· 16

Cf. Chrysippum ap. Nemes. de nat. hom. c. 2, p. 93. ὁ ϑάνατός ἐστι χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ σώματος" οὐδὲν δὲ ἀσώματον ἀπὸ σώματος χωρίζεται" οὐδὲ γὰρ ἐφάπτεται σώματος ἀσώματον" ἡ δὲ ψυχὴ καὶ ἐφάπτεται καὶ χωρίζεται τοῦ σώματος. σῶμα ἄρα ἡ ψυχή.

138 Chaleidius in Tim. ec. 220. Spiritum quippe amiémam esse Zenon quaerit haclemus: quo recedente a corpore moritur amimal, hoc certe amima est. natural? porro spiritu recedente moritur animal: natu- ralis igitur. spiritus amma, est.

139 Longinus ap. Euseb. praep. evang. XV 21,3. Ζήνωνι uiv γὰρ καὶ Κλεάνϑει νεμεδήσειξ τις ἂν δικαίως οὕτω σφόδρα ὑβριστι- κῶς περὶ αὐτῆς (scil ψυχῆς) διαλεχϑεῖσι καὶ ταὐτὸν ἄμφω τοῦ στε- ρεοῦ σώματος εἶναι τὴν ψυχὴν ἀναϑυμίασιν φήσασι. — Theodoret. gr. aff. cur. V 21 (p. 129 Rae). ἄμφω γὰρ (Ζήνων καὶ Κλεάνϑης) τοῦ στερεοῦ σώματος εἶναι τὴν ψυχὴν ἀναϑυμίασιν.

140 Galenus de place. Hippocr. et Plat. II 8 (V 283 Κὶ, p. 248 ed. Iu. Mueller) εἰ δέ ye ἕποιτο (4ιογένης ὃ Βαβυλώνιος) Κλεάνϑει καὶ Χρυσίππῳ καὶ Ζήνωνι τρέφεσϑαι μὲν ἐξ αἵματος φήσαντι τὴν ψυχήν, οὐσίαν δ᾽ αὐτῆς ὑπάρχειν τὸ πνεῦμα οἷο.

8 σώματα κινεῖν À, σῶμα συγκινοῦν B, corpus simul secum movens N, for- lasse οἱ δὲ (cóuc, διὰ τὸν σώματα κινεῖν. 11 H. Gomperz Tertullianea (Vindob. 1895) p. 62 ita hunc syllogismum restituit: (πὸ digresso animal emo- ritur, anima est: consito autem spiritu digresso animal emoritur: ergo consitus spiritus anima est. Comnsitus autem spiritus corpus est: ergo corpus est anima." Cf. n.138. Mihi etiam formam syllogismi apud Tertullianum traditam defendi posse persuasum est. Nam verba,consitum spiritum definiens animam" funda- mentum indicant, cui Zeno hune syllogismum superstruxit. 26 αἵματος coni. Stein Psychol. d. Stoa I p. 107; sed de sanguine non dixisset: τοῦ στερεοῦ.

141 Eusebius praep. evang. XV 20,2 (Ar. Did. fr. phys. 39, Diels p. 410). περὶ δὲ ψυχῆς Κλεάνθης uiv τὰ Ζήνωνος δόγματα παρατυϑέμενος πρὸς σύγχρισιν τὴν πρὸς τοὺς ἄλλους φυσικούς φησιν, ὅτι Ζήνων τὴν ψυχὴν λέγει αἰσϑητικὴν ἀναϑυμίασιν, χαϑάπερ Ἣρά- χλειτος. βουλόμενος γὰρ ἐμφανίσαι, ὅτι αἱ ψυχαὶ ἀναϑυμιώμεναι νοξραὶ ἀεὶ γίνονται, εἴκασεν αὐτὰς τοῖς ποταμοῖς λέγων οὕτως ««ποτα- μοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα χαὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ." καὶ ψυχαὶ δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναϑυμιῶνται. ἀναϑυμίασιν μὲν οὖν ὁμοίως τῷ Ἡρακλείτῳ τὴν ψυχὴν ἀποφαίνει Ζήνων, αἰσϑητικὴν δὲ αὐτὴν εἶναι διὰ τοῦτο λέγει, ὅτι τυποῦσϑαί τε δύναται [τὸ μέγεϑοο] τὸ μέρος τὸ ἡγούμενον αὐτῆς ἀπὸ τῶν ὄντων καὶ ὑπαρχόντων διὰ τῶν αἰσϑητηρίων καὶ παραδέχεσϑαι τὰς τυπώσεις᾽ ταῦτα γὰρ ἴδια ψυχῆς ἐστιν.

