8

8. Crem. Al. Strom. 162 p. 862 Ρ, Πυϑαγόρας μὲν οὖν Μνησάρχου Σά- μιος, ὥς φησιν Ἱππόβοτος, ὡς δὲ ᾿Δριστόξενος ἐν τῶι Πυϑαγόρου βίωι καὶ ᾿Αρίσταρχος [ριστοτέλης Preller] zei Θεόπομπος Τυρρηνὸς ἦν, ὡς δὲ Νεάνϑης Σύριος ἢ Τύριος. ὥστε εἶναι κατὰ τοὺς πλείστους τὸν Πυϑαγόραν βάρβαρον τὸ γένος. Dioc. VII 1 ὡς ᾿Αριστόξενος Τυρρηνὸς ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων ἃς χατέσχον ᾿Αϑηναῖοι Τυρρηνοὺς ἐχβαλόντες [Lemnos, vgl. Neanthes b. Porph. V.P.2]. Dioc. I 118 ᾿ἀριστόξενος δ᾽ ἐν τῶι Περὶ Πυϑαγόρου zal τῶν yvo- oluwv αὐτοῦ φησι νοσήσαντα αὐτὸν [Pherekydes]) ὑπὸ Πυϑαγόρου ταφῆναι Ev Δήλωι. Porruyr. V.P.9 γεγονότα δ᾽ ἐτῶν τεσσεράχοντα, φησὶν ὃ ᾿Αριστό- ξενος, καὶ δρῶντα τὴν τοῦ Πολυχράτους τυραννίδα συντονωτέραν οὖσαν, ὥστε χαλῶς ἔχειν ἐλευϑέρωι ἀνδρὶ τὴν ἐπιστασίαν τε καὶ δεσποτείαν [un] ὑπομένειν, οὕτως δὴ τὴν εἰς Ἰταλίαν ἄπαρσιν ποιήσασϑαι. ὙΠΈΟΙ,. arith. (aus Anatolios) p. 40 Ast. ᾿ἀνδροχύδης δὲ ὃ Πυϑαγορικὸς ὃ Περὶ τῶν συμβόλων γράψας καὶ Εὐβουλίδης 6 Πυϑαγορικὸς καὶ ᾿Αριστόξενος καὶ Ἱππόβοτος χαὶ Νεάνϑης οἱ (τὰν χατὰ τὸν ἄνδρα ἀναγράψαντες σις ἔτεσι τὰς μετεμψυχώσεις τᾶς αὐτῶι συμβεβηχυίας ἔφασαν γεγονέναι (201 Jahre Diog. VIII 14, 462 Comm. Luc. Bern. 289, 12 Us. vgl. Rohde Psych. II? 419). Dioc. VIIL 4 τοῦτόν [Pythagoras] φησιν Ἡρακλείδης ὃ Ποντιχὸς Lfr. 37 Voss.) περὲ αὑτοῦ τάδε λέγειν, ὡς εἴη ποτέ γεγονὼς Αἰϑαλίδης καὶ Ἑρμοῦ υἱὸς νομισϑείη" τὸν δὲ Ἑρμῆν εἰπεῖν αὐτῶι ἐλέσϑαι 8 τι ἂν βούληται πλὴν ἀϑανασίας. αἰτήσασϑαι οὖν ζῶντα καὶ τελευ- τῶντα μνήμην ἔχειν τῶν συμβαινόντων. ἐν μὲν οὖν τῆι ζωῆι πάντων διαμνη- μονεῦσαι᾽ ἐπεὶ δὲ ἀποϑάνοι, τηρῆσαι τὴν αὐτὴν μνήμην. χρόνωι δ᾽ ὕστερον εἰς Εὔφορβον ἐλϑεῖν καὶ ὑπὸ Μενέλεω τρωϑῆργαι. ὁ δ᾽ Εὔφορβος ἔλεγεν, ὡς Αἰϑαλίδης ποτὲ γεγόνοι καὶ ὅτι παρ᾽ Ἑρμοῦ τὸ δῶρον λάβοι χαὶ τὴν τῆς ψυχῆς περιπόλησιν, ὡς περιεπολήϑη καὶ εἰς ὅσα φυτὰ καὶ ζῶια παρεγένετο καὶ 000 ἡ ψυχὴ ἔν τῶι "Adnı ἔπαϑε καὶ αἱ λοιπαὶ τίνα ὑπομένουσιν. (5) ἐπειδὴ δὲ Εὔφορβος ἀποϑάνοι, μεταβῆναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εἰς Eguorıuor, ὃς χαὶ αὐτὸς πίστιν ϑέλων δοῦναι ἐπανῆλϑεν εἰς Βραγχίδας καὶ εἰσελϑῶὼν εἰς To τοῦ ᾿Απόλ- λωνος ἱερὸν ἐπέδειξεν ἣν Μενέλαος ἀνέϑηχεν ἀσπίδα (ἔφη γὰρ αὐτόν, ὅτ᾽ ἀπέπλει ἐχ Τροίας, ἀναϑεῖναι τῶι ᾿ἡπόλλωνι τὴν ἀσπίδα) διασεσηπυῖαν ἤδη, μόνον δὲ δια- μένον τὸ ἐλεφάντινον πρόσωπον. ἐπειδὴ δὲ “Ἑρμότιμος ἀπέϑανε, γενέσϑαι Πύρρον τὸν Δήλιον ἁλιέα᾽ καὶ πάντα πάλιν μνημονεύειν, πῶς πρόσϑεν Αἰϑα-

Aldng, εἶτ᾽ Εὔφορβος, εἶτα Ἑρμότιμος, εἶτα Πύρρος γένοιτο. ἐπειδὴ δὲ Πύρρος ἀπέϑανε, γενέσϑαι Πυϑαγόραν καὶ πάντων τῶν εἰρημένων μεμνῆσϑαι. |

