· 33

2 quae de curioso dicuntur, Plutarchi sunt, non Aristonis. 28 καὶ pro 7j exspectaveris, 27 fortasse: ἐκβάλλειν.

409 Diogenes Laért. VII 165. Ἥριλλος δὲ ὁ Καρχηδόνιος (se- cuntur placita) ἔστι δὲ τὰ βιβλία αὐτοῦ ὀλιγόστιχα μέν, δυνάμεως δὲ μεστὰ καὶ περιέχοντα ἀντιῤῥήσεις πρὸς Ζήνωνα.

λέγεται δὲ ὅτι παιδὸς ὄντος αὐτοῦ ἠράσϑησαν ἱκανοί, o0g ἀπο- υ τρέψαι βουλόμενος ὃ Ζήνων ἠνάγκασε ξυρᾶσϑαι Ἥριλλον, οἱ δὲ ἀπε- τράποντο.

410 Ind. Stoie. Herc. col. XXXVI. (Ἡ[ριλλοί(ς) δ᾽, ὥ(ς) φηίσιν A) πολλ(ών)ιος, (ἐπιση) | μότα(τ)οί(ς...

411 Diogenes Laért. VII 165. Ἥριλλος δὲ ὃ Καρχηδόνιος τέλος εἶπε τὴν ἐπιστήμην, ὅπερ ἐστὶ ξῆν ἀεὶ πάντα ἀναφέροντα πρὸς τὸ w μετ᾽ ἐπιστήμης ζῆν καὶ μὴ τῇ ἀγνοίᾳ διαβεβλημένον. εἶναι δὲ τὴν ἐπιστήμην ἕξιν ἐν φαντασιῶν προσδέξει ἀνυπόπτωτον ὑπὸ λόγου. ποτὲ δὲ ἔλεγε μηδὲν εἶναι τέλος, ἀλλὰ κατὰ τὰς περιστάσεις καὶ τὰ πράγματα ἀλλάττεσθαι αὐτό, ὡς καὶ τὸν αὐτὸν χαλκὸν ἢ ᾿4λεξάνδρου γινόμενον ἀνδριάντα ἢ Σωχράτους. διαφέρειν δὲ τέλος καὶ ὑποτελίδα᾽ so τῆς μὲν γὰρ καὶ τοὺς μὴ σοφοὺς στοχάξεσϑαι. τοῦ δὲ μόνον τὸν σοφόν. τὰ δὲ μεταξὺ ἀρετῆς καὶ κακίας ἀδιάφορα εἶναι.

412 Cicero de finibus IV 40. Introduci enim virtus nullo modo potest, nisi omnia, quae leget quaeque reiciet, unam referentur ad. sum- mam. Nam si omnino (ea? mos meglegemus, ὧν Aristonea vitia inci- ss demus et peccata obliviscemurque, quae virtuti ipsi principia. dederimus;

2 χαλκηδόνιος PL. 3 αὐτοῦ τὰ βιβλία (hoc ord.) PL. 19 μίδια B. 27 πρὸς δεξιὰν ὑπόπτωτον BL. || àóyov B!PL. 30 καὶ pro ἢ B, ἢ in litura B3 35 ea add. Daiter.

sin ea mon neglegemus meque lamen ad fimem summi bomi referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta. capienda. — Facit. enim ille duo. seiuncta. ultima bonorum, quae wt essent vera, comtungi debuerunt; munc ita separantur,

5 εὐ diiuncta, sint, quo mhil potest esse perversos.

413 Cicero Acad. Pr. I 129. Omitto?lla, quae relicta am viden- tur, Erillum, qui in cognitione et. scientia, summum bonwm ponit; qui cum Zenonis auditor esset, vides quantum ab eo dissenserit et quam non multwm a Platone.

10 414 Cicero de fin. II 48. Erillus autem ad scientiam | omnia revocans unum. quoddam bomwm vidit, sed mec optimwm, mec quo vita gubernari possit. taque hic ipse iam pridem est reiectus; post enim Chrysippum non sane est disputatum.

Cieero de oratore III 62. fuerunt etiam alia. genera. philosophorum,

15 qui se omnes fere Socraticos esse dicebant, Eretricorum, Eralliorum, Megaricorum, Pyrrhoneorum. | sed ea horum vi οἰ disputationibus sunt iam diw fracta οἱ exstincta.