1423 Jamblichus de anima ap. Stob. Eel. I 49, 33 p. 367,18 W. ἀλλὰ μὴν οἵ ys ἀπὸ Χρυσίππου καὶ Ζήνωνος φιλόσοφοι καὶ πάντες ὅσοι σῶμα τὴν ψυχὴν νοοῦσι τὰς μὲν δυνάμεις ὡς ἐν τῷ ὑποκειμένῳ ποιότητας συμβιβάξουσι., τὴν δὲ ψυχὴν ὡς οὐσίαν προὐποκειμένην ταῖς δυνάμεσι τιϑέασιν, ἐκ δ᾽ ἀμφοτέρων τούτων σύνϑετον φύσιν ἐξ ἀνο- μοίων συνάγουσιν.

143 Nemesius de nat. hom. p. 96. Ζήνων δὲ ὁ Στωικὸς ὀχτα- μερῆ φησιν εἶναι τὴν ψυχήν, διαιρῶν αὐτὴν εἴς ve τὸ ἡγεμονικὸν καὶ εἷς τὰς πέντε αἰσϑήσεις καὶ εἰς τὸ φωνητικὸν χαὶ τὸ σπερματικόν. --- Jamblichus de anima ap. Stob. Ecl I 49, 84 p. 369, 6 W. οἱ ἀπὸ Ζήνωνος ὀχταμερῆ τὴν ψυχὴν διαδοξάζουσι περὶ τὰς δυνάμεις εἶναι πλείονας, ὥσπερ ἐν τῷ ἡγεμονικῷ, ἐνυπαρχουσῶν φαντασίας, συγκατα- ϑέσεως, δρμῆς, λόγου.

144 Tertulhanus de anima c. 14. dévidétur. autem. in. partes munc in duas a Platone, nunc in tres ὦ Zenone.

145 Themistius de anima f. 68 II p. 30,17 Spengel. οὐδὲ γὰρ oi πνεῦμα τὴν ψυχὴν λέγοντες καὶ τὴν κίνησιν αὐτῇ τὴν κατὰ τόπον διδόντες ἐξελθοῦσαν εἰσιέναι πάλιν συγχωρήσειαν ἄν. κακῶς οὖν, ὦ βέλτιστε — — εἰ γὰρ ὡς σῶμα ἔξεισιν ἐκ τοῦ σώματος, διὰ τί χαὶ οὐκ εἴσεισι πάλιν; — — ἀλλ᾽ ὅμως Ζήνωνι μὲν ὑπολείπεταί τις

4 αἴσϑησιν ἢ ἀναϑυμίασιν libri, corr. Wellmann. 6 ἕτεραι ἀεὶ exspectat Diels, sed confert Sext. VII 129. 8 Heracliti fr. 42 Byw.; verba καὶ φυχαὶ --- ἀναϑυμιῶνται Zenoni tribuit Byw., mihi videntur alterum Heracliti fragmentum, quod cum priore non cohaereat. 10 vs] ys libri, corr. Diels. | τὸ μέγεϑος ut var. lect. seclusit Vigerus. 18 προτιϑέασιν libri, corr. Wachsm. 24 verba διαδοξάξουσι. πλείονας corrupta, vel lacunosa; videtur Jamblichus dixisse plu- res esse δυνάμεις quam μέρη; nam unum μέρος, τὸ ἡγεμονικόν, plures habet fa- cultates. E. gr. τὴν ψυχὴν (ζεΐγναζι) δοξάζουσι" περὶ {δέ τινα μέρη» τὰς etc. 28. ne credamus Tertulliano, facit Nemesius cf. fr. 143.