9, Poren. V. P. 7 πλὴν τοσαύτηι γε ἁγνείαι φησὶν Εὔδοξος Ev τῆι ἑβδόμηι τῆς Γῆς περιόδου χεχρῆσϑαι καὶ τῆι περὲ τοὺς φόνους φυγῆι καὶ τῶν ἐφ᾽ ἀβολτ, ὄντων, ὡς μὴ μόνον τῶν ἐμψύχων ἀπέχεσϑαι, ἀλλὰ καὶ μαγείροις καὶ ϑηρα- τορσι μηδέποτε πλησιάζειν. Onzsıcrır. fr. 10 [Strab. XV 716] εἰπόντος d ὁτι χαὶ Πυϑαγόρας τοιαῦτα λέγοι χελεύοι τε ἐμψύχων ἀπέχεσϑαι κτλ. D1oG. ΝΗΙ 20 ὅ γε μὴν ᾿Αριστόξενος [FHG IH 273 fr. 7] πάντα μὲν τὰ ἄλλα συγχωρεῖν αὐτὸν ἐσϑίειν ἔμψυχα, μόνον δ᾽ ἀπέχεσϑαι βοὸς ἀροτῆρος καὶ χριοῦ. ru. ΙΥ͂ 11,1 opinio vetus falsa occupavit et convaluit Pythagoram philosophum non esita- visse ex animalibus, item abstinuisse fabulo quem Graeci xvauov appellant. 2. ex hac opinione Callimachus poeta seripsit

χαὶ χυάμων ἄπο χεῖρας ἔχειν, ἀνιῶντος ἐδεστοῦ,

χαγώ, Πυϑαγόρας ὡς ἐχέλευε, λέγω....4. Sed Aristoxenus musicus, vir literarum veterum diligentissimus, Aristoteli philosophi auditor, in libro quem de Pythagora reliquit, nullo saepius legumento Pythagoram dieit usum quam fabis, quoniam is cibus et subduceret sensim alvum et levigaret. 5. verba ipsa Aristoxeni subscripsi: Πυϑαγόρας δὲ τῶν ὀσπρίων μάλιστα τὸν χυάμον ἐδοκίμασεν" λίαν κινητικόν τε γὰρ εἶναι xal διαχωρητι- χόν" διὸ χαὶ μάλιστα χέχρηται αὐτῶι. 6. porculis quoque minusculis et haedis tenerioribus victitasse, idem Aristoxenus refert. 1. quam rem videtur cognovisse e Xenophilo Pythagorico familiari suo et ex quwibusdam alüs natu maioribus, qui ab aetate Pythagorae (haud tantum aberant).

10. Prar. rep. X 600A ἀλλὰ δὴ εἰ un δημοσίαι, ἰδίαι τισὶν ἡγεμὼν παι- δείας αὐτὸς ζῶν λέγεται Ὅμηρος γενέσϑαι, οἱ ἐχεῖνον ἠγάπων ἐπὶ συνουσίαι χαὶ τοῖς ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου Ὁμηριχήν, ὥσπερ Πυϑαγόρας αὐτός τε διαφερόντως ἐπὶ τούτωι ἠγαπήϑη, καὶ οἱ ὕστεροι ἔτι χαὶ νῦν Πυϑα- γόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς πη δοχοῦσιν εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις. Diog. ΥΠΠ 45 ἤχμαζε δὲ (Pythagoras) [καὶ] χατὰ τὴν ἑξηχοστὴν ὀλυμ- πιάδα [540---581], χαὶ αὐτοῦ τὸ σύστημα διέμεινε μέχρι γενεῶν ἐννέα ἢ καὶ δέχα. 40. τελευταῖοι γὰρ ἐγένοντο τῶν Πυϑαγορείων, οὺς χαὶ ᾿Αριστόξενος εἶδε, Ξενόφιλός τε ὃ Χαλχιδεὺς ἀπὸ Θράικης χαὶ Φάντων ὃ Φλιασιος καὶ Ἐχεχράτης χαὶ Διοκλῆς καὶ Πολύμναστος Φλιάσιοι χαὶ αὐτοί. ἦσαν δ᾽ dxooaral Φιλολάου χαὶ Εὐρύτου τῶν Ταραντίνων.

11. Hıpror. Ref. 1 2, 11 (Dox. 557) Διόδωρος δὲ ὃ Ἐρετριεὺς χαὶ ᾿Αριστό- ξενος ὃ μουσιχός φασι πρὸς Ζαράταν τὸν Χαλδαῖον ἐληλυϑέναι Πυϑαγόραν.

12. Ῥιοα. VIII 14 χαὶ πρῶτον εἰς τοὺς Ἕλληνας μέτρα χαὶ σταϑμὰ εἰση- γήσασϑαι, χαϑά φησιν ᾿Αριστόξενος ὃ μουσιχός. Porph. Υ. Ρ. 22 προσῆλϑον δ᾽ αὐτῶι, ὥς φησιν ᾿Δἀριστόξενος, καὶ Asvzavol χαὶ Μεσσάπιοι χαὶ Πευχέτιοι χαὶ Ῥωμαῖοι. vgl. Iambl. Υ. Ρ. 241.

13. Porpm. V.P.4 Τίμαιος δ᾽ ἱστορεῖ τὴν Πυϑαγόρου ϑυγατέρα zai παρ- ϑένον οὖσαν ἡγεῖσϑαι τῶν παρϑένων ἐν Κρότωνι χαὶ γυναῖχα τῶν γυναιχῶν. τὴν δ᾽ οἰχίαν Δήμητρος ἱερὸν ποιῆσαι τοὺς Κροτωνιάτας, τὸν δὲ στενωπὸν καλεῖν Μουσεῖον. Besser Iambl. Υ. P. 170 γήμαντα δὲ τὴν γεννηθεῖσαν αὐτῶι ϑυγατέρα, μετὰ ταῦτα δὲ Μένωνι {Μίλωνι Menage aus $ 267) τῶι Κροτωνιάτηι συνοιχήσασαν, ἀγαγεῖν οὕτως ὥστε παρϑένον μὲν οὖσαν ἡγεῖσϑαι τῶν χορῶν, γυναῖχα δὲ γενομένην πρώτην προσιέναι τοῖς βωμοῖς᾽ τοὺς δὲ Meranovrlvovg διὰ μνήμης ἔχοντας ἔτι τὸν Πυϑαγόραν καὶ μετὰ τοὺς αὐτοῦ χρόνους τὴν

μὲν οἰχίαν αὐτοῦ Δήμητρος ἱερόν τελέσαι, τὸν δὲ στενωπὸν Μουσεῖον. Tustın. 20, 4 [Timaios] Pythagoras cum annos viginti Crotonae egisset, Metapontum emigravit ibique decessit: cwius tanta admiratio fuwit ut ex domo eius templum facerent. Vgl. Cic. ἃ. fin. V 2, 4.

