30

30. Arısr. Eth. Nic. Z 7. 1141b3 διὸ Avasayooav καὶ Θαλῆν καὶ τοὺς τοι- ούτους σοφοὺς μέν, φρονίμους δ᾽ οὐ φασιν εἶναι, ὅταν ἴδωσιν ἀγνοοῦντας τὰ συμφέρονϑθ᾽ ξαυτοῖς, καὶ περιττὰ μὲν καὶ ϑαυμαστὰ χαὶ χαλεπὰ καὶ δαιμόνια εἰδέναι αὐτοὺς φασιν, ἄχρηστα δ᾽ ὅτι οὐ τὰ ἀνϑρώπινα ἀγαϑὰ ζητοῦσιν. Ἐ 9. 1179213 ἔοιχε δὲ καὶ ’A. οὐ πλούσιον οὐδὲ δυνάστην ὑπολαβεῖν τὸν εὐδαίμονα εἰπὼν ὅτι οὐχ ἂν ϑαυμάσειεν, el τις ἄτοπος φανείη τοῖς πολλοῖς. EUDEM. Eth. A 4. 12156 A. μὲν ὃ Κλαξομένιος ἐρωτηϑείς, τίς ὁ εὐδαιμονέστατος.

“οὐδείς εἶπεν “ὧν σὺ γνομίξεις, ἀλλ᾽ ἄτοπος dv τίς σοι φανείη᾽. τοῦτον δ᾽

ἀπεκρίνατο τὸν τρόπον ἐχεῖνος ὁρῶν τὸν ἐρόμενον ἀδύνατον ὑπολαμβάνοντα μὴ μέγαν ὄντα χαὶ χαλὸν ἢ πλούσιον ταύτης τυγχάνειν τῆς προσηγορίας, αὐτὸς δ᾽ ἴσως wıEro τὸν ζῶντα ἀλύπως zul χαϑαρῶς πρὸς τὸ δίχαιον ἢ τινος ϑεωρίας χοινωνοῦντα ϑείας τοῦτον ὡς ἄνϑρωπον εἰπεῖν μακάριον εἶναι. Da- nach Εἶτα. fr. 910 ὄλβιος ὅστις τῆσδ᾽ ἱστορίας ἔσχε μάϑησιν μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην μήτ᾽ εἰς ἀδίχους πράξεις ὁρμῶν, ἀλλ᾽ ἀϑανάτου χαϑορῶν φύσεως κόσμον ἀγήρων, πῆ [1. 7 qualis] τε συνέστη χώπηι χώπως. τοῖς δὲ τοιούτοις οὐδέποτ᾽ αἰσχρῶν ἔργων μελέδημα προσίζει.