415 Cieero de finibus III 9,831. Sed sunt tamen perabsurdi et τὲ qui cum scientia vivere. ultimum bonorum, et qui nullam rerum diffe-

50 rentiam 6550 dixerunt. atque 4ta. sapientem. beatum fore, mihil aliud. alii ullo momento anteponentem (Herillus et. Aristo).

416 Cicero de finibus IV 86. aut ipsius animi, ut fecit Erillus, cognationem. amplezarentur, actionem relinquerent.

417 Cicero de finibus V 28. et Erillus, si ita. sensit, nihil esse

25 bonum. praeter. scientiam, omnem consilii capiendi. causam. inventionem- que offic sustulit.

ibid. V 13. hoc wno captus Erillus scientiam | summum | bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam.

418 Cicero de officiis 16. quoniam Aristonis, Pyrrhonis, Erilli

80 4aàm pridem explosa sententia est; qui tamen haberent ius suwm. dispu- tandi de officio, si rerum aliquem. dilectum. reliquissent, wt ad officii inventionem. aditus esset.

419 Clemens Alex. Stromat. II p. 179 Sylb. Vol. I p. 497 Pott. ἢ τὰ Ἡρίλλου εἰς μέσον παράγοιμι; τὸ κατ᾽ ἐπιστήμην ξῆν τέλος

420 Jamblichus de anima apud Stobaeum ecl. Π 382,18 W. (τῶν δαιμόνων) ἄλλοι μὲν οἱ βελτίονες, κρινόμενοι κατὰ Πλάτωνα καϑάρσει καὶ ἀναγωγῇ καὶ τελειώσει τῆς ψυχῆς, ἄλλοι δὲ οἱ χείρονες, τοῖς ἔναν- τίοις τούτων διαστελλόμενοι" κατὰ δὲ τοὺς Στωϊκοὺς τῇ κοινωνίᾳ

καὶ τῷ καλῷ τῷ τῆς φύσεως ἐξηρτημένῳ᾽ — — κατὰ δὲ Ἥριλλον ἐπιστήμῃ.

421 Lactantius instit. div. III 1. Herilli summum bonum est Scientia, Zenonis cum natwra congruenter vivere, quorundam Stoico- rwm viriutem sequi.

3. Dionysius Heracleota qui vocatur ὁ Mera éusvoc.

422 Diogenes Laért. VII 166. Ζιονύσιος δὲ ὁ Μεταϑέμενος τέλος εἶπε τὴν ἡδονὴν διὰ περίστασιν ὀφϑθαλμίας' ἀλγήσας γὰρ ἐπι- πόνως ὥκνησεν εἰπεῖν τὸν πόνον ἀδιάφορον. ἦν δὲ παῖς μὲν Θεο- φάντου, πόλεως δὲ Ἡρακλείας. ἤκουσε δέ, καϑά φησι 4ιοκλῆς, πρῶ- τον μὲν Ἡρακλείδου τοῦ πολίτου, ἔπειτα ᾿Δλεξίνου καὶ Μενεδήμου, τελευταῖον δὲ Ζήνωνος. καὶ κατ᾽ ἀρχὰς μὲν φιλογράμματος ὧν παν- τοδαποῖς ἐπεχείρει ποιήμασιν, ἔπειτα δὲ καὶ άρατον ἀπεδέχετο, ξηλῶν αὐτόν. ἀποστὰς δὲ τοῦ Ζήνωνος πρὸς τοὺς Κυρηναϊχοὺς ἀπετράπη καὶ εἴς τε τὰ χαμαιτυπεῖα εἰσήει καὶ τἄλλα ἀπαρακαλύπτως ἡδυπάϑει. βιοὺς δὲ πρὸς τὰ ὀγδοήκοντα ἀσιτίᾳ κατέστρεψε. Βιβλία δὲ αὐτοῦ φέρεται τάδε"

περὶ πλούτου καὶ χάριτος καὶ τιμωρίας" περὶ ἀνθρώπων χρήσεως"

423 Diogenes Laért. VIL 28 (de Zenone). Ζιονυσίου δὲ τοῦ [Μετα- ϑεμένου εἰπόντος αὐτῷ, διὰ τί αὐτὸν μόνον οὐ κατορϑοῖ, ἔφη 0v γάρ δοι πιστεύω.“

424 Vita Arati: ἦν δὲ ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου καὶ ἐσχόλασε ΖΙιονυσέῳ τῷ ᾿Ηρακλεώτῃ ete.