14. Dion. XII 9, 2 [Ephoros?] γενόμενος δὲ παρ᾽ αὐτοῖς [Sybariten] dnue- γωγὸς Τήλυς χαὶ χατηγορῶν τῶν μεγίστων ἀνδρῶν ἔπεισε τοὺς Συβαρίτας φυγαδεῦσαι τοὺς εὐπορωτάτους τῶν πολιτῶν πενταχοσίους χαὶ τὰς οὐσίας αὐτῶν δημεῦσαι. τῶν δὲ φυγάδων παρελθόντων εἰς Κρότωνα καὶ καταφυ- γόντων ἐπὶ τοὺς εἰς τὴν ἀγορὰν βωμούς, ὃ μὲν Τήλυς ἐξέπεμψε πρεσβευτὰς πρὸς τους Κροτωνιάτας, οἷς ἦν προστεταγμένον ἢ τοὺς φυγάδας ἐχδοῦναι ἤ πόλεμον προσδέχεσϑαι. συναχϑείσης δὲ ἐχκλησίας zal προτεϑείσης βουλῆς, πότερον χρὴ τοὺς ἱχέτας ἐχδοῦναι τοῖς Συβαρίταις ἢ πόλεμον ὑπομεῖναι πρὸς δυνατωτέρους, ἀπορουμένης τε τῆς συγχλήτου καὶ τοῦ δήμου, τὸ μὲν πρῶτον ἔρρεπε ταῖς γνώμαις τὸ πλῆϑος πρὸς τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἱκετῶν διὰ τὸν πόλε- μον. μετὰ δὲ ταῦτα Πυϑαγόρου τοῦ φιλοσόφου συμβουλεύσαντος σώιζειν τοὺς ἱχέτας, μετέπεσον ταῖς γνώμαις καὶ τὸν πόλεμον ὑπὲρ τῆς τῶν ἱχετῶν σωτη- olag ἀνείλοντο. στρατευσάντων δ᾽ ἐπ᾽ αὐτοὺς τῶν Συβαριτῶν τριάχοντα μυ- ριάσιν ἀντετάχϑησαν οἱ Κροτωνιᾶται δέχα μυριάσι Μίλωνος τοῦ ἀϑλητοῦ ἡγουμένου καὶ διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ σώματος ῥώμης πρώτου τρεψαμένου τοὺς χαϑ' αὑτὸν τεταγμένους. ὁ γὰρ ἀνὴρ οὗτος ἑξάκις Ὀλύμπια νενικηκὼς [62-- 61. δ82---512] καὶ τὴν ἀλκὴν ἀκόλουθον ἔχων τῆι κατὰ τὸ σῶμα φύσει λέγεται πρὸς τὴν μάχην ἀπαντῆσαι χατεστεφανωμένος μὲν τοῖς Ὀλυμπικοῖς στεφάνοις, διεσχευασμένος δὲ εἰς Ἡρακλέους σχευὴν λεοντῆι καὶ δοπάλωι" αἴτιον δὲ γενόμενον τῆς νίχης ϑαυμασϑῆναι παρὰ τοῖς πολίταις. τῶν δὲ Koo- τωνιατῶν διὰ τὴν ὀργὴν ζωγρεῖν μὲν μηδένα βουληϑέντων, πάντας δὲ χατὰ τὴν φυγὴν τοὺς ὑποπεσόντας ἀποχτεινόντων οἱ πλείους χατεκόπησαν᾽ τὴν δὲ πόλιν διήρπασαν καὶ παντελῶς ἔρημον ἐποίησαν [510]. Vgl. Iambl. V. P. 260 τοὺς τριάκοντα μυριάδων περὶ τὸν Terodevra [Τράεντα Bentley n. Diod. ΧΗ 22, 1] περιγενομένους.

16. Dioc. II 48 τούτωι [Sokrates] τις, χαϑά φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν τρίτωι Περὶ ποιητικῆς [ἴν. 16], ἐφιλονίχει ᾿Αντίλοχος Anuvıog καὶ ᾿Δντιφῶν ὃ τερατο- σχόπος, ὡς Πυϑαγόραι Κύλων Κροτωνιάτης.