ἀπολογία, κεχρᾶσϑαι ὅλην δι᾽ ὅλου τοῦ σώματος φάσκοντι τὴν ψυχὴν καὶ τὴν ἔξοδον αὐτῆς ἄνευ φϑορᾶς τοῦ συγκρίματος μὴ ποιοῦντι.

146 Epiphanius adv. haeres. III 2, 9 (DDG p. 592,21). Ζήνων ὃ Κιτιεὺς ὁ Στωικὸς ἔφη μὴ δεῖν ϑεοῖς οἰκοδομεῖν ἱερά, ἀλλ᾽ ἔχειν τὸ ϑεῖον ἐν μόνῳ τῷ νῷ, μᾶλλον δὲ ϑεὸν ἡγεῖσϑαι τὸν νοῦν. ἔστι γὰρ ἀϑάνατος. — id. 206. ἔλεγε δὲ καὶ μετὰ χωρισμὸν τοῦ σώματος *** καὶ ἐκάλει τὴν ψυχὴν πολυχρόνιον πνεῦμα, οὐ μὴν δὲ ἄφϑαρτον δι᾽’ ὅλου ἔλεγεν αὐτὴν εἶναι. ἐχδαπανᾶταν γὰρ ὑπὸ τοῦ πολλοῦ χρόνου εἰς τὸ ἀφανές, ὥς φησι.

Augustinus contra Acad. III 17, 38. quamobrem cwm Zeno sua quadam de mundo et mazime de anima, propter quam vera, philosophia vigilat, sententia. delectaretur, dicens eam esse mortalem, nec quid- quam. esse praeter hunc sensibilem mundum, mihique im eo agi misi corpore; nam. et deum psum ignem putabat etc.

147 Lactantius inst. div. VII 7, 20. Esse inferos Zemom Sto)cus docuit et sedes piorum ab impiis esse discretas: et illos quidem quietas et. delectabiles incolere regiones, hos vero lwere poenas 4n tenebrosis locis atque in caeni voraginibus horrendis.

Cf. Tertull. de anima c. 54. quos quidem miror quod prudentes animas circa terram. prosternant, cwm 4llas a. sapientibus multo superio- ribus erudiri adfirment. | ubi erit. scholae regio 4n. tanta, distantia dwwer- soriorum? qua ratione discipulae ad magistros conventabunt, tanto dis- crimine invicem. absentes? quid autem llis postremae eruditionts usus ac fructus iam iam. conflagratione perituris? reliquas animas ad. inferos

148 Galenus de Hipp. et Plat. plac. IL 5 (V p. 241 K, p. 201 ed Iu. Mueller). ὁ $«vuetóusvog ὑπὸ τῶν Στωικῶν λόγος ὃ Ζήνωνος. ἔχει γὰρ ὧδε. φωνὴ διὰ φάρυγγος χωρεῖ. εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἐγκεφάλου χωροῦσα, οὐκ ἂν διὰ φάρυγγος ἐχώρει. ὅϑεν δὲ λόγος, καὶ φωνὴ ἐκεῖϑεν χωρεῖ. λόγος δὲ ἀπὸ διανοίας χωρεῖ, ὥστ᾽ οὐκ ἐν τῷ ἐγκεφάλῳ ἐστὶν ἡ διάνοια." 149 Schol ad Plat. Alcib. I p. 121 E. δὶς ἑπτὰ ἐτῶν] τότε γὰρ ὁ τέλειος ἐν ἡμῖν ἀποφαίνεταν λόγος. ὡς Ἀριστοτέλης καὶ Ζήνων καὶ ᾿ἡλκμαίων ὁ Πυϑαγόρειός φασιν. — Jambl de anima ap. Stob. Ecl.I 48, ὃ p. 317, 21 W. πάλιν τοίνυν περὶ τοῦ νοῦ xal πασῶν τῶν κρειττόνων δυνάμεων τῆς ψυχῆς οἱ μὲν Στωικοὶ λέγουσι μὴ εὐϑὺς ἐμφύεσϑαι τὸν λόγον, ὕστερον δὲ συναϑροίζεσϑαι ἀπὸ τῶν αἰσϑήσεων

6 χρόνον τινὰ διαμένειν vel similia excidisse vidit Diels. 19 prudentes scripsi, emprudentes vulgo. 30 λόγος et φωνή locos inter se mutare non opus est. — Cf. Galen. ibid. p. 204. 205 (huius operis II n. 894).

