer? etiam soleret. Abest ergo a sapiente aegritudo.

15 (Hoc fragmentum e libris περὶ ἀπαϑείας sumptum videtur)

435 Diogenes Laért. VII 36. Marvel δὲ Ζήνωνος πολλοὶ μέν, ἔνδοξοι δὲ Περσαῖος ΖὨημητρίου Κιτιεύς, ὃν oi μὲν γνώριμον αὐ- τοῦ, οἱ δὲ οἰχέτην ἕνα τῶν εἰς βιβλιογραφίαν πεμπομένων αὐτῷ παρὰ

:0 ἀντιγόνου, οὗ καὶ τροφεὺς ἦν τοῦ παιδὸς AAxvovíog.

διάπειραν δή ποτε βουληϑεὶς λαβεῖν αὐτοῦ ὃ ᾿ἀντίγονος ἐποίησεν αὐτῷ πλαστῶς ἀγγελθῆναι, ὡς εἴη τὰ χωρία αὐτοῦ πρὸς τῶν πολε- μίων ἀφῃρημένα. καὶ σκυϑρωπάσαντος «Ὁρᾷς. ἔφη. ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ πλοῦτος ἀδιάφορον."

36 βιβλία δ᾽ αὐτοῦ φέρεται τάδε" περὶ βασιλείας" πολιτεία “ακωνική n. 454. 455. περὶ γάμου" περὶ ἀσεβείας"