16. Amer. Υ. Ρ. 248 ὅτι μὲν οὖν ἀπόντος Πυϑαγόρου ἐγένετο ἡ ἐπιβουλή, πάντες συνομολογοῦσι, διαφέρονται δὲ περὶ τῆς τότε ἀποδημίας, οἱ μὲν πρὸς Φερεχύδην τὸν Σύριον, οἱ δὲ εἰς Μεταπόντιον λέγοντες ἀποδεδημηκχέναι τὸν Πυϑαγόραν. αἱ δὲ αἰτίαι τῆς ἐπιβουλῆς πλείονες λέγονται, μία μὲν ὑπο τῶν Κυλωνείων λεγομένων ἀνδρῶν τοιάδε γενομένη. Κύλων ἀνὴρ Κροτωνιάτης γένει μὲν καὶ δόξηι καὶ πλούτωι πρωτεύων τῶν πολιτῶν, ἄλλως ὃὲ χαλεπός τις χαὶ βίαιος καὶ ϑορυβώδης καὶ τυραννικὸς τὸ ἦϑος πᾶσαν προϑυμίαν παρα- σχόμενος πρὸς τὸ κοινωνῆσαι τοῦ Πυϑαγορείου βίου καὶ προσελϑὼν πρὸς αὐτὸν τὸν Πυϑαγόραν ἤδη πρεσβύτην ὄντα, ἀπεδοκιμάσϑη διὰ τὰς προειρη- μένας αἰτίας. γενομένου δὲ τούτου πόλεμον ἰσχυρὸν ἤρατο καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φίλοι αὐτοῦ πρὸς αὐτόν τε τὸν Πυϑαγόραν καὶ τοὺς ἑταίρους, καὶ οὕτω σφόδρα τις ἐγένετο καὶ ἄχρατος ἣ φιλοτιμία αὐτοῦ TE τοῦ Κύλωνος χαὶ τῶν μετ᾽ ἐχείνου τεταγμένων, ὥστε διατεῖναι μέχρι τῶν τελευταίων Πυϑαγορείων. ὃ μὲν οὖν Πυϑαγόρας διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ἀπῆλϑεν εἰς τὸ Μεταπόντιον κἀκεῖ λέγεται χαταστρέψαι τὸν βίον. οἱ δὲ Κυλώνειοι λεγόμενοι διετέλουν πρὸς Πυϑαγορείους στασιάζοντες χαὶ πᾶσαν ἐνδεικνύμενοι δυσμένειαν. ἀλλ᾽

ὅμως ἐπεχράτει μέχρι τινὸς ἡ τῶν Πυϑαγορείων χαλοχαγαϑία καὶ ὴ τῶν πό- λεων αὐτῶν βούλησις, ὥστε ὑπ᾽ ἐχείνων οἰχονομεῖσϑαι βούλεσϑαι τὰ περὶ τὰς πολιτείας. τέλος δὲ εἰς τοσοῦτον ἐπεβούλευσαν τοῖς ἀνδράσιν, ὥστε ἐν τῆι Μίλωνος οἰχίαι ἐν Κρότωνι συνεδρευόντων τῶν Πυϑαγορείων χαὲ βουλευομένων περὲ πολιτιχῶν πραγμάτων ὑφάψαντες τὴν οἰχίαν χατέχαυσαν τους ἄνδρας πλὴν δυεῖν ᾿Αρχίππου τε χαὶ “ὐσιδος᾽ οὗτοι δὲ νεώτατοι ὄντες χαὶ εὐρωστό- τατοι διεξεπαίσαντο ἔξω πως. γενομένου δὲ τούτου καὶ λόγον οὐδένα ποιησα- μένων τῶν πόλεων περὶ τοῦ συμβάντος πάϑους ἐπαύσαντο τῆς ἐπιμελείας οἱ Πυϑαγόρειοι. συνέβη δὲ τοῦτο δι᾿ ἀμφοτέρας τὰς αἰτίας, διά τε τὴν ὀλιγωρίαν τῶν πόλεων (τοῦ τοιούτου γὰρ καὶ τηλιχούτου γενομένου πάϑους οὐδεμίαν ἐπιστροφὴν ἐποιήσαντο) διά τε τὴν ἀπώλειαν τῶν ἡγεμονικωτάτων ἀνδρῶν. τῶν δὲ δύο τῶν περισωϑέντων ἀμφοτέρων Ταραντίνων ὄντων ὃ μὲν ᾿ρχιππος ἀνεχώρησεν εἰς Τάραντα, ὃ δὲ “ὔῦσις μισήσας τὴν ὀλιγωρίαν ἀπῆρεν εἰς τὴν “Ἑλλάδα zul ἐν ᾿Αχαΐαι διέτριβε τῆι Πελοποννησιᾶχῆι, ἔπειτα εἰς Θήβας μετωι- χίσατο σπουδῆς τινος γενομένης, οὗπερ ἐγένετο Ἐπαμεινώνδας ἀκροατὴς καὶ

πατέρα τὸν Avow ἐχάλεσεν. ὧδε χαὶ τὸν βίον κατέστρεψεν. οἱ δὲ λοιποὶ 251

τῶν Πυϑαγορείων ἀϑροισϑέντες εἰς τὸ Ῥήγιον ἐχεῖ διέτριβον μετ᾽ ἀλλήλων. προιόντος δὲ τοῦ χρόνου χαὶ τῶν πολιτευμάτων ἐπὶ τὸ χεῖρον προβαινόντων ἀπέστησαν τῆς Ἰταλίας πλὴν ᾿Αρχίππου τοῦ Ταραντίνου. ἦσαν δὲ οἵ σπουδαιό- τατοι Φάντων τε καὶ Ἐχεκράτης xal Πολύμναστος καὶ Διοκλῆς Φλιάσιοι, Ξενό- φιλος δὲ Χαλκιδεὺς τῶν ἀπὸ Θράιχης Χαλκιδέων. ἐφύλαξαν μὲν οὖν τὰ ἐξ ἀρχῆς ἤϑη χαὶ τὰ μαϑήματα καίτοι ἐχλειπούσης τῆς αἱρέσεως, ἕως εὐγενῶς ἠφανίσϑησαν. ταῦτα μὲν οὖν ᾿Δριστόξενος [fr. 11] διηγεῖται. Νικόμαχος δὲ τὰ μὲν ἄλλα συνομολογεῖ τούτοις, παρὰ δὲ τὴν ἀποδημίαν Πυϑαγόρου φησὶ γεγονέναι τὴν ἐπιβουλὴν ταύτην κτλ. PORPHYR. V.P. 56 Δικαίαρχος δὲ καὶ οἱ ἀκριβέστεροι καὶ τὸν Πυϑαγόραν φασὶν παρεῖναι τῆι ἐπιβουλῆι. PoLyB. Π 88 τὸ τὴς πολι- τείας ἰδίωμα τὸ νῦν εἰρημένον zei πρότερον ὑπῆρχε παρὰ τοῖς ᾿Αχαιοῖς.. 39. χαϑ᾽ οὔς ydo καιροὺς ἐν τοῖς χατὰ τὴν Ἰταλίαν τόποις κατὰ τὴν μεγάλην Ἑλλάδα τότε προσαγορευομένην ἐνέπρησαν τὰ συνέδρια τῶν Πυϑαγορείων, μετὰ ταῦτα γινομένου χινήματος ὁλοσχεροῦς περὶ τὰς πολιτείας (ὅπερ εἰχὸς, ὡς ἂν τῶν πρώτων ἀνδρῶν ἐξ ἑχάστης πόλεως οὕτω παραλόγως διαφϑαρέν- των) συνέβη τὰς κατ᾽ ἐχείνους τοὺ τόπους Ἑλληνικὰς πόλεις ἀναπλησϑῆναι φόνου χαὶ στάσεως χαὶ παντοδαπῆς ταραχῆς. ἐν οἷς χαιροῖς, ἀπὸ τῶν πλεί- στων μερῶν τῆς Ἑλλάδος πρεσβευόντων ἐπὶ τὰς διαλύσεις, ᾿Αχαιοῖς χαὶ τῆι τούτων πίστει συνεχρήσαντο πρὸς τὴν τῶν παρόντων χαχῶν ἐξαγωγήν.

