Chapter 7 of 56
· 7
प्रमादमूढत्वमुखास्तमोगुणा । पते पयुक्तो न हि वेत्ति किचि कषिद्रादवत्स्तम्भवदेव तिष्ठति ॥ ११८ ॥
सस्व विद्रु जल्व्तथापि ताभ्या भिखित्वा सरणाय कल्पते ।
यत्रात्मविम्ब प्रतिषिभ्बित स न्प्रकांायत्यकै इवाखिल जडम् ॥ ११९. ॥
मिश्रस्य सस्वस्य मन्ति धमा स्त्वमानिताद्या नियमा यमाद्या । श्रद्धा च भक्तिश्च सुमुष्चुता चं दैवी च सपत्तिरसन्निदृत्ति ॥ १२० ॥
विद्युदधसच्वस्य गुणा प्रसाद खात्माञ्चुभूति परमा प्रहान्ति ।
तृत्ति प्रहे परमात्मनिष्ठा यया सदानन्दरस समृच्छति ॥ १२९ ॥
अव्यक्तमेतन्रिगुणेर्भिरक्त तत्कारण नाम हरीर्मात्मन । सखुषुधिरेतस्य विभक्षत्यवस्था प्रलीनसर्वेन्द्ियबुद्धिन्रुत्ति ॥ १२२ ॥
स्वे्रकारप्रमितिभररान्ति- बीजात्मनावस्थितिरेव शुद्धे ।
खुषुधिर्ास्य किरु प्रतीति किंचिन्न वेश्मीति जगत्पमरसिद्धे ॥ १२३ ॥
देहेन्दियप्ाणमनोहमादय सवं विकारा विषया सुलाद्य । व्योमादिभूतान्यसिल च विदव- मव्यक्तपयैन्तमिद् हानात्मा ॥ १२७ ॥
माया मायाकायं सर्वं महदादि देदपयन्तम् । असदिदमनात्मतस्व विद्धि त्व मरुमरीचिकाकलट्पम् ॥
अथ वे सप्रवक्ष्थानि स्वरूप परमात्मन । यद्धिक्ञाय नरो बन्धान्मुक्त कैवल्यमश्युते ॥ १२६ ॥
असिति कथित्स्वय नित्यमहप्रयथरभ्बन । अवसथाज्यसाश्ची सन्पश्चकोशाचिटश्चण ॥ १२७ ॥
यो विज्ञानाति सकट जाघ्रत्स्वप्रसुषुपिषु । बुद्धितदवत्तिसद्धावमभावमहमित्ययम् ॥ १२८ ॥
य पश्यति स्वय सर्वय न व्याप्नोति किचन । यश्चतयति बुद्यादि न तद्य चेतयत्ययम् ॥ १२९ ॥
येन विश्वमिदं व्याप्त यन व्याप्नोति किच्न। अभारूपमिद सव॑ य भान्तमञुभावययम् ॥ १३० ॥
यस्य सनिधिमानेण देहेन्दरियमनोधिय । विषयेषु स्वकीयेषु बतैन्ते प्रेरिता इव ॥ १३१ ॥
अहकारादिदेहान्ता चिषयाश्च सुखादय । वेद्यन्ते घटवयेन निलयबोधस्वरूथिणा ॥ १३२ ॥
एषोऽन्तरात्मा पुरुष पुराणो निरन्तराखण्डसुखायुभूति । सदैकरूप प्रतिबोधमानो येनेषिता वागसवश्चरन्ति ॥ १२६३ ॥
अज्नैव सच्वात्मनि धीगुह्यया मदयाङृताकाद्ा उश्प्काश्ा । आकारा उच्चै रविवस्पकाराते स्वतेजसा विश्वमिद प्रकारायन् ॥ १२४॥
लाता मनोदरृतिविक्रियाणा देहेन्दरियप्राणङ्तक्गियाणाम्
अयोभिवत्तानु बतैमानो न चेषते नो विकरोति किचन ॥ १३५ ॥
न क्षीयते नो विकरोति नित्य । विरीयसनेऽपि वपुष्यमुष्मि
प्रकृतिविरङतिभिन्न डुद्धबोधस्वमाव सदसदिदमरोष भासयश्ि्विंदोष ।
विरखसति परमात्मा जाग्रदारिष्ववस्था- स्व््महमिति साक्षात्साक्षिरूपेण बुद्धे ॥ १३५७ ॥
नियमितमनसामु त्व खमात्मानमात्म न्ययमहमिति साक्षा्ठिदधि बुद्धिप्रसादात्। जनिमरणतरङ्गापारससारसिन्धु प्रतर भव कृतार्थो ब्रह्मरूपेण सस्थ ॥ १३८ ॥
अत्रानात्मन्यहमिति मतिर्ब॑न्ध एषोऽस्य पुस प्राप्ोऽक्ञानास्ननमरणङ्किदासपातहेतु ।
येनेवाय वधुरिदमसत्सत्यमिस्यात्मवुद्या पुष्यत्युक्षत्यधति विष्यैस्तन्तुभि कोरारृढत् ॥१२०॥
अतसिस्तहुद्धि प्रभवति विमूढस्य तमसा विवेकाभावाद्ै स्फुरति भुजगे रज्ज्ुधिपणा । ततोऽनथैवातो निपतति समादातुरभ्चिक स्ततो योऽसङ्भाहद स हि भवति बन्ध श्णु सखे ॥
अखण्डनित्याद्वयबो धशाक्तया स्फुरन्तमा.मानमनन्तवैमवम् । समाव्रणोत्याघ्तिरदाक्तेरेषा तमोमयी राहुरिवाकंबिर्बम् ॥ १४१ ॥
Use the ← → keys to move between chapters.