Chapter 41 of 56
· 41
अपि निन्दोपपत्तेश्च यान्यतोऽन्यानि चेत्यत । स्यक्त्वातो ह्यन्यदयाख्ोक्तीमेति यादा बुध ॥ ६६ ॥
श्रद्धाभक्ती पुरस्ङृत्य हित्वा सवेमनाजैवम् । वेदान्तस्यैव तत्वार्थ व्यासस्याभिमतते तथा ॥ ६७ ॥
इति प्रणुन्ना यवादिकट्पना निरात्मवादेाश्च तथा हि युक्तित । व्यपेतशाङ्का परवादत स्थिरा मुमुक्षवो क्ानपथे स्युरित्यत ॥ ६८ ॥
स्वसाध्षिक क्षानमतीव निमैर विकस्पनाभ्यो विपरतमद्धयम् ।
अवाप्य संम्यग्यदि निथितो भवे न्निरल्वयो निचतिमेति शाश्वतीम् ॥ ६९ ॥
इव् रहस्य परम परायण व्यपेतदोषैरभिमानवर्जिते
समीक्ष्य कायौ मतिराजेषे सदा न सच्वटकराख्यमतििं कश्चन ॥ ७० ॥
अनेकजन्मान्तरसचितैनैरो विसुच्यतेऽक्ञाननिमिन्तपातकरै ।
श्व विदित्वा परम च पावने न लिप्यते व्योमवदेव कर्मभि ॥ ७९॥
प्रशान्तचित्ताय लितेन्द्रियाय च प्रहीणदोषाय यथोक्तकारिणे ।
गुणान्वितायाञुगताय सवेदा प्रदेयमेतत्लतत मुमुश्चघे ॥ ७२ ॥
परस्य देहे न यथास्ममानिता परस्य तद्त्परमाथेमीश्य च । शद् हि बिक्ञानमतीव निमे
न हीह छसो ऽभ्यधिकोऽस्ति कश्चन स्वंरूपलामात्स इतो हि नन्यत ।
न देयतरैन्द्रादपि साज्यतो.ऽधिक स्वरूपराम त्वपरीक्ष्य यल्लत ॥ ७७ ॥
आत्मा ज्ञेय परो ह्यात्मा यस्यादन्यन्न विद्यते । सर्वज्ञ स्वैदक्श्यु्स्तसमे कश्ेयात्मने नम ॥ १॥
पदवाकयरमाणकैर्वापभूते प्रकाशितम् । बह्म वेदरहस्य यैस्तान्नित्य प्रणतोऽस्म्यहम् ॥ २ ॥
यद्वाक्षसूयाद्यसपातप्रणष्ध्वान्तकस्मष । प्रणम्य तान्गुरूम्वक्षये ब्रह्मविद्याविनिश्चयम् ॥ २ ॥
आत्मखाभात्परो नान्यो लाभ कश्चन विद्यते | यदथ वेदवादाश्च स्मातांश्चापितुया क्रिया ॥४॥
आत्मार्थोऽपि हि यो काभ सुखलयेष्टो विपर्यय । आत्मखाभ पर भोक्तो नित्यत्वाद्रहवेदिभि ॥ ५॥
स्वय कन्धस्वभाव्वा्छाभस्तस्य न चान्यत् । अन्यापेक्षस्तु यो लाभ सोऽन्यदष्टिसमुःदव ॥ ६ ॥
अन्यदष्टिस्त्वविद्या स्यात्तन्नाद्ो सोश्च उच्यते । जनेनैव तु सोऽपि स्याद्विरोधित्वान्न कर्मणा ॥ ७ ॥
क्मकायैस्त्वनित्य स्यादविद्याक्ामकार्म । प्रमाण वेद् पवान्न क्ञानस्याधिगमे स्मत ॥८॥ +
ज्ञानैकाधपरत्वात्त वाक्यमेक ततो विदु । एकत्व ह्यात्मनो क्षेय वाकथार्थप्रतिपत्तित ॥ ९ ॥
वाच्यमेदान्त तदेद कर्प्यो वाच्योऽपि तच्छे । ~| त्रय त्वेतश्ततं प्रोक्त रूप नाम च कमेच॥१०॥
असदेतच्रय यस्मदन्योन्येन हि कल्पितम् । छृतो वर्णो यथाशाब्दाच्छ्ताःऽन्यञ्न धिया बहि ॥ १९ ॥
इध चापि यथा रूप बुद्धे शब्दाय कल्पते । पएवमेतञ्जगत्सवें ्रान्तिबुदिविकल्पितम् ५ १२ ॥
असदेतन्ततो युक्त सश्िन्माज्न न कटिपतम् । वेदश्चापि स एवाद्य षेध चान्यत्तु कल्पितम् ॥ १३ ॥
येन वेत्ति स वेद ॒स्यास्स्वमने सर्वं तु माथया । येन पश्यति तथ्चक्षु श्रणोति श्रो्रसुखयते ॥ १४ ॥
येन स्व्रगतो बक्ति सा वाश््राण तथैव च । रसनस्पद्रीने चैव मनश्चान्यत्तथेन्द्रियम् ॥ १५॥
कसर्प्योपाधिभिरेवैतद्धिन्न ज्ञानमनेकधा । आविभेदाद्यथा जदो मणेरेकस्य जायते ॥ १६ ॥
Use the ← → keys to move between chapters.