17. PaıtLop. de piet. S. 66, 4b 3 Gomp. Πυϑαγόρου δ᾽ αὐτοῦ γε οὐδέν φασί τινες εἶναι τῶν ἀναφερομένων παρὰ {τὰ τρία ἐχεῖνα βιβλία ὃ). Ιάμβυ, V.P. 199 [verm. aus Aristoxenos] ϑαυμάζεται δὲ καὶ ἡ τῆς φυλακῆς ἀχρίβεια" ἐν γὰρ τοσαύταις γενεαῖς ἐτῶν οὐϑεὶς οὐδενὶ φαίνεται τῶν -“Πυϑαγορείων vrouvn- μάτων περιτετευχὼς πρὸ τῆς Φιλολάου ἡλικίας, ἀλλ᾽ οὗτος πρῶτος ἐξήνεγκε τὰ ϑρυλούμενα ταῦτα τρία βιβλία, ἃ λέγεται Δίων ὃ Συρακούσιος ἑχατὸν μνῶν πρίασθαι Πλάτωνος κελεύσαντος, εἰς πενίαν. τινὰ μεγάλην τε χαὶ ἰσχυ- ρὰν ἀφιχομένου τοῦ Φιλολάου, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ἦν ἀπὸ συγγενείας τῶν Πυ-

ϑαγορείων, καὶ διὰ τοῦτο μετέλαβε τῶν βιβλίων. Vgl. Diog. III 9. VII 15. Vgl. Hıppasos n. 4.

32 4. PYTHAGORAS 18. 19. SCHRIFTEN. 5. KERKOPS.

18. IosepH. ὁ. Ap. 1163 αὐτοῦ |Pyth.] μὲν οὖν οὐδὲν ὁμολογεῖται σύγγραμμα (vgl. S. 11 n. 11). Prur. Alex. fort. I 4 p. 328 οὐδὲ Πυϑαγόρας ἔγραψεν οὐδὲν οὐδὲ Σωχράτης οὐδὲ ἀρχεσίλαος οὔτε Καρνεάδης. Gau. de plac. Hipp. et Plat. 459 Müll. Ποσειδώνιος δὲ καὶ Πυϑαγόραν φησίν [näml. τοῦτο εἰπεῖν), αὐτοῦ μὲν τοῦ Πυϑαγόρου συγγράμματος οὐδενὸς εἰς ἡμᾶς διασωιζομένου, τεχμαιρόμενος δὲ ἐξ ὧν ἔνιοι τῶν μαϑητῶν αὐτοῦ γεγράφασιν vgl. in [Hipp.] de nat. hom. XV 67K.

19. Ῥιοα. VII 6 ἔνιοι μὲν οὖν Πυϑαγόραν μηδὲ ἕν χαταλιπεῖν σύγγραμμά φασιν παίζοντες. Ἡράχλειτος γοῦν ὃ φυσιχὸς |fr. dub. 129] μονονουχὶ χέχραγε xal φησι ᾿ Πυϑαγόρης Μνησάρχου ἱστορίην ἤσκησεν ἀνϑρώπων μάλιστα πάν- των. καὶ ἐχλεξάμενος ταύτας τὰς συγγραφὰς ἐποιήσατο ἑαυτοῦ σοφίην, πο- λυμαϑείην, καχοτεχνίην. οὕτω δ᾽ εἶπεν, ἐπειδήπερ ἐναρχόμενος ὃ Πυϑαγόρας τοῦ Φυσιχοῦ συγγράμματος λέγει ὧδε. “οὐ μὰ τὸν ἀέρα, τὸν ἀναπνέω, οὐ μὰ τὸ ὕδωρ, τὸ πίνω, οὐ κοτ᾽ οἴσω ψόγον περὶ τοῦ λόγου τοῦδε. γέγραπται δὲ τῶι Πυϑαγόραι συγγράμματα τρία, Παιδευτικόν, Πολιτικόν, Φυσιχόν᾽ τὸ δὲ φερόμενον ὡς Πυϑαγόρου “Μύσιδός ἐστι τοῦ Ταραντίνου Πυϑαγοριχοῦ φυ- γόντος εἰς Θήβας χαὶ ᾿Επαμεινώνδα χαϑηγησαμένου. φησὶ δ᾽ Ἡρακλείδης ὃ τοῦ “Σαραπίωνος ἐν τῆι Σωτίωνος ἐπιτομῆι [FHG III 169 fr. 9] γεγραφέναι αὐτὸν χαὶ Περὶ τοῦ ὅλου ἐν ἔπεσιν, δεύτερον τὸν Ἱερὸν λόγον, οὗ ἥ ἀρχή" “ὦ νέοι, ἀλλὰ σέβεσϑε μεϑ᾽ ἡσυχίας τάδε πάντα᾽, τρίτον Περὶ ψυχῆς, τέταρτον Περὶ εὐσεβείας, πέμπτον Ἡλοθαλῆ τὸν Ἐπιχάρμου τοῦ Κώου πατέρα, ἕχτον Κρότωνα καὶ ἄλλους. τὸν δὲ Mvorıxov λόγον Ἱππάσου φησὶν εἶναι, γεγραμ- μένον ἐπὶ διαβολῆι Πυϑαγόρου. πολλοὺς δὲ καὶ ὑπὸ ᾿ἄστωνος τοῦ Κροτω- γιάτου γραφέντας ἀνατεϑῆναι Πυϑαγόραι. Vgl. Archiv f. Gesch. d. Phil. ΠῚ 451 ff.