καὶ φαντασιῶν περὶ δεκατέσσαρα ἔτη. — Cf Aétius IV 11,4 (DDG p. 400). ὁ δὲ λόγος xa9' ὃν προσαγορευόμεϑα λογικοὶ ἐκ τῶν mQo- λήψεων σδυμπληροῦσϑαι λέγεται κατὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα.

Cf. etiam Diog. Babyl frg. 17 (Vol. III p. 212).

150 Aétius IV 21, 4 p. 411 Diels. τὸ óà φωνᾶεν ὑπὸ τοῦ Z-s vovog εἰρημένον, 0 καὶ φωνὴν καλοῦσιν. ἔστι πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἡγεμονικοῦ μέχρι φάρυγγος καὶ γλώττης καὶ τῶν οἰκείων ὀργάνων.

151 Galenus. de Hipp. et Plat. plac. II 5 (V p. 247 Κὶ, p. 208 ed. Iv. Mueller) καὶ τοῦτο βούλεταί ys Ζήνων καὶ Χρύσιππος ὅμα τῷ σφετέρῳ χορῷ παντί, διαδίδοσϑαι τὴν ἐκ τοῦ προσπεσόντος ἔξωϑεν 10 ἐγγενομένην τῷ μορίῳ κίνησιν slg τὴν ἀρχὴν τῆς ψυχῆς, ἵν᾽ αἴσϑηται τὸ ξῷον.

Esse deos. — Summus deus (aether) — Unus deus et tamen 15 multi. — Φύσις, πρόνοια. — Παντική. — Εἱμαρμένη.

152 Sextus adv. math. IX 133. Ζήνων δὲ καὶ τοιοῦτον ἠρώτα λόγον" «τοὺς ϑεοὺς εὐλόγως ἄν τις τιμῴη. τοὺς δὲ μὴ ὄντας οὐκ ἄν τις εὐλόγως τιμῴη᾽ εἰσὶν ἄρα ϑεοί."

Cf. Diogen. Babyl. fr. 32 (Vol III p. 216) Zenonem ab adver- so sarlis defendentis.

153 Hippolytus Philosoph. 21, 1 (DDG p. 571). Χρύσιππος καὶ Ζήνων, ot ὑπέϑεντο καὶ αὐτοὶ ἀρχὴν μὲν ϑεὸν τῶν πάντων, δῶμα ὄντα τὸ καϑαρώτατον, διὰ πάντων δὲ διήκειν τὴν πρόνοιαν αὐτοῦ. --- Galen. Hist. Philos. 16 (DDG p. 608). Πλάτων μὲν οὖν καὶ Ζήνων 55 ὁ Στωικὸς περὶ τῆς οὐσίας τοῦ ϑεοῦ διεληλυϑότες οὐχ ὁμοίως περὶ ταύτης διενοήϑησαν, ἀλλ᾽ ὃ μὲν Πλάτων ϑεὸν ἀσώματον, Ζήνων δὲ σῶμα, περὶ τῆς» μορφῆς μηδὲν εἰρηκότες.

154 Cieero de nat. deor. I 86. Aic édem (scil Zeno) alio loco

aethera. dewm dicit. — 'Tertullian. adv. Marcion. I 18. deos pronmuntia- 30 verunt... ui Zeno aerem et aetherem. — Minuc. Fel. 19, 10. aethera interdiu omnium esse principium. — Cicero Acad. pr. II 126. Zenoni

et. reliquis fere Stoicis aether videtur summus deus, mente praeditus, qua omnia, regantur.

11 ἐγγενομένην MA, ἐγγινομένην L. 26 οὐχ ὁμοίως B, οὐ κόσμου A. 28 περὶ δὲ μορφῆς À, περὶ μορφῆς δὲ D, corr. Diels.