· 13

रारिचक्रावदिष्टानि कोणानि शरणु यानि बे । पीटपादानि तानि स्युररणान्यपि तानि वा । तन्तत्पादोक्तवणोनि तत्तदाकारवन्ति वा ॥ ७० ॥

1. अङ्लोत्सेधविरटपाः; 2. दयामं चूर्णेन पूरयेत्‌; इयामवूरणेन कारयेत्‌.

अथवारुणनि च दलानि तथा दटरसंधिरप्यसितरग्भवतिः । असितारुणाच्छरजसा विहितान्यपि बलुङानि कथयन्त्यपरे ॥ ७१ ॥

इति श्रीमत्परमहसपरिव्राजकाचार्यस्य श्रीगोविन्दभगवस्पूज्यपाददिष्यस्य श्रीमच्छकरभगवतः कृतो प्रपञ्चसारे पञ्चमः पररः ॥

प्राग्वदनो विष्टरोपविष्टः सन्‌ । प्राणायामं सलिषिन्यासं

ऋषिगुरुत्वाच्छिरसैव धाय- उछन्दोऽक्षरत्वाद्रसनागतं स्यात्‌ । धियावगन्तव्यतया सदैव हृदि प्रदिष्टा मनुदेवता च ॥ २॥

ऋषिवणोदिको धात्‌ स्तो गदा प्रापणेन च यात्याभ्यां यत्स्वरूपं स गुरुः स्यार षिवाचकः ॥ ३ ॥

इच्छादानाथेको धातु स्तदछदाद्यश्च दादिकः । तयोरिचच्छां ददातीति छन्दो मन्त्राणवाचकम्‌ ॥ ४ ॥

आत्मनो देवताभावप्रधानाहेवतेति च । पदं समस्तमन्त्रेषु विद्रद्धिः समुदीरितम्‌ ॥ ५ ॥

हृदयरिरसोः शिखायां कवचा्ष्यस्त्रषु सह चतुर्थीषु । न्याहु्ा च वषड्दुं वोषद्फट्पदैः षडङ्गविधिः ॥ £ ॥ हृदयं बुद्धिगम्यत्वस्रणामः स्यान्नमःपदम्‌ ।

क्रियते हृदयनातो बुद्धिगम्यनमस्किया ॥ ७ ॥ तुङ्गाथेत्वाच्छिरः स्ते खे विषयाहरणे द्विठः । दिरोमन्त्रेण चोत्तङ्गविषयाहृतिरीरिता ॥ ८ ॥ 1शिखादेश्समुदिष्टा वषडिलयङ्गमुच्यते ।

तत्तेजोऽस्य तनुः प्रोक्ता शिखामन्त्ेण मन्त्रिणः ॥ ९॥ 9्कृचप्रहण इलयस्माद्धातोः कवचसंभवः ।

हंतजस्तेजसां देहो गृह्यते कवचं ततः ॥ १० ॥ नेतररष्टिः समुदिष्टा बोषड्‌ दशेनमुच्यते ।

दशनं दाश येन स्यात्तत्तजो नेत्रवाचकम्‌ ॥ ११ ॥ असुत्रसादिकौ धात्‌ स्तः क्षेपचखनाथंको । ताभ्यामनिष्टमाक्षिप्य चाख्यत्फट्पदाभ्नेना ।। १२ ॥

्रोक्तानीयङ्गमन्त्राणि समन्त्रेषु सूरिभिः। पञ्चव यस्य मन्त्रस्य भवन्यङ्घानि मन्त्रिणः ।॥ १३॥

` अङ्खखीषु कमादङ्गरङ्गष्ठादिषु विन्यसेत्‌ ॥ १४ ॥

षष्ठः पटलः । ६५ सर्वेष्वपि च मन्तरषु नेत्ररोपो बिधीयते ।

कनिष्ठान्तासु तद्वाह्यतल्योः करयोः सुधीः । अस्रेण ताङन्नितयं कृत्वा तेनेव बन्धयेत्‌ ॥ १५ ॥

दिशो दरा कमाद्ङ्गषटकं वा पच्चकं न्यसेत्‌ । जपारम्मे मनूनां तु सामान्ययं प्रकर्पना ॥ १६ ॥

ङ्क सगन्धपुष्पाक्षततोयं वामतः प्रविन्यस्य । साङ्गं मन्त्रं पूजामूर्तन्यस्ये द्ररूपदेश्चेन ॥ १७ ॥। न्यस्येच्च दक्मागे सुमनःपात्र तथाभितो दीपान्‌ । अन्यत्साधनमखिलं पुरता गन्धाक्षतादिकं मन्त्री ॥ १८ ॥ प्रथमं निजसन्यतो यथाव- सखयजेदेवमयान्महाशुखून्स्वान्‌ । गणनाथमन्यतश्च पाशा- ङशदन्तामयहस्तमुञ्ज्वलाङ्गम्‌ ॥ १९ ॥

रक्तं धमे वृषतनुमथाम्नौ हरिं श्यामवण ज्ञानं रक्षो दिशि मरति पीतं च वेराग्यसंज्ञम्‌ ।

भूताकारं द्िरदतनुमेश्येमीशो च कृष्णं नञ्पूर्वैस्तेयंजतु दिशि चित्राणि गात्राणि पीठे ।॥ २०॥

मध्येऽनन्तं पद्यमस्मिश्च सूर्य सोमं बाहं तारवणेर्वभक्तः । सन्त्वादीश्च च्रीन्गुणानास्मयुक्ता- स्क्तिः किंजल्केषु मध्ये यजेच्च ॥ २१ ॥

विन्यस्य कणिकोपरि शाी- सतदुपरि च तण्डुलानि तथा । तेषामुपरि च दभा- ्पूर्वोपरि कूचेमक्षतोपेतम्‌ ॥ २३ ॥ त्रिगुणेन च तन्तुरूपमाजा न (५ क

घुनाट्धुधूपितं च कूर्चो परिङ्कुम्भं निद्धावु तारजापी ॥ २४॥

न्यख दभेमयं कूचेमक्षता- दायुतं सनवरनकं घटे । पूरयेत्सह कप्रादिकान्तगै- रक्षरोपधिविपाचितेजंठेः ॥ २५ ॥

अथवा दरामूखपुष्पदुग्धा- ह्विपचरमोत्किथितेः कषायतोयैः । स्नजद्रुमचमंसाधितेवो सङः संयतधीः श्चुभोदकैवी ॥ २६ ॥

शङ्के कषायोद्कपूरिति च विखोड्य सम्यग्विधिना सगन्धम्‌ ।

कटाः समावाह्य विनिश्िपत्त- त्काथोद्कपूणेमुखे च ऊुम्भे ।! २७ ॥

त्रिविध गन्धाष्टकमपि शक्तय वैष्णवं च रोवमिति।