Cıc. den. deor. 1 38, 107 Orpheum poela docet Aristoteles [fr. 7 Rose, Leipz.] numquam fuisse ethoc Orphicum carmen Pythagorei ferunt cwiusdam fuisse Cercopis. Crem. Str. 1 398 P. ’Enıy&vng δὲ ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἰς Ὀρφέα ποιήσεως Κέρχω- πος εἶναι λέγει τοῦ Πυϑαγορείου τὴν Εἰς “Αιδου χατάβασιν καὶ τὸν Ἱερὸν λόγον [ang. Schriften des Pythagoras, 8. unter Ion], τὸν δὲ Πέπλον χαὶ τὰ Φυσιχὰ Βροντίνου. Sum. 8. v. Ὀρφεύς. Ἱεροὺς λόγους ἐν ῥαψωιδίαις χὸ. λέγονται δὲ εἶναι Θεογνήτου τοῦ Θεσσαλοῦ, οἱ δὲ Κέρχωπος τοῦ Πυϑαγορείου. Dio«. II 46 [5. S. 80 n. 15] χαὲ Κέρχωψ Ἡσιόδωι ζῶντι [näml. ἐφιλονίχει]. Wohl ein anderer.

Pier. de defect. or. 23 p. 422 Ὁ ἐλέγχει δ᾽ αὐτὸν ὃ τῶν χόσμων ἀριϑμὸς οὐχ ὧν Αἰγύπτιος οὐδὲ Ἰνδὸς ἀλλὰ Δωριεὺς ἀπὸ Σικελίας, ἀνδρὸς “Ἱμεραίου τοὔνομα Πέτρωνος" αὐτοῦ μὲν ἐχείνου βιβλίδιον οὐχ ἀνέγνων οὐδὲ οἶδα δια- σωιξόμενον, Ἵππυς δὲ ὃ Ῥηγῖνος, οὗ μέμνηται Φανίας ὃ Ἐρέσιος Π 22, FHG II 300], ἱστορεῖ δόξαν εἶναι ταύτην Πέτρωνος χαὶ λόγον, ὡς ExaTov καὶ ὀγδοή- κοντα καὶ τρεῖς κόσμους ὄντας, ἁπτομένους δ᾽ ἀλλήλων χατὰ στοιχεῖον, ὅτι δὴ τοῦτ᾽ ἔστι τὸ "zara στοιχεῖον ἅπτεσϑαί᾽, μὴ προσόιασαιρῶν μηδ᾽ ἄλλην τινὸ πιϑανότητα προσάπτων. vgl. 22 τρεῖς καὶ ὀγδοήκοντα zul ἑχατὸν εἶναι συν- τεταγμένους κατὰ σχῆμα τριγωνοειδές, οὗ πλευρὰν ἑχάστην ἑξήκοντα κόσμους ἔχειν. τριῶν δὲ τῶν λοιπῶν ἕχαστον ἱδρῦσϑαι χατὰ γωνίαν, ἄπτεσϑαι δὲ τοὺς ἐφεξῆς ἀλλήλων ἀτρέμα περιιόντας ὥσπερ ἐν χορείαι. Bedeutung des Dreiecks 5. Procl. z. Eukl. 115, 1 Friedl. vgl. Diels ᾿ϊορι. 62 ff.

1. IAmgı. V. P. 267 1. 189, 5 Nauck Meronovrivoı Βροντῖνος [so] χελ. S. 194,2 Θεανὼ γυνὴ τοῦ Meranovrivov Βροτίνου [so]. 132 πρὸς Δεινωνὼ [so] γὰρ τὴν Boov tivov [50] ah τῶν Πυϑαγορείων ἕνός, οὐσαν σοφήν τε χαὶ περιττὴν τὴν ψυχήν, ἧς ἐστι χαὶ τὸ καλὸν καὶ περιβόητον ῥῆμα τὸ τὴν γυναῖχα δεῖν ϑύειν αὐϑημερὸν ἀνισταμένην ἀπὸ τοῦ ἑαυτῆς ἀνδρός, 0 τινες εἰς Θεανὼ ἀναφέρουσι, πρὸς δὴ ταύτην προσελθούσας τὰς τῶν Κροτωνιατῶν γυναῖχας παρακαλέσαι περὶ τοῦ συμπεῖσαι τὸν Πυϑαγόραν διαλεχϑῆναι περὶ τῆς πρὸς αὐτὰς σωφροσύνης τοῖς ἀνδράσιν αὐτῶν χτλ. Droc. VII 42 ἦν δὲ τῶι Πυϑα- γόραι καὶ γυνή, Θεανὼ ὄνομα, Βροντίνου [50] τοῦ Κροτωνιάτου ϑυγάτηρ᾽ οἱ δέ, γυναῖχα μὲν εἶναι Βροντίνου, μαϑήτριαν δὲ Πυϑαγόρου. nv αὐτῶι καὶ ϑυγάτηρ Δαμώ, ὡς φησι “ὔῦσις ἐν ἐπιστολῆι τῆι πρὸς Ἵππασον [so BP].

2. Dıoc. VIII 88 Alkmaions Schrift beginnt: ’AAzuelov Κροτωνιήτης τάδε ἔλεξε Πειρίϑου υἱὸς Βροτίνωι [so BP] χαὶ “έοντι καὶ Βαϑύλλωι" περὶ τῶν ἀφανέων κτλ.

8. — VII 55 τὴν γὰρ περιφερομένην ὡς Τηλαύγους ἐπιστολήν, ὅτι με- τέσχεν [Empedokles] Ἱππάσου zei Βροτίνου [P!] μὴ εἶναι ἀξιόπιστον.

4. Sup. 8. v. Ὀρφεύς. Πέπλον χαὶ Δίχτυον" χαὶ ταῦτα Ζωπύρου τοῦ Ἥρα- κλεώτου, οἱ δὲ Βροτίνου [50]... χαὶ Φυσιχά, ἃ Βροντίνου [50] φασίν. COLEm. Str. 1131. 397 P. [vgl. Kerkops ὅ. 82] τὸν δὲ Πέπλον χαὶ τὰ Φυσιχαὰ [des Orpheus] Βροντίνου.

5. Iamgr. d. comm. math. sc. 8 p. 84, 20 Festa διόπερ καὶ Βροτῖνος [so ΕἸ ἐν τῶι Περὶ νοῦ καὶ διανοίας χωρίζων αὐτὰ an’ ἀλλήλων τάδε λέγει. Citate aus der gefälschten Schrift auch Syrian. Metaph. p. 9268 2 u. öfters [Ps. Alex. Met. 521, 34 Hayd.]; Stob. b. Phot. bibl. 114° 29 [überall Boorzvog].

1. Dıoc. VIII 84 Ἵππασος Meranovrivog καὶ αὐτὸς Πυϑαγορικός. ἔφη δὲ χρόνον ὡρισμένον εἶναι τῆς τοῦ κόσμου μεταβολῆς καὶ πεπερασμένον εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἀεικίνητον [aus Theophrast vgl. ἢ. 7).

φησὶ δ᾽ αὐτὸν Δημήτριος ἐν Ὁμωνύμοις μηδὲν χαταλιπεῖν σύγγραμμα. γεγόνασι δὲ Ἵππασοι δύο, οὗτός τε καὶ ἕτερος γεγραφὼς ἐν πέντε βιβλίοις 41α- χώνων πολιτείαν. ἦν δὲ καὶ αὐτὸς Adzwv.

2. ΤΑμβ81, V. Pyth. 267 Συβαρῖται Μέτωπος, Ἵππασος κτλ.

— — 81 [= de comm. math. sc. 25] aus Nicomachus: δύο γὰρ ἦν γένη καὶ τῶν μεταχειριζομένων αὐτήν [Pythagoreische Philosophie], οἱ μὲν ἀχουσματιχοί, οἱ δὲ μαϑηματικοί. τουτωνὶ δὲ οἱ μὲν μαϑηματικοὶ [ἀκουσματικχοὶ de 6. math. sc.] ὡμολογοῦντο Πυϑαγόρειοι εἶναι ὑπὸ τῶν ἑτέρων, τοὺς δὲ ἀχουσματιχοὺς ἴμα- ϑηματικοῦς de 6. math. 56] οὗτοι οὐχ ὡμολόγουν, οὐδὲ τὴν πραγματείαν αὐτῶν εἶναι Πυϑαγόρου, ἀλλ᾽ Ἱππάσου" τὸν δὲ Ἵππασον οἱ μὲν Κροτωνιάτην φασίν, οἱ δὲ Μεταποντῖνον. Porph. V. Ρ. 36 ὅσα γε μὴν τοῖς προσιοῦσι διελέγετο [Pythagoras] ἢ διεξοδικῶς ἢ συμβολικῶς παρήινει. 81 διττὸν γὰρ ἦν αὐτοῦ τῆς διδασχαλίας τὸ σχῆμα. καὶ τῶν προσιόντων οἱ μὲν ἐκαλοῦντο μαϑηματιχοί, οἱ δ᾽ ἀχουσματικοί. χαὶ μαϑηματιχοὲ μὲν οἱ τὸν περιττότερον καὶ πρὸς ἀκχρί- βειαν διαπεπονημένον τῆς ἐπιστήμης λόγον ἐχμεμαϑηχότες, ἀκουσματικοὶὲ δ᾽ οἱ μόνας τὰς χεφαλαιώδεις ὑποϑήχας τῶν γραμμάτων ἄνευ ἀκριβεστέρας διη- γήσεως ἀκηχοότες.

3. Dıoc. VII 7 τὸν δὲ Μυστικὸν λόγον [des Pythagoras] Ἱππάσου φησὶν εἶναι γεγραμμένον ἐπὶ διαβολῆι Πυϑαγόρου.

4. ΤΑΜ851,. V.P. 88 [de 6. math. sc. 25] περὲ δ᾽ Ἱππάσου λέγουσιν, ὡς ἦν μὲν τῶν Πυϑαγορείων, διὰ δὲ τὸ ἐξενεγχεῖν χαὶ γράψασϑαι πρῶτος σφαῖραν τὴν ἐκ τῶν δώδεχα πενταγώνων ἀπόλοιτο χατὰ ϑάλατταν ὡς ἀσεβήσας, δόξαν δὲ λάβοι ὡς εὑρών, εἶναι δὲ πάντα ᾿ἐχείνου τοῦ ἀνδρός. προσαγορεύουσι γὰρ οὕτω τὸν Πυϑαγόραν zul οὐ καλοῦσιν ὀνόματι. Zusatz d. c. math. a. 0. p. 77,24 Festa: ἐπέδωχε δὲ τὰ μαϑήματα, ἐπεὶ ἐξηνέχϑησαν, (κατὰ πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα καὶ πρῶτοι τῶν τότε μαϑηματιχῶν ἐνομίσϑησαν) δισσοὶ προάγοντε μάλιστα Θεόδωρός τε ὃ Κυρηναῖος χαὶ Ἱπποχράτης ὃ Χῖος. λέγουσι δὲ οἱ Πυϑαγόρειοι ἐξενηνέχϑαι γεωμετρίαν οὕτως" ἀποβαλεῖν τινὰ τὴν οὐσίαν τῶν Πυϑαγορείων, ὡς δὲ τοῦτ᾽ ἠτύχησε, δοϑῆναι αὐτῶι χρηματίσασϑαι ἀπὸ γεω- μετρίας. V.Pyth. 247 οἱ δέ φασι καὶ τὸ δαιμόνιον νεμεσῆσαι τοῖς ἐξώφορα τὰ Πυϑαγόρου ποιησαμένοις. φϑαρῆναι γὰρ ὡς ἀσεβήσαντα ἐν ϑαλάσσηι τὸν δηλώσαντα τὴν τοῦ εἰχοσαγώνου σύστασιν, τοῦτο δ᾽ ἦν δωδεχάεδρον, ἕν τῶν πέντε λεγομένων στερεῶν σχημάτων, εἰς σφαῖραν ἐχτείνεσϑαι. ἔνιοι δὲ τὸν περὶ τῆς ἀλογίας καὶ τῆς ἀσυμμετρίας ἐξειπόντα τοῦτο παϑεῖν ἔλεξαν. 240 τὸν γοῦν πρῶτον ἐχφήναντα τὴν τῆς συμμετρίας καὶ ἀσυμμετρίας φύσιν τοῖς ἀνα- ξίοις μετέχειν τῶν λόγων οὕτως φασὶν ἀποστυγηθϑῆναι, ὡς μὴ μόνον ἐκ τῆς χοινῆς συνουσίας καὶ διαίτης ἐξορισϑῆναι, ἀλλὰ καὶ τάφον χατασχευασϑῆναι ὡς δῆτα ἀποιχομένου ἐχ τοῦ μετ᾽ ἀνθρώπων βίου τοῦ ποτε ἑταίρου γενο- μένου. Clem. Strom. V 58 p. 680 P. φασὲ γοῦν Ἵππαρχον (sic) τὸν Πυϑαγόρειον αἰτίαν ἔχοντα γράψασϑαι τὰ τοῦ Πυϑαγόρου σαφῶς ἐξελαϑῆναι τῆς διατριβῆς

χαὶ στήλην ἐπ᾿ αὐτῶι γενέσϑαι οἷα νεχρῶι. Vgl. den gefälschten Brief des Lysis an Hipparchos [= Hippasos vgl. Diog. VOL 42. S. 33. 7, 1] Iambl. V. Pyth. 75 u. das. Nauck. 8. Hırrokrates v. Chios.

5. Iamer. V.P. 257 τὰ μὲν τοιαῦτα, καϑάπερ προεῖπον, ἐπὲ τοσοῦτον ἐλύπει χοινῶς ἅπαντας ἐφ᾽ ὅσον ἑώρων ἰδιάζοντας ἐν αὐτοῖς τοὺς συμπεπαι- δευμένους.. ἀρχόντων δὲ τούτων [näml. τῶν συγγενῶν) τῆς διαστάσεως ἑἕτοί- μως οἱ 101mol προσέπιπτον εἰς τὴν ἔχϑραν καὶ λεγόντων ἐξ αὐτῶν τῶν χιλίων Ἱππάσου καί Διοδώρου καὶ Θεάγους ὑπὲρ τοῦ πάντας χοινωνεῖν τῶν ἀρχῶν καὶ τῆς ἐχκχλησίας καὶ διδόναι τὰς εὐθύνας τοὺς ἄρχοντας ἐν τοῖς Ex πάντων λαχοῦσιν, ἐναντιουμένων δὲ τῶν Πυϑαγοφείων. ᾿Αλκιμάχου χαὶ Δεινάρχου χαὶ Μέτωνος καὶ Δημοκήδους καὶ διαχωλυόντων τὴν πάτριον πολιτείαν μὴ κατα- λύειν ἐχράτησαν οἱ τῶι πλήϑει συνηγοροῦντες. μετὰ δὲ ταῦτα συνελϑόντων τῶν πολλῶν διελόμενοι τὰς δημηγορίας κατηγόρουν τινὲς αὐτῶν ἐκ τῶν ῥη- τόρων Κύλων καὶ Νίνων κτλ. [aus Apollonios’ Roman]. Vgl. S. 37,1

6. Carr. Aurel. acut. pass. I 1 aiunt Ippallum (sic) Pythagoricum philo- sophum interrogatum quid ageret respondisse: “nondum [conj. admodum) nihil; nondum quidem mihi invidetw’. “Innarog = Ἵππασος Stob. ecl. I 126, 7 W. (auch Phot.).

LEHRE. [vgl. 1; aus gefälschter Schrift sicher n. 10. 11]

7. Arısr. Metaph. A 3. 98427 ἽἼ. δὲ πῦρ ὃ Meranovrivog χαὶ Ἡράχλειτος ὃ Ἐφέσιος. SmurL. phys. 28, 33 [D. 475; Theophr. Phys. Dox. fr. 1] T. δὲ ὃ Me- tanovrivog zal Ἡράχλειτος ὁ Ἐφέσιος ἕν καὶ οὗτοι zul κινούμενον καὶ πεπε- ρασμένον, ἀλλὰ πῦρ ἐποίησαν τὴν ἀρχὴν zul ἐκ πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα πυ- κνώσει χαὶ μανώσει καὶ διαλύουσι πάλιν εἰς πῦρ ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φύσεως τῆς ὑποχειμένης. ΑἘτ. 1 ὅ, ὅ [D. 292] I. δὲ ὃ Μεταποντῖνος καὶ Ἡράκλειτος ὃ Βλύσωνος ὃ Ἐφέσιος ἕν εἶναι τὸ πᾶν ἀεικίνητον χαὶ πεπερασμένον, ἀρχὴν δὲ τὸ πῖρ ἐσχηκέναι.

8. Crem. Protr. 5, 64 p. 55P. τὸ πῦρ ϑεὸν ὑπειλήφατον "I. τε ὃ Μετα- ποντῖνος καὶ ὃ Ἐφέσιος Ἡράχλειτος.